Πατερόλακας

Για να ζεσταθεί η ψυχή σου

2011-12-25T15:43:00.003+02:00

Τι σόι Δάσκαλος;

2011-12-11T12:25:00.001+02:00

Και πρώτα απ΄ όλα,
τι εννοούμε λέγοντας Παιδεία;
Την Πληροφορία;
Την Τεχνική;
Το δίπλωμα εξειδίκευσης
που εξασφαλίζει γάμο,
αυτοκίνητο κι ακίνητο;
Με πληρωμή την υποταγή
του εξασφαλισθέντος;
Ή την πνευματική
και ψυχική
διάπλαση του ενός
ελεύθερου ανθρώπου,
με τεχνική αναθεώρησης
κι ονειρικής δομής,
με αγωνία απελευθέρωσης
και με
διαθέσεις μιας ιπτάμενης
φυγής προς τ΄άστρα;

Να, τέτοιος:

Άντε, μήπως βγάλουμε κι αυτό το μήνα

2011-12-10T17:31:00.001+02:00

πώς ανοίγουνε το στόμα ντωνε οι τραγουδιάρες, μετά από αυτή τη φωνή;
Πόσο ανάγκη έχουνε τα κωλολεφτά
που τους πετάνε οι σουρωμένοι για να τολμάνε να λένε πως τραγουδούν, αφού έχουνε ακούσει το θαύμα αυτό;

Προσεχώς Ελληνίδες

2011-11-04T11:59:00.003+02:00

Η Ελλάδα πατά πάνω στα βήματα της Βουλγαρίας. Η αλήθεια είναι αυτή, παρόλο που οι Έλληνες δεν θέλουν καν ν’ ακούσουν για έναν τέτοιο παραλληλισμό των γεγονότων. Ωστόσο, ήδη υπάρχουν τα πρώτα συμπτώματα της νόσου που βύθισε τη Βουλγαρία στη φτώχεια και το χάος την περίοδο 1996 – 1997. Η Ελλάδα οδεύει με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την "περεστρόικα" που προκάλεσε ο κακοήθης όγκος του δημόσιου τομέα. Όσο κι αν η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να «μοιράζει ηρεμιστικά χάπια» μέσω των υποσχέσεων πως δεν πρόκειται να εφαρμόσει νέα μέτρα, οι μεταστάσεις του όγκου πνίγουν πλέον όχι μόνο την ελληνική, αλλά και την ευρωπαϊκή οικονομική – πολιτική – κοινωνική πραγματικότητα.

Τι συμβαίνει στην Ελλάδα; Εάν παρατηρήσουμε τις περιστάσεις και τις λεπτομέρειες προσεκτικά, θα δούμε πως τα οικονομικά μέσα της ελληνικής οικονομίας που διαλύεται δεν συγκεντρώνονται στα χέρια κάποιας ολιγαρχίας που γεννιέται, αλλά απλώς αλλάζουν τον ιδιοκτήτη τους προς τα δυτικά, στον τεράστιο πολιτικό και οικονομικό σχηματισμό που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Η χώρα χρωστά πλέον 450 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία κανένας υγιώς σκεπτόμενος νους δεν φαντάζεται πως θα μπορέσει ποτέ θα ξεπληρώσει. Απόψεις που ακούγονται από διάφορους Έλληνες να σωθεί η χώρα με την υποτιθέμενη επιστροφή στη δραχμή είναι επιεικώς αξιολύπητες. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί για δύο λόγους. Πρώτον, η ΕΕ δεν θα το επιτρέψει γιατί το γεγονός αυτό θα σημάνει το τέλος του ευρωπαϊκού νομίσματος. Δεύτερον, η εισαγωγή της δραχμής θα «ξεκλειδώσει» αυτόματα τον υπερπληθωρισμό, καθώς η κυβέρνηση της χώρας θα ξεκινήσει να τυπώνει χρήμα άμεσα για να μπορεί να πληρώνει. Ένα χρόνο αργότερα η δραχμή θα στοιχίζει όσο και το δολάριο της Ζιμπάμπουε. Οι δανειστές θα αναμένουν πληρωμές σε ευρώ και όχι σ’ ένα νόμισμα που στοιχίζει λιγότερο από ταπετσαρία τοίχων.

Η άλλη πλευρά των σημερινών κοινωνικών κραδασμών είναι το γεγονός ότι 700 – 800.000 δημόσιοι υπάλληλοι προσπαθούν να ταυτιστούν με τη μεσαία τάξη, ενώ δεν ανήκουν εκεί. Αυτοί είναι μια τεχνητή μεσαία τάξη που απλά πρέπει να εξαφανιστεί, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της γιατί αποτελεί μια από τις αιτίες αυτής της κρίσης. Η πραγματική μεσαία τάξη της Ελλάδας έχει δική της επιχείρηση και εργάζεται. Έχει ξενοδοχεία, εστιατόρια, εργοστάσια. Το ουρλιαχτό που ακούγεται στην Αθήνα είναι ο θρήνος μιας περιττής τάξης που ξεψυχά, στερούμενη τα προνόμια και την αμέριμνη ζωή της. Αυτοί οι άνθρωποι μοιάζουν με τους βετεράνους στη Βουλγαρία, αμέσως μετά τις αλλαγές. Η σκληρή ζωή όμως, θα τους οδηγήσει ακριβώς εκεί που οδήγησε και τους δικούς μας. Εκείνοι θα πρέπει να δουλέψουν κάπου αλλού, ενώ ο πλανήτης θα συνεχίσει να περιστρέφεται.

Τι περιμένει την Ελλάδα; Η χώρα θα περάσει μερικά στάδια που θα διαρκέσουν, όπως και στη Βουλγαρία, σχεδόν δύο δεκαετίες. Όλοι μας γνωρίζουμε πως η μετάβαση χωρίζεται σε δυο περιόδους: Η πρώτη δεκαετία χαρακτηρίζεται από κάθετη πτώση του πληθωρισμού και η δεύτερη από άνοδο των μακροοικονομικών επιδόσεων της χώρας. Ένα από τα συμπτώματα της μετάβασης είναι το επίπεδο της ανεργίας. Το φαινόμενο αυτό έχει μεγάλη σημασία για την ευημερία των μαζών, καθώς δεν νοείται ομαλή πολιτική και ορισμός μακροπρόθεσμων στόχων, όταν τα επίπεδα της ανεργίας είναι ψηλά. Όμως το μοντέλο της καπιταλιστικής πολιτικής που διαλύεται αυτήν τη στιγμή πετά στο δρόμο και καταστρέφει την «μεσαία τάξη», που είναι η ραχοκοκαλιά της ελληνικής κοινωνίας και στηρίζει τις κοινωνικές δομές. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που τώρα πλημμυρίζουν τους δρόμους στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να σωθούν, καθώς πλέον στην Ελλάδα διαγράφονται με σαφή τρόπο δύο τάξεις: των πλούσιων και των φτωχών.

Αυτή ακριβώς η ανακατανομή των κοινωνικών στρωμάτων οδηγεί τους Έλληνες προς μια βαθιά κρίση, παρόμοια με εκείνη στη Βουλγαρία κατά τη διετία 1996 – 1997, όταν οι μεγάλες πόλεις σείονταν από τις διαδηλώσεις, οι δρόμοι ήταν μπλοκαρισμένοι και ολόκληρη η χώρα περιήλθε σε χάος, όπως παρατηρείται σήμερα στην Ελλάδα. Στις αρχές Φεβρουαρίου του 1997 η Βουλγαρία βρισκόταν ενώπιον του υπερπληθωρισμού, αφού σε διάστημα μόνο δύο μηνών η τιμή του αμερικανικού δολαρίου έφθασε από τα 500 στα 3.000 λέβα. Οι αποταμιεύσεις της «μεσαίας τάξης» της βουλγαρικής κοινωνίας χάθηκαν, ενώ τα χρέη των «εκατομμυριούχων με δάνεια», που είχαν πάρει χρήματα από τις τράπεζες, χωρίς να έχουν την πρόθεση να τα επιστρέψουν απλά εξαφανίστηκαν. Οι απεγνωσμένες προσπάθειες συγχώνευσης των ελληνικών τραπεζών, όπως και η υποτιθέμενη προσέλκυση ξένων επενδύσεων που παρατηρούμε, αποτελούν μαρτυρίες για το πόσο ανίσχυρο είναι το ελληνικό κράτος.

Άλλο ένα σύμπτωμα που δεν πρέπει να παραμελούμε είναι η αύξηση της εγκληματικότητας. Οι συνοικίες των πλουσίων στην Αθήνα έχουν πολιορκηθεί από Ρώσους, Αλβανούς και Βούλγαρους μαφιόζους που αναδιανέμουν την «αγορά» μεταξύ τους, ενώ στο κέντρο εγκαθίστανται οι ακροδεξιοί της Χρυσής Αυγής οι οποίοι σκοτώνουν στο ξύλο κάθε αλλοδαπό. Γεγονότα που αποδεικνύουν το πόσο η Ελλάδα έχει χάσει τον έλεγχο του ίδιου του κράτους.

Τι ακολουθεί από εδώ και πέρα; Η Ελλάδα χάνει την κυριαρχία της υπό την οικονομική πίεση. Η κυβέρνηση στην Αθήνα σιγά σιγά αποχωρίζεται τους μοχλούς διοίκησης της πολιτικής και της οικονομίας. Οι δανειστές θέλουν ευρώ τα οποία η Ελλάδα δεν έχει για να επιστρέψει. Αυτό σημαίνει πως όλο και μεγαλύτεροι τομείς της οικονομίας θα τίθενται υπό την άμεση εξάρτηση ξένων παραγόντων. Από την άλλη, η αποσταθεροποίηση της κοινωνίας είναι πλέον γεγονός. Η χώρα μόλις ξεκινά το δρόμο που πέρασε η Βουλγαρία στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Είναι νομοτελιακό πως η αποδυναμωμένη εξουσία και οικονομία οδηγούν στο φαινόμενο που είναι γνωστό στη Βουλγαρία ως mutrization. Και αν η ίδια η ελληνική κοινωνία δεν γεννήσει αυτό το τέρας, αυτό μπορεί να εισαχθεί από έξω. Το έδαφος γι’ αυτό είναι ήδη έτοιμο. Η μεσαία τάξη που αφανίζεται, η διαστρωμάτωση της κοινωνίας σε πλούσιους και φτωχούς και οι περιορισμένοι πόροι θα επιφέρουν τεράστια διαφθορά. Δεν θα ήταν καθόλου άσχημη ιδέα οι Έλληνες να ρίξουν μια ματιά στα βόρεια του Προμαχώνα και να διδαχθούν από τη δική μας περίοδο μετάβασης, επειδή το χάσμα μεταξύ των εισοδημάτων θα συνεχίσει ν’ αυξάνεται. Στην αντίθετη περίπτωση η αυταπάτη θα τους ωθήσει προς ένα διόλου αξιοζήλευτο μέλλον.

*Mutrization: Η επικράτηση της μαφίας στην οικονομική ζωή ενός κράτους. Εκβιασμοί, ναρκωτικά, προστασία, λαθρεμπόριο, τυχερά παιχνίδια, ασφάλιση, έκδοση γυναικών, εισαγωγή κλεμμένων αυτοκινήτων σε ευρύτατη κλίμακα, μπλοκάρουν κάθε υγιή οικονομική δραστηριότητα, ενώ παράλληλα διαπλέκονται μέσα στην πολιτική εξουσία, τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και τη δικαιοσύνη, καθορίζοντας τις αποφάσεις τους.

Της Μπόικα Ατανάσοβα,

(Ανταποκριτού για τα βουλγαρικά μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα)

Παλατινή Ανθολογία

2011-10-30T14:39:00.001+02:00

Εἰ μὲν γηράσκει τὸ καλόν, μετάδος,πρὶν ἀπέλθῃ·

εἰ δὲ μένει, τί φοβῇ τοῦθ' ὅ μενεῖδιδόναι;

Άμαγερνάν τα κάλλη σου,

δώσετα πριν σου φύγουν.

Kι ανπάλι μένουνε, γιατί

νανοιάζεσαι, εφόσον

ό,τιπερσσεύει, είναι καλό

να δίνεις και στους άλλους…

Έτσι να καλογεράσουμε

2011-10-28T23:12:00.000+03:00

Η ΙΡΕΝΑ ΣΕΝΤΛΕΡ είμαι μια σπουδαία γυναίκα -από εκείνες που αξίζουν μια θέση στην καρδιά όλων των ανθρώπων. Είναι ενενήντα επτά ετών σήμερα και ζει σε έναν οίκο φροντίδας ηλικιωμένων στη Βαρσοβία. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έσωσε περίπου δυόμιση χιλιάδες Εβραιόπουλα από τον βέβαιο θάνατο που τους περίμενε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί. Οργάνωσε ένα δίκτυο είκοσι εθελοντών βοηθών της και κατάφεραν να φυγαδέψουν τα παιδιά από τα γκέτο της Βαρσοβίας (όπου σίγουρα θα τα έβρισκαν οι στρατιώτες του Χίτλερ), κρύβοντάς τα σε καλάθια και ασθενοφόρα! Οι ναζί τη συνέλαβαν και τη βασάνισαν άγρια. Αλλά εκείνη δεν έσπασε. Οταν τελείωσε ο πόλεμος και της ζήτησαν να περιγράψει το πώς έσωσε τόσα παιδιά, εκείνη εξέφρασε τη λύπη της που μπόρεσε να κάνει τόσο λίγα! Χθες, η Γερουσία στην Πολωνία την τίμησε με την ανώτατη διάκριση της χώρας και προτάθηκε για Νόμπελ Ειρήνης. Δυστυχώς, η κ. Σέντλερ δεν ήταν σε θέση να παρευρεθεί στην τελετή και να παραλάβει την τιμητική πλακέτα της. Εστειλε όμως μια επιστολή, την οποία μάλιστα ανέγνωσε στη Γερουσία η Ελζμπιέτα Φικόφσκα, η οποία ήταν τότε ένα από τα παιδιά που εκείνη και η ομάδα της κατάφεραν να σώσουν. Η επιστολή αυτή έλεγε: «Κάθε παιδί που σώθηκε με τη βοήθειά μου, αλλά κυρίως με τη βοήθεια των εθελοντών με τους οποίους δουλεύαμε μαζί, εκείνη η φοβερή μυστική ομάδα των είκοσι, από τους οποίους δυστυχώς σήμερα δεν ζει ούτε ένας, κάθε παιδί, λοιπόν, που σώθηκε τότε, είναι σήμερα μια ζωντανή επιβεβαίωση της φτωχής μου ύπαρξης επάνω σ' αυτήν τη Γη και όχι τίτλος δόξας, που δεν τον αξίζω αλλά και δεν τον επιθυμώ».

Πολύ προσεκτική ακρόαση: Richard Wolff

2011-10-10T15:30:00.001+03:00

Για το Σύλλογο Διδασκόντων του 3ου ΓΕ. Λ. Χ.

2011-10-01T13:21:00.001+03:00

Αντί να φωνασκώ και να συμφύρομαιΜε τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες-Μάντεις κακών και οραματιστές-Όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μουΚαι σκάφτηκε βαθιά με τα υπάρχοντα(Και δεν μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια)Πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας

Πες το με ένα τραγούδι

2011-09-26T14:47:00.002+03:00

Της εποχής

2011-09-22T06:51:00.000+03:00

Ντίνος Χριστιανόπουλος

2011-09-09T17:37:00.002+03:00

Ο λόγος του Στηβ Τζομπς στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ

2011-08-27T18:40:00.009+03:00

Ποιο μηχανάκι είναι ομορφότερο;

Ο Μάκιντος Κλάσικ, φυσικά, με τη δισκετούλα των 3,5 μπροστά και 512 kb Ram.

Αφού oμορφιά δεν είναι παρά

το σχήμα που δίνει η αγάπη στα πράγματα...

Είναι μεγάλη μου τιμή να βρίσκομαι μαζί σας στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.

Δεν πήρα ποτέ πανεπιστημιακό πτυχίο.

Για να πούμε την αλήθεια, τούτη δω η μέρα είναι ότι κοντινότερο σε αποφοίτηση έχω ζήσει.

Έτσι είναι, αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας τρεις ιστορίες.

Η πρώτη ιστορία μιλάει για διαδρομές.

Εγκατέλειψα το κολέγιο του Ριντ στο πρώτο μου εξάμηνο, αλλά τριγυρνούσα στους χώρους του άλλο ενάμισι χρόνο, πριν τα παρατήσω για τα καλά.

Λοιπόν, γιατί τα παράτησα;

Όλα ξεκίνησαν πριν καν γεννηθώ.

Η πραγματική μου μητέρα ήταν μια νεαρή, ανύπαντρη απόφοιτος κολεγίου, που αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία.

Η μεγαλύτερη επιθυμία της ήταν να με υιοθετήσει ένα ζευγάρι πανεπιστημιακής μόρφωσης και κανόνισε τα πάντα ώστε μόλις γεννηθώ να με υιοθετήσει ένας δικηγόρος και η σύζυγός του.

Το πρόβλημα ήταν πως μόλις ξεπρόβαλα, εκείνοι αποφάσισαν πως προτιμούσαν ένα κορίτσι.

Έτσι οι γονείς μου, που ήταν καταγεγραμμένοι σε ένα είδος «λίστας αναμονής» δέχτηκαν ένα τηλεφώνημα μες στο βράδυ, που τους ανακοίνωσε: «ξαφνικά βρέθηκε ένα αγοράκι· το θέλετε;»

«Φυσικά», απάντησαν.

Αλλά η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε πως η θετή μου μητέρα μου δεν είχε πάει ποτέ στο κολέγιο κι ο θετός μου πατέρας μου δεν είχε καν αποφοιτήσει από το λύκειο.

Κι αρνήθηκε να υπογράψει τα χαρτιά της υιοθεσίας.

Υποχώρησε μόνο μετά από κάμποσους μήνες, όταν οι γονείς μου της υποσχέθηκαν πως κάποια μέρα θα πήγαινα στο κολέγιο.

Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, έτσι κι έγινε.

Αλλά επέλεξα αφελώς ένα κολέγιο πανάκριβο, σχεδόν σαν το Στάνφορντ, πράγμα που σήμαινε πως σχεδόν όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζόμενων γονιών μου θα πήγαιναν στα δίδακτρα.

Μέσα σε έξι μήνες δεν έβλεπα καμιά χρησιμότητα σ, αυτό.

Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου και το κολέγιο δεν μου έδινε κανένα μπούσουλα για να το βρω.

Επιπλέον, ξόδευα τις οικονομίες μιας ζωής των γονιών μου.

Αποφάσισα λοιπόν να τα παρατήσω, ελπίζοντας πως όλα θα πήγαιναν κατ, ευχήν.

Εκείνη την εποχή ήμουν στ, αλήθεια φοβισμένος, αλλά τώρα ξέρω πως αυτή ήταν μια από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ μου.

Από τη στιγμή που εγκατέλειψα τις σπουδές μου έπαψα να γράφομαι σε ένα σωρό προαπαιτούμενα μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και παρακολουθούσα ως ελεύθερος ακροατής μόνο εκείνα που μου άρεσαν.

Δεν ήταν βέβαια όλα τόσο υπέροχα: δεν δικαιούμουν δωμάτιο στην εστία κι έτσι κοιμόμουν «στρωματσάδα» σε δωμάτια φίλων μου· για να φάω μάζευα άδεια μπουκάλια κόκα κόλα για 5 σεντς το ένα και για να έχω τουλάχιστο ένα αξιοπρεπές γεύμα τη βδομάδα χρειαζόταν να περπατάω κάθε Κυριακή βράδυ 7 χιλιόμετρα, μέχρι το ναό των «χάρε κρίσνα».

Αλλά περνούσα καλά.

Κι ένα σωρό από όσα γνώρισα ακολουθώντας τη διαίσθησή μου και προσπαθώντας να ικανοποιήσω την περιέργειά μου, αποδείχτηκαν ανεκτίμητα στο μέλλον.

Επιτρέψτε μου να σας δώσω ένα παράδειγμα:

Εκείνη την εποχή το «Ριντ» είχε ίσως ένα από τα καλύτερα μαθήματα καλλιγραφίας στη χώρα.

Παντού στο κάμπους έβλεπες θαυμάσια καλλίγραφα πόστερ, πινακίδες και σχέδια.

Καθώς είχα εγκαταλείψει τις σπουδές μου και δεν ήμουν υποχρεωμένος να παρακολουθήσω κάποιο μάθημα, αποφάσισαν να πάω να παρακολουθήσω καλλιγραφία, για να δω πώς κατάφερναν αυτά τα θαύματα.

Έμαθα έτσι για τις γραμματοσειρές «σέριφ» και «σανς σέριφ», για τις αποστάσεις μεταξύ γραμμάτων -ανάλογα με τα γράμματα- ό,τι κάνει υπέροχη την τυπογραφία.

Ήταν ένα θαυμάσιο μάθημα, γεμάτο ιστορία, καλλιτεχνία και καλαισθησία, που πραγματικά με συνεπήρε.

Ούτε μου περνούσε από το μυαλό πως όλα τούτα θα μου χρησίμευαν κάποια μέρα στη ζωή μου.

Δέκα χρόνια αργότερα όμως, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή «Μάκιντος» ξαναθυμήθηκα εκείνο το μάθημα.

Και χρησιμοποιήσαμε στο Μακ όλα όσα είχα μάθει.

Εκείνος ήταν ο πρώτος υπολογιστής που διέθετε καλλιγραφία.

Αν δεν είχα παρακολουθήσει εκείνο το συγκεκριμένο μάθημα, οι Μάκιντος δεν θα είχαν ποτέ πολλές γραμματοσειρές ή μεγέθη γραμμάτων.

Κι αφού το μόνο που έκαναν τα «ουίντοους» ήταν να αντιγράψουν τα Μακ, μάλλον αυτά δεν θα υπήρχαν σε κανένα υπολογιστή.

Κι αν δεν τα είχα παρατήσει, δεν θα είχα παρακολουθήσει ποτέ μου εκείνο το μάθημα καλλιγραφίαςκι οι υπολογιστές δεν θα πρόσφεραν τις δυνατότητες καλλιγραφίας που προσφέρουν σήμερα.

Φυσικά ήταν αδύνατο να τα προβλέψω όλα αυτά όταν ήμουν στο κολέγιο.

Δέκα χρόνια αργότερα όμως, ήταν όλα πολύ-πολύ ξεκάθαρα.

Θέλω να πω, ποτέ δεν γίνεται να προβλέψεις την πορεία σου.

Για να την εκτιμήσεις, θα πρέπει να την κοιτάξεις προς τα πίσω.

Χρειάζεται λοιπόν να εμπιστευτείτε πως όλα τα βήματά σας, πως με κάποιο τρόπο σας οδηγούν στο μέλλον σας.

Πρέπει να εμπιστευθείτε κάτι -ή κάποιον: το ένστικτό σας, τη μοίρα, το κάρμα, τη ζωή, δεν έχει σημασία.

Αυτή η άποψη ποτέ δεν με απογοήτευσε και καθόρισε τη ζωή μου.

Η δεύτερη ιστορία μου μιλάει για αγάπη και απώλειες

Ήμουν τυχερός: βρήκα τι μου άρεσε νωρίς στη ζωή μου.

Ο Ουοζ (Wozniak) κι εγώ ξεκινήσαμε την «άπλ» στο γκαράζ των γονιών μου, όταν ήμουν είκοσι χρονών.

Δουλέψαμε σκληρά και δέκα χρόνια αργότερα η «απλ» δεν ήταν πια οι δυο μας κι ένα γκαράζ, αλλά μια εταιρία αξίας άνω των 2 δις δολαρίων, με πάνω από 4,000 εργαζόμενους.

Ένα χρόνο νωρίτερα, με το που έκλεινα τα 30, είχαμε ρίξει στην αγορά την πιο ωραία μας δημιουργία -τον «Μάκιντος».

Και μετά απολύθηκα.

Πώς μπορεί κάποιος να απολυθεί από μια εταιρία που ίδρυσε;

Να, καθώς μεγάλωνε η «απλ» σκέφτηκα να προσλάβω κάποιον ταλαντούχο μάνατζερ για να διοικούμε μαζί την εταιρία και πράγματι, για κανά χρόνο όλα πήγαιναν πρίμα.

Μετά όμως, οι απόψεις μας για το μέλλον άρχισαν να διαφοροποιούνται και στο τέλος τσακωθήκαμε.

Όταν έγινε αυτό, το διοικητικό συμβούλιο πήγε με το μέρος του.

Έτσι λοιπόν, στα 30 μου, βρέθηκα έξω από την εταιρία, και μάλιστα με πολύ δημόσιο τρόπο.

Ο σκοπός ολόκληρης σχεδόν της ενήλικης ζωής μου είχε πια χαθεί, κι αυτό ήταν τόσο επώδυνο.

Για αρκετούς μήνες δεν είχα ιδέα τι να κάνω.

Αισθανόμουν πως είχα απογοητεύσει τους συνεργάτες μου, πως η σκυτάλη μού είχε γλιστρήσει από τα χέρια, μόλις μου την παρέδωσαν.

Συναντήθηκα με τον Ντέιβιντ Πάκαρντ (David Packard) και τον Μπομπ Νόις (BobNoyce) προσπαθώντας να απολογηθώ για το πώς τα ,χα καταστρέψει όλα με τέτοιο τρόπο.

Ήμουν μια πασίγνωστη αποτυχία και μου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψω τηνκοιλάδα.

Σιγά σιγά όμως, μια αίσθηση γεννήθηκε μέσα μου: εξακολουθούσα να αγαπάω τη δουλειά μου.

Ότι κι αν είχε συμβεί στην «απλ», αυτό δεν είχε πειραχτεί, ούτε κατ, ελάχιστο.

Με είχαν απορρίψει, ήμουν όμως ακόμα ερωτευμένος.

Έτσι αποφάσισα να ξαναρχίσω από την αρχή.

Τότε δεν το καταλάβαινα, αλλά η απόλυσή μου από την «απλ» ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου είχε συμβεί.

Η βαρύτητα της επιτυχίας αντικαταστάθηκε από την ελαφρότητα να είμαι ξανά αρχάριος, αβέβαιος για τα πάντα.

Απελευθερώθηκα και μπήκα σε μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.

Την επόμενη πενταετία ξεκίνησα μια εταιρία που τη λέγαν «νεξτ», μια άλλη που τη λέγαν «πίξαρ» κι ερωτεύτηκα μια υπέροχη γυναίκα που έγινε σύζυγός μου.

Με την «πίξαρ» -που είναι σήμερα μια από τις πιο πετυχημένες εταιρίες κινηματογραφικής παραγωγής του κόσμου- δημιουργήσαμε την πρώτη ταινία ψηφιακής κίνησης στην ιστορία του κινηματογράφου, το «τόι στόρι».

Τα γεγονότα πήραν απροσδόκητη τροπή όταν η «απλ» αγόρασε την «νεξτ» και ξαναβρέθηκα στην «απλ», ενώ η τεχνολογία που είχαμε αναπτύξει στη «νεξτ» βρέθηκε στην καρδιά της σημερινής αναγέννησης της «απλ».

Και με τη Λορέν (Laurene) δημιουργήσαμε μια θαυμάσια οικογένεια.

Είμαι βέβαιος πως τίποτα από αυτά δεν θα είχε γίνει αν δεν είχα απολυθεί από την «απλ».

Η γεύση του φάρμακου ήταν απαίσια, πιστεύω όμως πως το χρειαζόμουν.

Υπάρχουν φορές που η ζωή σε χτυπάει κατακέφαλα.

Μην χάνετε την πίστη σας.

Είμαι πεπεισμένος πως το μόνο που μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω ήταν πως αγαπούσα αυτό που έκανα.

Πρέπει να βρεις τι και ποιος σου αρέσει.

Αυτό είναι αλήθεια στη δουλειά και στον έρωτα.

Ένα μεγάλο τμήμα της ζωής σας θα αφιερωθεί στην εργασία σας και ο μόνος τρόπος για να είστε ικανοποιημένοι είναι να θεωρείτε πως κάνετε υπέροχη δουλειά.

Κι ο μόνος τρόπος να κάνετε υπέροχη δουλειά είναι να αγαπάτε ότι κάνετε.

Αν δεν το έχετε βρει ακόμα, συνεχίστε να ψάχνετε.

Μην βολεύεστε.

Όπως συμβαίνει και στον αισθηματικό τομέα, όταν έρθει, θα το καταλάβετε.

Κι όπως σε κάθε σπουδαία σχέση, θα γίνεται καλύτερο όσο περνάει ο χρόνος.

Συνεχίστε λοιπόν να ψάχνετε, μέχρι να το βρείτε.

Μην τα παρατάτε.

Η τρίτη ιστορία μου αφορά το θάνατο.

Όταν ήμουν 17, διάβασα κάτι σαν «να ζεις την κάθε μέρα σου σαν να είναι η τελευταία».

Αυτό μου έκανε εντύπωση κι από τότε, για 33 ολόκληρα χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτάω τον εαυτό μου: «αν αυτή ήταν η τελευταία ημέρα της ζωής σου, θα έκανες αυτό που ετοιμάζεσαι να κάνεις σήμερα;».

Όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για πολύ καιρό, ήξερα πως κάτι έπρεπε να αλλάξω.

Το να θυμάμαι πάντα πως σύντομα θα πεθάνω, ήταν η καλύτερη βοήθεια για να παίρνω τις σωστές αποφάσεις στη ζωή μου.

Όλα τα υπόλοιπα -οι εξωτερικές προσδοκίες, η υπερηφάνεια, ο φόβος της γελοιοποίησης ή της αποτυχίας- όλα εξαερώνονται μόλις βρεθούν απέναντι στο θάνατο: το μόνο που απομένει είναι το πραγματικά σημαντικό.

Το να θυμάστε πως θα πεθάνετε είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος να αποφύγετε την παγίδα να νομίζετε πως έχετε κάτι να χάσετε.

Είστε ήδη γυμνοί.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην ακολουθήσετε ότι σας λέει η καρδιά σας.

Εδώ κι ένα χρόνο, μου διαγνώσανε καρκίνο.

Πέρασα από εξέταση στις 7:30 το πρωί κι ένας όγκος φάνηκε ξεκάθαρος στο πάγκρεας.

Δεν είχα ιδέα τι είναι το πάγκρεας.

Οι γιατροί με ενημέρωσαν πως ήταν μία μη ιάσιμη μορφή καρκίνου και πως δεν θα ζούσα παραπάνω από τρεις με έξι μήνες.

Ο γιατρός μου με συμβούλεψε να πάω σπίτι και «να τακτοποιήσω τις εκκρεμότητές» μου, πράγμα που είναι ένας ευφημισμός των γιατρών για το προετοιμάσου να πεθάνεις.

Σημαίνει: προσπάθησε να πεις σε λίγους μήνες όλα όσα ήθελες να πεις στα παιδιά σου σε δέκα χρόνια.

Σημαίνει πως πρέπει να βεβαιωθείς πως όλα είναι εντάξει για να έχει η οικογένειά σου όσο το δυνατό λιγότερους μπελάδες.

Σημαίνει: κάνε τους αποχαιρετισμούς σου.

Έζησα με αυτή τη διάγνωση όλη τη μέρα.

Αργά το απόγευμα μου έκαναν μια βιοψία, που γίνεται με ένα σωλήνα που περνάει από το λαιμό σου στο στομάχι και στα έντερα κι από εκεί μια βελόνα παίρνει λίγα κύτταρα από το πάγκρεας.

Ήμουν ναρκωμένος, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου διηγήθηκε αργότερα πως όταν οι γιατροί πήραν τα κύτταρα και τα έβαλαν στο μικροσκόπιο άρχισαν να αλαλάζουν, γιατί όπως αποδείχτηκε είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που ήταν ιάσιμη με εγχείρηση.

Έκανα την εγχείρηση και τώρα είμαι μια χαρά.

Δεν έχω ποτέ φτάσει πιο κοντά στο θάνατο, κι ελπίζω να μην φτάσω ποτέ μου κοντύτερα για μερικές δεκαετίες ακόμα.

Έχοντας όμως βιώσει αυτήν την εμπειρία, μπορώ να σας πω κάτι, με λίγο περισσότερη βεβαιότητα από εκείνους για τους οποίους ο θάνατος είναι μια αφηρημένη μόνο έννοια: κανείς δεν θέλει να πεθάνει.

Ακόμα κι όσοι περιμένουν να πάνε στο παράδεισο, θέλουν να φτάσουν εκεί χωρίς να πεθάνουν.

Κι όμως, ο θάνατος είναι η μόνη κοινή μας μοίρα.

Κανείς δεν του ξέφυγε.

Κι έτσι πρέπει να είναι· ο θάνατος είναι μάλλον η καλύτερη εφεύρεση της ζωής.

Είναι ο παράγοντας που διαιωνίζει τη ζωή.

Ξεκαθαρίζει το παλιό και κάνει χώρο για το καινούργιο.

Το νέο τώρα είστε εσείς, αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακριά από σήμερα, θα γίνετε οι γέροι που προορίζονται να φύγουν.

Συγγνώμη για τον τόνο μου, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

Δεν έχετε πολύ χρόνο, μην τον σπαταλήσετε λοιπόν ζώντας τις ζωές κάποιων άλλων.

Μην αιχμαλωτιστείτε από το δόγμα που λέει να ζείτε σύμφωνα με το τι νομίζουν οι άλλοι.

Μην αφήνετε τη γνώμη των άλλων να πνίξει την εσωτερική σας φωνή.

Και -το σημαντικότερο- να έχετε το θάρρος να ακούτε την καρδιά και τη διαίσθησή σας.

Αυτά με κάποιο τρόπο ξέρουν ήδη τι θέλετε στ, αλήθεια να γίνετε.

Όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.

Όταν ήμουν νέος, υπήρχε μια φανταστική έκδοση που λεγόταν «ο κατάλογος όλης της Γης» που υπήρξε μία από της «Βίβλους» της γενιάς μου.

Την εξέδιδε και της έδωσε ζωή ένας τύπος που τον λέγαν Στιούαρτ Μπραντ (StewartBrand) και που ζούσε όχι μακριά από εδώ, στο Μένλο Παρκ.

Ήταν τα τέλη της δεκαετίας του ,60, πριν τους προσωπικούς υπολογιστές και ταεπιτραπέζια εκδοτικά συστήματα, κι όλα έπρεπε να γίνουν με γραφομηχανές, ψαλίδια καιμηχανές πολαρόιντ.

Ήταν ένα είδος έντυπου «γκουγκλ», 35 χρόνια πριν βγει το γκουγκλ στο διαδίκτυο: ήταν ιδεαλιστικό, πλημμυρισμένο από γνώσεις και κόλπα.

Ο Στιούαρτ κι οι συνεργάτες του έβγαλαν αρκετά τεύχη του «κατάλογου όλης της Γης» κι όταν φάνηκε πως ξεπερνιόταν, έβγαλαν ένα τελευταίο τεύχος.

Είχαμε φτάσει στα μέσα της δεκαετίας του ,70 κι ήμουν στην ηλικία σας.

Στο οπισθόφυλλο του τελευταίου τεύχους υπήρχε μια φωτογραφία ενός αγροτικού δρόμου την αυγή, του είδους που κάποτε θα βρεθείτε να κάνετε οτοστόπ, αν είστε αρκετά περιπετειώδεις.

Από κάτω έγραφε: «μείνετε αχόρταγοι· μείνετε τρελαμένοι».

Ήταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμά του: μείνετε αχόρταγοι· μείνετε τρελαμένοι.

Αυτό ευχόμουν πάντα για τον εαυτό μου.

Αυτό εύχομαι και για σας σήμερα.

Μείνετε αχόρταγοι· μείνετε τρελαμένοι.

Σας ευχαριστώ πολύ.

ΠΟΥΘΕΝΑΔΕΣ ή και τιποτάδες

2011-08-26T09:29:00.000+03:00

Στράτος Παγιουμτζής

2011-08-18T10:52:00.001+03:00

Yasuo Kuwahara

2011-08-05T13:58:00.002+03:00

Dhafer Yussef

2011-08-02T01:21:00.005+03:00

Το πηγάδι που έκανε την αρχή, είχε όνομα: Παντελής

2011-07-31T22:44:00.002+03:00

Εκείνη την πόλη δεν την κατοικούσαν άνθρωποι, όπως όλες τις άλλες πόλεις του πλανήτη.

Σ' εκείνη την πόλη κατοικούσαν πηγάδια.

Πηγάδια ζωντανά ... αλλά πηγάδια.

Τα πηγάδια διέφεραν μεταξύ τους όχι μόνο ως προς τον τόπο όπου είχαν ανοιχτεί, αλλά και ως προς το στόμιο

(το άνοιγμα που τα συνέδεε με τον εξωτερικό κόσμο).

Υπήρχαν πηγάδια ευκατάστατα και πολυτελή,

με στόμιο από μάρμαρο και όμορφα μέταλλα,

πηγάδια ταπεινά από τούβλα και ξύλο,

κι άλλα πιο φτωχά, απλές γυμνές τρύπες που ανοίγονταν στη γη.

Η επικοινωνία μεταξύ των κατοίκων της πόλης γινόταν από στόμιο σε στόμιο,

και οι ειδήσεις έφταναν γρήγορα απ' άκρη σ' άκρη.

Μια μέρα, έφτασε στην πόλη μια «μόδα» που μάλλον είχε γεννηθεί σε κάποιο ανθρώπινο χωριό.

Η νέα ιδέα ήταν ότι κάθε ζωντανό ον που εκτιμούσε τον εαυτό του

θα έπρεπε να φροντίζει πολύ περισσότερο το εσωτερικό παρά το εξωτερικό.

Το σημαντικό δεν ήταν η επιφάνεια, αλλά το περιεχόμενο.

Έτσι έγινε, και τα πηγάδια άρχισαν να γεμίζουν με αντικείμενα.

Μερικά γέμισαν με κοσμήματα, χρυσά νομίσματα και πολύτιμες πέτρες.

Άλλα, πιο πρακτικά, γέμισαν με ηλεκτρικές συσκευές και μηχανές.

Μερικά άλλα επέλεξαν την τέχνη και γέμισαν με πίνακες ζωγραφικής,

πιάνα με ουρά και εξεζητημένα μεταμοντέρνα γλυπτά.

Τέλος, τα διανοούμενα γέμισαν με βιβλία,

ιδεολογικά μανιφέστα και εξειδικευμένα περιοδικά.

Πέρασε ο καιρός.

Τα περισσότερα πηγάδια γέμισαν σε τέτοιο σημείο, ώστε τίποτα άλλο δεν χωρούσε.

Τα πηγάδια δεν ήταν όλα ίδια, οπότε κάποια συμβιβάστηκαν, ενώ άλλα σκέφτηκαν πως έπρεπε να κάνουν κάτι για να συνεχίσουν να συσσωρεύουν πράγματα στο εσωτερικό τους ...

Ένα απ' αυτά έκανε την αρχή.

Αντί να συμπιέζει το περιεχόμενο, σκέφτηκε να αυξήσει τη χωρητικότητά του διευρύνοντας το χώρο του.

Δεν πέρασε πολύς καιρός, κι άρχισαν και τα υπόλοιπα να μιμούνται την καινούργια ιδέα.

Όλα τα πηγάδια δαπανούσαν μεγάλο μέρος της ενέργειάς τους για να επεκταθούν και ν' αποκτήσουν περισσότερο χώρο στο εσωτερικό τους.

Ένα πηγάδι, μικρό κι απόκεντρο, άρχισε να βλέπει τους συντρόφους του να επεκτείνονται χωρίς μέτρο.

Σκέφτηκε ότι αν συνέχιζαν να διευρύνονται με αυτόν τον τρόπο,

σύντομα θα μπέρδευαν τα όριά τους και το κάθε ένα θα έχανε την ταυτότητά του ...

Ίσως, ξεκινώντας από αυτήν την ιδέα, σκέφτηκε ότι ένας διαφορετικός τρόπος για να αυξήσει τη χωρητικότητά του ήταν να μεγαλώσει όχι φαρδαίνοντας, άλλα βαθαίνοντας.

Να επεκταθεί σε βάθος αντί για πλάτος.

Σύντομα συνειδητοποίησε ότι όλα όσα είχε στο εσωτερικό του έκαναν αδύνατη την εργασία της εκβάθυνσης.

Αν ήθελε να γίνει πιο βαθύ, όφειλε να ξεφορτωθεί ολόκληρο το περιεχόμενό του ...

Στην αρχή, το κενό το τρόμαξε.

Αλλά αργότερα, όταν είδε ότι δεν είχε άλλη επιλογή, το έκανε.

Χωρίς τίποτα στην κατοχή του, το πηγάδι άρχισε να βαθαίνει, ενώ τα υπόλοιπα άρπαζαν τα αντικείμενα που είχε πετάξει ...

Μια μέρα, κάτι ξάφνιασε το πηγάδι που μεγάλωνε προς τα κάτω.

Κάτω, πολύ κάτω, πολύ στο βάθος ... βρήκε νερό!

Ποτέ πριν άλλο πηγάδι δεν είχε ξαναβρεί νερό.

Το πηγάδι ξεπέρασε την έκπληξή του κι άρχισε να παίζει με το νερό καταβρέχοντας τα τοιχώματά του, πιτσιλώντας το στόμιό του και, τέλος, βγάζοντας το νερό προς τα έξω.

Η πόλη δεν είχε ποτέ βραχεί από τίποτ' άλλο πέρα από τη βροχή η οποία, εκ των πραγμάτων, ήταν αρκετά σπάνια.

Έτσι, η γη τριγύρω απ' το πηγάδι, αναζωογονημένη από το νερό, άρχισε να ξυπνά.

Οι σπόροι βλάστησαν παίρνοντας τη μορφή χλόης, τριφυλλιών, λουλουδιών και αδύναμων κορμών που μετατράπηκαν αργότερα σε δέντρα ...

Μια έκρηξη χρωμάτων και ζωής απλώθηκε γύρω από το απομακρυσμένο πηγάδι, το οποίο άρχισαν να αποκαλούν: «το Περιβόλι».

Όλοι το ρωτούσαν πώς είχε καταφέρει αυτό το θαύμα.

«Δεν είναι κανένα θαύμα» απαντούσε το Περιβόλι

«Πρέπει να σκάψεις στο εσωτερικό, προς τα μέσα.»

Πολλοί θέλησαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Περιβολιού, αλλά αποδοκίμασαν την ιδέα όταν συνειδητoπoίησαν ότι, για να βαθύνουν, θα έπρεπε πρώτα να αδειάσουν.

Συνέχισαν να διευρύνονται όλο και πιο πολύ, για να γεμίσουν με περισσότερα ακόμα πράγματα ...

Στην άλλη άκρη της πόλης, ένα άλλο πηγάδι αποφάσισε κι αυτό να πάρει το ρίσκο να αδειάσει. ..

Κι άρχισε κι αυτό να βαθαίνει ...

Κι έφτασε κι αυτό στο νερό ...

Και το έριξε κι αυτό προς τα έξω δημιουργώντας μια δεύτερη όαση στο χωριό ...

«Τι θα κάνεις όταν θα τελειώσει το νερό;» το ρωτούσαν.

«Δεν ξέρω τι θα συμβεί» απαντούσε.

«Αλλά, προς το παρόν, όσο περισσότερο νερό βγάζω, τόσο περισσότερο νερό βρίσκω.»

Πέρασαν μερικοί μήνες μέχρι τη μεγάλη ανακάλυψη.

Μια μέρα, σχεδόν κατά τύχη, τα δύο πηγάδια κατάλαβαν ότι το νερό που είχαν βρει στο βάθος τους ήταν το ίδιο ...

Ότι το ίδιο υπόγειο ποτάμι που περνούσε από το ένα, γέμιζε το βάθος του άλλου.

Κατάλαβαν ότι ξεκινούσε γι' αυτά μια καινούργια ζωή.

Όχι μόνο μπορούσαν να επικοινωνούν από στόμιο σε στόμιο, επιφανειακά, όπως όλοι οι άλλοι, αλλά η αναζήτηση τους, τους είχε προσφέρει ένα νέο και μυστικό σημείο επαφής.

Είχαν ανακαλύψει τη βαθιά επικοινωνία που πετυχαίνουν μόνον εκείνοι που έχουν το θάρρος να αδειάσουν από κάθε περιεχόμενο και να ψάξουν στο βάθος

της ύπαρξής τους για να βρουν τι έχουν να δώσουν ...

Τα Πηγάδια,

του Χόρχε Μπουκάι

Η Χελώνα

2011-07-26T08:36:00.004+03:00

Μια χελώνα ξύπνησε ένα πρωί και δέχθηκε τις ευχές των άλλων ζώων με τα οποία μοιραζόταν τα λίγα μέτρα της γης τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Χρόνια πολλά, κυρά-Χελώνα!

Να τα εκατοστήσεις!

φώναζαν χαρούμενα τα ζωντανά γύρω της.

Οι χελώνες, όπως μπορούμε να καταλάβουμε από το ρυθμό με τον οποίο κινούνται, είναι περισσότερο σοφές από όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου, και η συγκεκριμένη χελώνα δεν αποτελούσε εξαίρεση.

Έτσι, αφού ευχαρίστησε ευγενικά τους ετερόκλητους φίλους της, σκέφτηκε ότι είχε ήδη ζήσει τη μισή περίπου ζωή της.

Ίσως μάλιστα να της έμενε λιγότερος χρόνος ζωής απ' ό τι είχε ζήσει έως τώρα...

Αισθάνθηκε όπως την εποχή που ήταν παιδάκι και η μαμά της της είχε προσφέρει ένα ολόκληρο μαρούλι, φρέσκο, τρυφερό, δροσερό, πεντανόστιμο μαρούλι.

Στην αρχή μάσησε με λαιμαργία τα πρώτα φιλαράκια, με βιασύνη, αντίθετα με τους ρυθμούς της ενήλικης χελώνας, με βουλιμία και καχυποψία, καθώς ανησυχούσε πως κάποια άλλη χελώνα θα της αρπάξει το φαγητό μέσα από το στόμα.

Μόνο όταν σιγουρεύτηκε ότι δεν έχει κανείς τη διάθεση να της αρπάξει αυτό που της ανήκει και ότι δεν της απομένει αρκετό από το πολύτιμο δώρο της μαμάς της, άρχισε να το απολαμβάνει με ρυθμούς, όπως λέμε, χελώνας.

Με τις σκέψεις αυτές, η μεσήλικη χελώνα που δέχτηκε τις ευχές την ημέρα των γενεθλίων της, πήρε την απόφαση να μη συμμετάσχει στο μέλλον σε καμιά από τις συνεδριάσεις του δάσους σχετικά με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των ζώων, τους κανόνες και τις εξαιρέσεις που ρυθμίζουν τη ζωή στο ελάχιστο αυτό μέρος του δάσους.

Ούτως ή άλλως, τα παραθυράκια στους νόμους και οι διαπραγματεύσεις των συνερχομένων, δεν αποσκοπούσαν παρά στο πώς θα νομιμοποιήσουν για τα μεγαλόσωμα ζωάκια τα δικαιώματά τους σε βάρος των μικρόσωμων.

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, η χελωνίτσα μας, ο λύκος καλεί για φαγητό το πρόβατο όχι ως συνδαιτυμόνα, αλλά ως κύριο πιάτο.

Προς τι η υποκρισία των δημοκρατικών διαδικασιών;

Δεν έχω πια χρόνο για όλα αυτά, σκέφτηκε - με το δίκιο της.

Δεν έχω πια χρόνο για να ακούω τα επιχειρήματα αυτών που ταυτίζουν το δίκαιο με το συμφέρον τους.

Δεν έχω χρόνο να λογομαχώ με μέτριους λαγούς.

Δεν ανέχομαι τους ζηλιάρηδες και τους πλεονέκτες, τους ανίκανους και τους ιδιοτελείς.

Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...

Μου μένουν λίγα φυλλαράκια από το μαρούλι της μαμάς...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε χελώνες που δεν βιάζονται, που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους, που δεν κοκορεύονται σας κοτούλες, που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους, σαν τις παιχνιδιάρες μαϊμούδες.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένο κανένα από τα πεντανόστιμα φύλλα του μαρουλιού που μου απομένουν...

Γιατί ήταν σίγουρη, η χελώνα μας, πως κάποια από τα φύλλα που της απέμεναν θα είναι πιο νόστιμα από όσα είχε ήδη φάει.

Θα τα φάμε…

2011-07-25T13:50:00.003+03:00

Για πολλούς συμπατριώτες μας η κρίση είναι κάτι σαν το «Νησί»:

παίζεται στην τηλεόραση στα δελτία των οκτώ, όπου διάφοροι σχολιαστές, μιλώντας μια ακατανόητη γλώσσα, μπορούν να τρομοκρατούν ή να σπέρνουν ανέμους αισιοδοξίας.

Αν αυτοί που τους βλέπουν καταλαβαίνουν ότι θα χάσουν κατιτίς από τους μισθούς τους (ή ότι θα χρειαστεί να πληρώσουν φόρους) κατεβαίνουν στο Σύνταγμα για να δείξουν την αγανάκτησή τους.

Αν πάλι τους ακούνε να λένε ότι η λύση βρέθηκε, παίζουν χρηματιστήριο προσδοκώντας ότι θα ξεκινήσουν νέα ράλι: η μετοχή της Εθνικής δύο μέρες χτυπάει +10%!

Η Ελλάδα της μεσαίας τάξης μπορεί να καταθλίβεται ή να κερδοσκοπεί -αυτή είναι, πάντως, στο επίκεντρο της κρίσης.

Οι άλλες δύο Ελλάδες, η φτωχή και η πλούσια, έχουν μείνει στην ίδια κατάσταση που βρίσκονταν και πριν:

η φτωχή υποφέρει και η πλούσια δεν ασχολείται, γιατί η κρίση την αγγίζει ελάχιστα.

Η Ελλάδα της μεσαίας τάξης είδε το εισόδημά της να συρρικνώνεται και έψαξε νέες μεθόδους φοροδιαφυγής: παλιά της τέχνη κόσκινο.

Η ίδια Ελλάδα δεν αποκλείεται να επενδύσει τώρα τα μαύρα της λεφτά στο χρηματιστήριο, ελπίζοντας ότι η σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος θα σταθεί αιτία για νέα κέρδη.

Η Ελλάδα της μεσαίας τάξης κοιτάει κυρίως την πάρτη της και στους Ευρωπαίους ο φιλοτομαρισμός της μοιάζει απίστευτος.

Οι Ευρωπαίοι πίστευαν ότι αυτή η Ελλάδα θα βάλει πλάτη για να βγει η χώρα από την κρίση: την έβλεπαν να πανηγυρίζει το 2004 και νόμιζαν ότι αποτελείται από πατριώτες!

Οι Ευρωπαίοι δεν ξέρουν ότι η Ελλάδα της μεσαίας τάξης σκότωσε τον Καποδίστρια για να μην την κάνει δυτικό κράτος,

στήριξε τις κατά καιρούς χούντες,

ψήφισε αλλαγή,

θέλει να της λες ότι θα λύσεις τα προβλήματα της καθημερινότητας χωρίς να την πειράξεις και ό,τι λεφτά υπάρχουν.

Η Ελλάδα της μεσαίας τάξης περιμένει τα λεφτά του νέου «σχεδίου Μάρσαλ».

Πιθανότατα για να τα φάει στα μπουζούκια

μόλις της πουν στην τηλεόραση ότι η κρίση τελείωσε…

Θ. Αυγερινός 14 Ιουλ. και Δ. Καζάκης 14 Μάρτ. 2011

2011-07-15T01:10:00.004+03:00

Η Ρωσία ήταν έτοιμη από τις αρχές του 2010 να παράσχει δάνειο με ευνοϊκούς όρους και η Ελλάδα αδιαφόρησε, δήλωσε στην «Ε», λίγο μετά την επανεκλογή του στην προεδρία της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας, ο Ιβάν Σαββίδης, βουλευτής της Κρατικής Δούμας, επικεφαλής της 5ης Περιφέρειας του ΣΑΕ και «τσάρος του Ροστόφ», στις όχθες του Δον.

«Ηρθε ο Παπανδρέου στη Ρωσία πέρυσι τον Φεβρουάριο, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί ήρθε. Ο ηγέτης της Ρωσίας ήταν έτοιμος να δώσει 25 δισ. ευρώ, δεν έχω λόγο να μην το πω δημοσίως, γιατί έχω ο ίδιος γνώση του ζητήματος. Και ήταν μάλιστα έτοιμος να τα δώσει ως πρώτη δόση βοήθειας στην Ελλάδα, όμως, δυστυχώς... Ηταν δάνειο με χαμηλό επιτόκιο, οι λεπτομέρειες δεν έχουν πια σημασία, αφού προφανώς οι Αμερικανοί, το ΔΝΤ και η Ε.Ε. είπαν όχι. Τότε γιατί ήρθε στη Μόσχα ο Παπανδρέου; Για να δει ο ελληνικός λαός ότι συναντιέται με τον Πούτιν;», μας είπε με πάθος ο Ι. Σαββίδης, που διαμαρτύρεται ότι οι ελληνορωσικές σχέσεις είναι τόσο παγωμένες, όσο ποτέ τα τελευταία 20 χρόνια.

«Ηταν έτοιμος»

«Δεν είναι μυστικό ότι εγώ κανόνισα την κατ' ιδίαν συνάντηση, ζητήθηκε η βοήθειά μου από την ελληνική πλευρά. Το πρωί συναντήθηκα με τον Παπανδρέου στην Κρατική Δούμα, μείναμε οι δυο μας με τον μεταφραστή και του είπα ότι δεν χρειάζεται να προβληματίζεται για τίποτε, ότι ο Πούτιν έχει καλή και θετική διάθεση, γι' αυτό και θα προτείνει να μείνουν μόνοι τους κι εφόσον δώσει κι αυτός τη συγκατάθεσή του, μπορεί να του θέσει οποιοδήποτε ζήτημα θεωρεί χρήσιμο. Ηταν έτοιμος να ακούσει τα πάντα», υποστήριξε ο κ. Σαββίδης, υπογραμμίζοντας ότι η συνομιλία κράτησε τελικά μόλις 20 λεπτά και λίγο αργότερα ενημερώθηκε από το Κρεμλίνο «ότι κατά τη διάρκειά της ο Παπανδρέου ουσιαστικά δεν έκανε απολύτως καμία ερώτηση, αλλά μιλούσε για τα οικολογικά προβλήματα της Ελλάδας».

«Γιατί ήρθατε;»

Σύμφωνα με τον ηγέτη των ομογενών της Ρωσίας, ο Β. Πούτιν είχε νωρίτερα σε ένδειξη καλής θέλησης ορίσει ως υπεύθυνο για την υλοποίηση των διμερών συμφωνιών τον Ιγκορ Σέτσιν, «έναν από τους ισχυρότερους αντιπροέδρους της ρωσικής κυβέρνησης, ο οποίος επιβλέπει ολόκληρο το ενεργειακό σύμπλεγμα και τη βαριά βιομηχανία μηχανοκατασκευών».

Αυτό σήμαινε ότι η Ρωσία είναι έτοιμη για άμεση συμφωνία και επιτάχυνση των διαδικασιών, όμως η Ελλάδα δεν έδειξε καμία διάθεση και «το ίδιο βράδυ πήγα στο προεδρικό ξενοδοχείο "Πρέζιντεντ" όπου έμενε ο Παπανδρέου, και τον ρώτησα: Πείτε μου σας παρακαλώ, γιατί ήρθατε και γιατί χρειαζόταν η κατ' ιδίαν συνάντηση, γιατί μου ζητήσατε βοήθεια, για να με δυσφημήσετε;».

Κατά τις εκτιμήσεις του ομογενή πολιτικού, «η αντίδραση που ακολούθησε είναι πλέον προς την αντίθετη κατεύθυνση» και έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η πρόσφατη αναβολή της προγραμματισμένης για τις 5 Ιουλίου επίσκεψης Λαμπρινίδη στη Μόσχα, έπειτα από ρωσική πρωτοβουλία και με διατύπωση πρωτοφανών αιχμών για έλλειψη περιεχομένου στις διμερείς επαφές.

Σύμφωνα με τον Ι. Σαββίδη, το Κρεμλίνο ζήτησε να εξηγηθεί στον πρωθυπουργό ότι θα μπορούσε να ζητήσει οποιαδήποτε διευκόλυνση ήθελε, έστω και τηλεφωνικά, από τον Β. Πούτιν, γι' αυτό και αργότερα προτάθηκε να χορηγηθεί δάνειο, «που θα πληρωθεί εν μέρει με κρατικές δεσμεύσεις και εν μέρει με αγροτικά προϊόντα», έτσι ώστε να υλοποιηθεί το συμβόλαιο αγοράς τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού από τη Ρωσία, όμως και η πρόταση αυτή απορρίφθηκε.

Οι ελληνικές επιλογές οδηγούν, κατά τον Ι. Σαββίδη, στη σταδιακή μεγιστοποίηση των ρωσοτουρκικών σχέσεων, καθώς «στο φόντο μιας Ελλάδας που αδυνατίζει και όλο και περισσότερο αποστρέφει το πρόσωπό της από τη Ρωσία, όλο και ενεργότερα η τουρκική οικονομία συνεταιρίζεται με τη ρωσική και η Τουρκία ισχυροποιείται», εξέλιξη, που «θα είναι το χειρότερο έγκλημα για πολλές χιλιετίες. Και τότε δεν θα μπορούμε πλέον τίποτε να διορθώσουμε».

Ο Μπάτης, του Γ. Ιωάννου

2011-07-10T19:28:00.003+03:00

Κάθε χρόνο, τη βραδιά της Αναστάσεως, σκύβω με κάποια πρόφαση και χαϊδεύω μυστικά το χορτάρι στον αυλόγυρο της Αγίας Σοφίας. Δεν έχω πει ακόμα σε κανένα τίποτε, κι ούτε, νομίζω, έχουν προσέξει πως τους παρασύρω όλο στο ίδιο σημείο. Μάλλον θα τους έχει γίνει συνήθεια κι αυτό. Παρόλο που δε μου ταιριάζει πια, φροντίζω να έχω πάντα μαζί μου ένα κόκκινο αυγό, που εννοώ να το τσουγκρίσω με όποιον τύχει κοντά μου. Και καθώς ρίχνω στη γη τα τσέφλια του, σκέφτομαι με κάποια χαρά, πως όταν φύγει ο κόσμος, ίσως ξαναρθεί ο φίλος μου ο Μπάτης να τα συναρμολογήσει κι αυτά, όπως έγινε κάποτε με όλες εκείνες τις άσεμνες φωτογραφίες.

Τις είχαμε βρει ξεσκισμένες σ’ αυτό το ίδιο μέρος και πράγμα τότε δεν παρουσίασε λιγότερες δυσκολίες. Σε πολλά κομμάτια εικονίζονταν μέλη γυμνά, που δεν τα ξέραμε ακόμα απ’ αλλού ή που δεν μπορούσαμε να τα φανταστούμε σε τόση αγριότητα. Εκτός αυτού όμως ήταν και οι μπλεγμένες στάσεις των προσώπων. Πήγαινες με την ιδέα πως ενώνεις μια φωτογραφία με δύο άτομα, οπότε σ’ ένα κομματάκι παρουσιαζόταν κάποιο πέμπτο πόδι ή κάτι άλλο υπεράριθμο και σου τα χαλνούσε όλα. Με λίγα λόγια δε μας βοηθούσαν καθόλου οι γνώσεις μας.

Ξαπλωμένοι μπρούμυτα στο χορτάρι είχαμε τόσο απορροφηθεί, ώστε, όταν χτύπησε το κουδούνι του συσσιτίου για τη δεύτερη βάρδια, δε θέλαμε να πάμε μέσα για φαγητό. Εν τέλει πήγα μονάχα εγώ στο συσσίτιο κι ο φίλος μου έμεινε κοντά στις φωτογραφίες. Το κακό ήταν πως το κήρυγμα μετά το φαγητό κράτησε πάρα πολύ εκείνη την ημέρα.

Πάντως τον βρήκα να τις έχει όλες έτοιμες απάνω στο χορτάρι, και να μάχεται με τον αγέρα να μην του τις σκορπίσει. Πρώτη φορά μου έβλεπα τέτοια συμπλέγματα. Ήταν πολύ βρόμικος ο κόσμος. Εκείνος όμως τον έβρισκε ωραίο, μου έδειχνε λεπτομέρειες και γελούσε. Όλα είχαν το όνομά τους και το ήξερε. Δεν ξέρω όμως τι θα ’λεγε τώρα, γιατί βέβαια όλα θα τα είχε δοκιμάσει. Καθώς φεύγαμε, έδωσε μια με το πόδι του και σκόρπισαν πάλι τα κομματάκια.

Την άλλη μέρα, που έλεγα να τα μαζέψω, δε βρήκαμε ίχνος. Κάποιος άλλος θα τα είχε πάρει. Γι’ αυτό μπήκαμε μέσα στην εκκλησία και κοιτάζαμε, ξαπλωμένοι ανάσκελα στις καρέκλες, την Ανάληψη στο ψηφιδωτό του τρούλου. Δύο άγγελοι πετώντας πλαγιαστά κρατάνε το Χριστό μέσα στη δοξαστική σφαίρα, που μου φάνηκε σαν ένα τεράστιο αυγό. Έβλεπα τους αγγέλους και θυμόμουν εμάς την προηγούμενη μέρα. Όχι πως θεωρούσα, έστω και τότε, τον εαυτό μου για άγγελο, αλλά για το φίλο μου το πίστευα αυτό. Είχε πολλά στοιχεία. Κομματάκι κομματάκι είναι καμωμένο κι αυτό, μου είπε στο τέλος. Ήταν φανερό πως σκεφτόταν τις φωτογραφίες. Κι εγώ για το ίδιο λυπόμουν, αλλά δεν ήθελα να το πω. Και όχι μονάχα τότε· ποτέ μου δεν τις ξέχασα. Πολλές οργιαστικές διηγήσεις μου μάλιστα, σ’ αυτές κυρίως τις έχω στηρίξει, κι ας έχω δει πλήθος άλλες εν τω μεταξύ.

Από καιρό σε καιρό σκέφτομαι: αυτός που τις ξέσκισε μέσα στον αυλόγυρο της εκκλησίας δεν μπορεί να έκανε από το φόβο της έρευνας την πράξη. Ήταν προχωρημένη Κατοχή τότε, και από κάθε τι άλλο μπορούσες να κινδυνέψεις, αν το ’βρισκαν απάνω σου, όχι όμως και από άσεμνες φωτογραφίες. Η λογική μού λέει, πως θα τις χάλασε μάλλον από φόβο μήπως τις βρει καμιά μάνα του στις τσέπες του ή από θρησκευτική κρίση. Εγώ πάντως θέλω να πιστεύω πως από μετάνοια έγιναν όλα.

Ύστερα από λίγες μέρες εξαφανίστηκε ο Μπάτης κι απ’ το φαγητό και από το σχολείο. Είπαν πως ήταν άρρωστος, ενώ εγώ έμαθα πως τον είχανε πιάσει. Ένα πρωί με περίμενε κάποιος έξω απ’ το σχολείο. Τη νύχτα είχαν εκτελέσει το φίλο μου μπροστά στο σπίτι του για παραδειγματισμό της γειτονιάς. Ο Ερυθρός Σταυρός τον είχε μαζέψει.

Πήγαμε στο νεκροτομείο να τον βρούμε. Εδώ κι αν ήταν οι κομματιασμένοι άνθρωποι κι οι αγγέλοι. Το τι είδαν τα μάτια μου εκεί δεν πρόκειται ποτέ μου να το πω. Εξάλλου δεν το πιστεύω. Κατόπι έγινα ένα με τη γη κι έτσι δε με πήρανε -χαμπάρι. Φοβάμαι όμως πως δε χρειαζόταν και τόσο κρύψιμο από μέρους μου· αυτοί ξέρουν ποιους σκοτώνουν.

Έχω υποφέρει απ’ τα φτηνά λογοπαίγνια και δε μ’ αρέσει να κάνω τέτοια ούτε στον εαυτό μου τον ίδιο. Παρόλα ταύτα πετιέμαι αυτόματα, όταν τα καλοκαιρινά απογεύματα φυσάει απ’ τη θάλασσα ένας αέρας, που όλοι τον βρίσκουν δροσερό και λένε αναστενάζοντας το όνομά του.

Γιώργος Ιωάννου, (1927-1985)

Για ένα φιλότιμο (1964)

Πενήντα χρόνια πριν

2011-07-10T19:11:00.000+03:00

οι Έλληνες είχαν αυτά.

Σήμερα;

Ακούει κανείς;

2011-07-04T20:41:00.001+03:00

«Αυτό που μας συμβαίνει σήμερα δεν οφείλεται (ως συνήθως και κατ’ αποκλειστικότητα) στις ξένες δυνάμεις, στους κουτόφραγκους που φθονούν την τσαχπινιά μας και ζηλεύουν το σκορποχώρι μας, στις μυστικές υπηρεσίες που επιβουλεύονται την περήφανη πολιτική μας. Το έγκλημα το διαπράξαμε μόνοι μας και χωρίς κανένα Μνημόνιο πάνω από τις κεφαλές μας. Επιτέλους ας αντιληφθούμε ότι το μείζον πρόβλημα δεν είναι η διαλυμένη μας οικονομία, είναι ο εκφυλισμός μας. Η άρνηση της ίδιας της ταυτότητάς μας και η υποκατάστασή της από μια δανειοδίαιτη ορφάνια…

…Σίγουρα, το Μνημόνιο είναι μια σύμβαση υποτέλειας. Επίσημη, μπροστά στη διεθνή κοινότητα, ομολογία ότι η χώρα μας όχι απλώς έχει απολέσει μέρος της ανεξαρτησίας της, αλλά την έχει εκχωρήσει, με τη βούλα της και σε τιμή ευκαιρίας, στους τοκογλύφους πιστωτές της. Αλλά το Μνημόνιο δεν ήρθε από μόνο του. Και είναι ανευθυνότητα να το βλαστημάμε στο όνομα ενός ολότελα ιμιτασιόν, όψιμου πατριωτισμού. Είμαστε, δηλαδή, περήφανοι για τον προ του Μνημονίου πατριωτισμό μας; Δείτε την έρημη πια ύπαιθρο χώρα. Δείτε το αστικό και περιαστικό περιβάλλον. Τα αναρίθμητα παντού αυθαίρετα. Θυμηθείτε το μέγα πλήθος με το μέγα πάθος που ψήφιζε, για δεκαετίες, τη βολική φαυλότητα…

…Το φθαρμένο έως διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό της χώρας ομολογεί εν χορώ ότι είναι παντελώς ανίκανο να διαχειριστεί τον δημόσιο πλούτο και προκρίνει την κοψοχρονιά εκποίησή του. Και εμείς δυσπιστούμε όλο και περισσότερο σε όλον τον παλαιοκομματικό συρφετό που μας έφερε ώς εδώ. Ομως, από την άλλη, είμαστε πανέτοιμοι να ριχτούμε και πάλι σε “μία από τα ίδια”: στην αγκαλιά την ακριβοπληρωμένη ενός νέου λαϊκισμού που υπόσχεται, με την ευκολία που έχουν όλα τα ρητορεύματα, ότι δεν θα αλλάξει τίποτε. Ταρατατζούμ: Θα ξαναέρθουν οι παλιές ηδονικές του ανέμελου καταναλωτισμού ημέρες. Θα ξαναγεμίσουν τα ανά την επικράτεια σκυλάδικα από λεβεντοαχρείους με κομματικό χρήμα. Και θα επενδύσουμε –λένε– στις υπηρεσίες. Ποιες υπηρεσίες; Εδώ έχουμε εγκαταλείψει την πρωτογενή παραγωγή, πώς θα πάμε απευθείας στην τριτογενή;

…Δεκαετίες τώρα το πελατειακό παρακράτος παριστάνει το κράτος και πελάτες του είναι η πλειοψηφία των σήμερα “Διαμαρτυρομένων”. (Είδα να κατεβαίνει στο Σύνταγμα άνθρωπος που πήρε σύνταξη και το εφ’ άπαξ στα 53 του – και τώρα του φταίει το Μνημόνιο). Δεν γίνεται τίποτα αν δεν γκρεμίσουμε αυτά που με τόση επιπολαιότητα οικοδομήσαμε ή ανεχθήκαμε. Μόνο το γκρέμισμα του χθες θα μας απελευθερώσει από την ενδημική ανωριμότητα της φαρμακωμένης και υποθηκευμένης ψευτοζωής μας.

…Να οικοδομήσουμε δημοκρατία εξ υπαρχής, από τα θεμέλια, γιατί αυτό που ζούμε δεν είναι δημοκρατία. Δεν είναι καν μια κολοβή ή κολοβωμένη δημοκρατία. Είναι θεσμοθετημένη κλεπτοκρατία, που ελέγχεται από εθνικούς κομπιναδόρους κι εξαγορασμένα τσιράκια. Δεν χρειαζόμαστε κάποιον νέο συντηρητισμό, χρειαζόμαστε πατριωτισμό χωρίς προσχήματα και υποσημειώσεις. Που δεν θα ανέχεται τα συνδικαλισμένα νταηλίκια, γιατί αυτά μας έφεραν εδώ που μας έφεραν. Μας τέλειωσε το κράτος-τροφός, το τελειώσαμε. Κι είναι για κομπογιαννίτες (στην καλύτερη περίπτωση) η πρόταση να το βγάλουμε στο σφυρί ή για τσαρλατάνους (στη χειρότερη)…

…Λυπούμαστε βαθύτατα για την αγνωμοσύνη με την οποία αντιμετωπίζουν οι πολίτες το κυβερνητικό έργο. Σε ένα μόλις χρόνο… δέκα φορολογικά νομοσχέδια! Το έργο λέγεται “τα παιδία παίζει” και γνωρίζει τρελή εισπρακτική επιτυχία. Μάλιστα, αν ο κυβερνητικός θίασος συγκριθεί με αυτόν της Συγγρού, τότε κερδίζει με διαφορά.

(Ωστόσο, η τιμιότητα απαιτεί να αναγνωρίσουμε ότι η Συγγρού, παρά τον εγκλωβισμό στη μετριότητα, αντιστέκεται στις εξωφρενικές πιέσεις, διεθνείς και εντόπιες, να συνυπογράψει άνευ όρων το δεύτερο Μνημόνιο της χειροπόδαρης υποτέλειας. Είναι τόσο θρασείες και εκβιαστικές οι πιέσεις, που θυμίζουν το μανιασμένο πείσμα, ηγεμόνων και πρακτόρων, να υποχρεώσουν τον Τάσσο Παπαδόπουλο να συνυπογράψει το “ναι” στο κυπριακό δημοψήφισμα για την Πλεκτάνη Ανάν. Ο Τάσσος τότε, απροσκύνητος, έφερε για πρώτη φορά τον Ελληνισμό να κατατροπώνει –ρουά ματ– στο Κυπριακό τους δολοπλόκους. Ο Σαμαράς πόσο θα αντέξει;)

…Και ο δωσιλογισμός δραστηριότητα είναι, αλλά δεν τον βάζεις και στο βιογραφικό σου! Στο ΠΑΣΟΚ τον κάνανε σημαία ευκαιρίας…

…Μεταπολεμικά και κυρίως μεταπολιτευτικά, το κράτος-πρωτεύουσα νέκρωσε νομοτελειακά την ύπαιθρο χώρα. Οσους έμειναν εκτός της αθηναϊκής χωματερής, τους εκμαύλισε η ψηφοθηρία εθίζοντάς τους στην επιδότηση της αεργίας τους με τα ψυχία των ευρωπαϊκών “πακέτων”. Σε αρκετές περιπτώσεις το δομημένο περιβάλλον της “υπαίθρου” συναγωνίζεται (με αξιώσεις) τις πιο ανυπόφορες και αβίωτες συνοικίες της πρωτεύουσας…

…Ενας πολιτισμός δεν αξιολογείται ούτε από τους επιχορηγούμενους θιάσους ούτε από τα κρατικοδίαιτα Μέγαρα Μουσικής των Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου. Ένας πολιτισμός αξιολογείται από την καθημερινότητά του. Από τη διατροφή, λόγου χάρη – τι τρώει ο άνθρωπος και πώς το τρώει. Η δική μας είναι μια όρθια καθημερινότητα, μια φαστ-φουντ καθημερινότητα. Από το πολυεθνικό ράφι στον θερμοθάλαμο. Ή στη χλιδάτη κιτσαρία (για την άρχουσα κηφηναρία). Πριν γίνουμε δορυφόροι ξενόφερτου υποδείγματος, είχαμε μιαν άλλη καθημερινότητα: Στρώναμε τραπεζομάντιλο για να φάμε, και το ψωμί ήταν ψωμί, και η ελιά ήταν ελιά. Δεν ξέραμε τι είναι το “τοστ”, αλλά ξέραμε πάμπολες πίτες. Σήμερα, με την απίστευτη σε έκταση έγνοια μας για τις θερμίδες, είμαστε οι παχύσαρκοι της Μεσογείου…

Δεν υπάρχει ελπίδα ανάπτυξης αν δεν ξαναγαπήσουμε τον τόπο μας και επανασχεδιάσουμε τη γεωοικονομία μας. Ο επανασχεδιασμός θα φέρει προκοπή, όχι η σκλαβιά στα δανεικά. Θα δημιουργήσει μάστορες, όχι ευέλικτους “εργαζόμενους”. Θέλουμε τη χαμένη μας περηφάνια, την περηφάνια του δημιουργού, όχι του επαίτη».

«Manifesto» – Πολιτική / Πολιτισμός, Μάιος 2011.

Σπάστα όλα, Πασά μου...

2011-07-02T00:35:00.004+03:00

Tι θα πάρετε;

Μια Μολότοφ...

Το ότι η χώρα είναι αυτοκαταστροφική το αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία.

Πιο πρόσφατα το 1922 και το 1945 όπου οι ζημιές ήταν ανυπολόγιστες.

Μάλιστα ενώ τα θύματα του εμφυλίου ήταν πολλαπλάσια από αυτά των Γερμανών κανείς δεν μιλάει για αποζημιώσεις σαν να λέει δικοί μας είναι τους κάνουμε ότι θέλουμε.

Για αποζημιώσεις δεν μιλάμε ούτε το 22 όπου οι νεκροί ήταν 800.000.

Ένας (σοβαρός) κοινωνικός ψυχολόγος ίσως να μπορούσε να μιλήσει πιο τεκμηριωμένα γιατί αυτό το αυτοκαστροφικό μένος.

Κάποιες (ατεκμηρίωτες) αναλύσεις είναι:

α) οι συνιστώσες του νέου ελληνικού κράτους ήταν ομάδες (ούτε καν λαοί) χωρίς εθνική συνείδηση και στις πλείστες περιπτώσεις χωρίς συνείδηση της καταγωγής τους.

β) Η αστική τάξη που δημιουργήθηκε ήταν από "κλέφτες" (Κολοκοτρώνης) οι οποίοι είχαν την κουλτούρα της αρπαχτής.

γ) Οι μικρασιάτες που ήρθαν στην Ελλάδα ενώ ήσαν στην πλειοψηφία τους μεσοαστοί κατάντησαν προλεταριάτο με αποτέλεσμα να το ρίξουν στον κομμουνισμό, σαν διέξοδο.

δ) η αριστερά που προέκυψε μετά τον εμφύλιο κατέλαβε νευραλγικά πόστα όπως είναι δημοσιογραφία, λογοτεχνία, θέατρο, τέχνες γενικά, και γαλούχησε τον κόσμο με το "όραμα του χαμένου παραδείσου" όπου ζούσαν οι Ουκρανοί, οι Γεωργιανοί αλλά δεν ζούσαμε εμείς. Πρόβαλαν τις δικές τους αξίες που σιγά-σιγά έγιναν και αξίες όλου του κόσμου. Ο Κώστας Βάρναλης είναι ένας ελάσσων ποιητής χωρίς "ειδικό βάρος", σε κάθε περιοχή όμως θα δεις ένα δρόμο με το όνομά του. Αντίθετα ο Καβάφης που χαρακτηρίστηκε ο μεγαλύτερος ποιητής του ΚΟΣΜΟΥ για τον 20ο αιώνα έχει πολλή λιγότερη "ζήτηση". Η ζημιά που έχει γίνει είναι μη αναστρέψιμη. Κυρίως η αριστερά έχει κάνει κουλτούρα στον ελληνικό λαό όλα τα παραμύθια της.

Το μόνο που μένει είναι να εκπαιδεύσουμε τις επόμενες γενιές με το μάθημα της πολιτικής οικονομίας!! Να είναι βασικό σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, ώστε από μικρά να μαθαίνουν τα παιδιά πως υπάρχει μια "πίτα" σε κάθε κράτος και πως όταν κάποιος παίρνει μεγάλο κομάτι κάποιος θα πάρει μικρότερο. Να μάθει ότι η χοντρή κυρία που χορεύει χούλα χουπ στην κλιματιζόμενη αίθουσα του Δήμου με μισθωτό γυμναστή και ένα συνάφι δημοτικών υπαλλήλων, πληρώνεται από αυτή τη "πίτα" και δεν θα υπάρχουν αύριο λεφτά για να πάρει σύνταξη.

Να ξέρει ότι οι δήθεν κερδοφόρες εταιρίες του δημοσίου είναι κρατικά μονοπώλια που στίβουν κυριολεκτικά το νοικοκυριό.

Να ξέρει πως η πλατεία Συντάγματος θα φτιαχθεί με λεφτά που θα κοπούν από τους μισθούς και τις συντάξεις.

Όσο οι Έλληνες (κυρίως από την αριστερά) τρέφονται με την μπαρούφα του υδραυλικού που δήθεν φοροδιαφεύγει και που αν τον πιάναμε θα μπορούσαν όλες οι χοντρές κυρίες να χορεύουν οριεντάλ και όσο οι Έλληνες πιστεύουν πως "λεφτά υπάρχουνε" τόσο θα βουλιάζουνε.

Αν όλοι μπορούσαμε να τα βρούμε ίσως να εξασφαλίζαμε ένα μέσο μισθό γύρω στα 500ευρώ, τώρα πάμε ολοταχώς για τα 200 και βλέπουμε.

Υπάρχουν λαοί στην Ευρώπη με 100-150ευρώ, αυτοί τι νομίζετε στη πηγάδι κατούρησαν;

Θα δείτε λοιπόν πως δεν διαφέρουμε σε τίποτα από αυτούς.

Η Δημόσια Παιδεία, σήμερα

2011-06-21T16:29:00.003+03:00

Από όλες τις αντιφάσεις της ελληνικής κοινωνίας, εκείνη που ξεχωρίζει είναι η στάση μας απέναντι στη δημόσια παιδεία. Ως λαός θεωρούμε (λανθασμένα) ότι στα σχολειά και τα πανεπιστήμια μας όλα νοσούν, τίποτα δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Παράλληλα, κι εδώ έγκειται η εντυπωσιακότερη των αντιφάσεων, δεν θέλουμε (και πάλι λανθασμένα) να αλλάξουμε τίποτα!

Οι αντιφάσεις δεν είναι πάντοτε κακές. Συχνά υποδηλώνουν σύνεση. Μόνο οι φανατικοί δεν τις βιώνουν. Η ελληνική κοινωνία, αν και θα ήθελε μια πολύ καλύτερη δημόσια παιδεία, έχει σοβαρό λόγο να διστάζει μπροστά σε ριζικές αλλαγές: ποιος μας εξασφαλίζει ότι μαζί με κάποια κακώς κείμενα δεν θα πεταχτούν από το παράθυρο και αρετές του συστήματος που κερδήθηκαν με ιδρώτα και, μερικές φορές, με αίμα (π.χ. το αδιάβλητο του εξεταστικού συστήματος, η κατάργηση διδάκτρων); Όμως, όταν οι αντιφάσεις παγιώνονται και χάνουν την δυναμική τους, τότε παύουν να υποδηλώνουν σύνεση. Γίνονται συνεργοί του πιο ακραίου συντηρητισμού. Στο χώρο της παιδείας είναι πολλές οι εύλογες αγωνίες που μας έχουν σπρώξει σε ένα θέατρο συντηρητικού παραλόγου: η αγωνία ενός νέου πελατειακού συστήματος προσλήψεων εκπαιδευτικών μετουσιώθηκε σε λογική επετηρίδας˙ ο φόβος της επανάκαμψης του «μέσου» στις εισαγωγικές εξετάσεις οδήγησε στον εξοστρακισμό της κριτικής σκέψης (και την πλήρη υποκατάστασή της από την απομνημόνευση)˙ το φάντασμα του τοπικισμού και του επαρχιωτισμού εξώθησε εκπαιδευτικούς να θέλουν «όλη την εξουσία στην… Μητροπόλεως». Κατανοητά όλα αυτά. Δεν πάει όμως άλλο. Η ισοπέδωση των υποκειμενικών αξιών (π.χ. της κριτικής στάσης απέναντι σε έναν υποψήφιο καθηγητή ή ένα λογοτεχνικό κείμενο) από τις υποτιθέμενες αδιάβλητες διαδικασίες (πχ. την επετηρίδα ή την αποστήθιση) δεν συμβαδίζει πλέον με μια κοινωνία που και αρχίζει να υστερεί στον νέο διεθνή καταμερισμό δημιουργικότητας αλλά και δείχνει να αποδεσμεύεται, σιγά-σιγά, από τις φοβίες του παρελθόντος. Η δημόσια παιδεία, λοιπόν, θα προσαρμοστεί στις νέες κοινωνικές συνθήκες, όπως έκανε και στην δεκαετία του 60. Τότε, ήταν πρόοδος η συγκέντρωση εξουσιών στο κέντρο, στο Υπουργείο. Ο αυταρχισμός των Πανεπιστημιακών Τμημάτων που έκαναν ό,τι ήθελαν στις εισαγωγικές τους, του Επιθεωρητή του νομού που τρομοκρατούσε τον διανοούμενο δημοδιδάσκαλο (όταν αυτός επέμενε να γράφει στη δημοτική ή να μιλά στα παιδιά για τον Δαρβίνο), τα τραγελαφικά σχολικά βιβλία που πολλά παιδιά δεν μπορούσαν καν να αγοράσουν. Όλα αυτά μόνο από το κέντρο μπορούσαν να αντιμετωπιστούν. Και αντιμετωπίστηκαν.
Τώρα, έχει σημάνει η ώρα της αποκέντρωσης. Οι γονείς αργά ή γρήγορα θα απαιτήσουν το δικαίωμα να έχουν άποψη για τους δασκάλους των παιδιών τους. Τα παιδιά θα θελήσουν να ασκούν την κρίση τους (κι όχι την μνήμη τους), όπως και τα υπόλοιπα παιδιά στην Ευρώπη. Οι δάσκαλοι θα οραματιστούν ένα σχολείο όπου δεν αποτείνεται στο υπουργείο και για την τελευταία πινέζα. Οι τοπικές κοινωνίες θα καλοδεχθούν την χρηματοδότηση από κάποιον ιδιώτη που προτιμά το όνομά του σε μια νέα σχολική βιβλιοθήκη παρά σε άγαλμα στην πλατεία ή τάμα στην εκκλησία. Αυτές οι τάσεις θα εντείνονται. Αν δεν σκεφτούμε τρόπο να τις εντάξουμε σε ένα νέο σύστημα παιδείας, ο δημόσιος χαρακτήρας της κινδυνεύει.

Τίποτα δεν σταματάει πια την αποκέντρωση. Ούτε και πρέπει να την σταματήσει. Αυτό που πρέπει να σταματήσουμε, τουλάχιστον όσοι από εμάς πονάμε την δημόσια παιδεία, είναι η μορφή (αγοραίας) αποκέντρωσης που οδηγεί στην εμπορευματοποίηση, και συνεπώς στη απαξίωση, της γνώσης. Αυτό όμως δεν θα το πετύχουμε «διατάζοντας» την παλίρροια της αποκέντρωσης να γυρίσει πίσω.
Ναι, είναι θεμιτό να φοβόμαστε με την σκέψη ότι μια ξενοφοβική τοπική κοινωνία θα έχει λόγο στο πρόγραμμα σπουδών. Είναι πράγματι ανησυχητική η προοπτική της πρόσληψης εκπαιδευτικών μέσω συνεντεύξεων, σε μια χώρα που δεν χαρακτηρίζεται για την αυτο-συγκράτηση των «παραγόντων» της. Προκαλεί ίσως άγχος η ιδέα ενός πανεπιστημίου που δεν επιλέγει πάντα τον 18χρονο μαθητή με τον μεγαλύτερο βαθμό, αλλά που εισάγει και άλλα κριτήρια για τα χαρακτηριστικά ενός μελλοντικά καλού, π.χ., γιατρού. Δημιουργεί αηδία η εικόνα ενός σχολείου που αγοράζει υπολογιστές με χρήματα μια αλυσίδας φαστ φουντ, η οποία μόνο στόχο έχει την καταστροφική (αλλά επικερδή για εκείνη) επιρροή των διατροφικών συνηθειών των παιδιών.

Είναι όμως αθέμιτο αυτοί οι θεμιτοί φόβοι να υποστηρίζουν τη συντήρηση, η οποία προετοιμάζει ενθουσιωδώς το έδαφος για να γίνουν πραγματικότητα όλοι οι εφιάλτες μας μαζί. Αν κάπου πρέπει να δοθεί η μάχη εναντίον της συντηρητικής στροφής της κοινωνίας, είναι ο χώρος της παιδείας. Θα χρειαστεί όμως να συμμαχήσουμε με τον δάσκαλο, τον μαθητή, τον γονιό και την τοπική κοινωνία στην δημιουργία νέων δομών δημόσιας παιδείας. Ενός σχολειού και ενός πανεπιστήμιου που δεν φοβούνται να κοιτάξουν κατάματα τον κόσμο, να τον κρίνουν, να τον νουθετήσουν, να μάθουν από αυτόν. Που χτίζουν αναχώματα εναντίον της εμπορευματοποίησης στη βάση της αποκέντρωσης και της συμμετοχής, κι όχι των απαγορευτικών υπουργικών εγκυκλίων. Που χρησιμοποιούν επιλεκτικά και με σύνεση ακόμα και ιδιωτικούς πόρους στην προσπάθειά τους να αποσοβήσουν την ιδιωτικοποίηση. Που δίνουν την μάχη να χρησιμοποιήσουν (αντί να παρασυρθούν από) τις φυγο-κεντρικές τάσεις της σύγχρονης κοινωνίας. Όλα αυτά με ένα κοινό στόχο: Να ενδυναμώσουμε τις αντιστάσεις της κοινωνίας στην τάση της αγοράς να διανέμει την μόρφωση ανάλογα με τον πλούτο των γονιών.

Γιάνης Βαρουφάκης, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών - Πανεπιστήμιο Αθηνών

Ένα αντίο για τον Πάτρικ Λη Φέρμορ. Από τον Ν. Ζαλμά

2011-06-16T17:33:00.003+03:00

Στην γενέτειρά του τον φώναζαν Patrick, οι ομοεθνείς φίλοι του τον αποκαλούσαν Paddy, στην Κρήτη ήταν Μιχάλης και στην Μάνη, Παντελής.

Παρέμεινε πάνω σε αυτό τον μάταιο κόσμο, περισσότερο από 96 έτη.

Ο Patrick Leigh Fermor, γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1915 στο Λονδίνο. Λίγο αργότερα, η μητέρα μαζί με την αδελφή του θα ακολουθήσουν τον γεωλόγο πατέρα του, sir Lewis Leigh, πρώτο πρόεδρο της Ινδικής Ακαδημίας Επιστημών στις αυτοκρατορικές κτήσεις στις Ινδίες. Ο μικρός Patrick δόθηκε σε μια φιλική οικογένεια, "ώστε να σωθεί ένα τουλάχιστον μέλος της οικογένειας, αν τύχαινε να βυθιστεί το πλοίο τους από εχθρικό υποβρύχιο".

Μέχρι να κλείσει ο κύκλος του πρώτου μεγάλου πολέμου μεγάλωνε μαζί με μια "καλοσυνάτη και απλοϊκή οικογένεια", όπως γράφει και ο ίδιος κάνοντας λόγο αργότερα για "αμέριστη κι ανόθευτη χαρά".

Διέσχισε πεζός την Ευρώπη Τα σχολικά χρόνια δεν ήταν τα καλύτερά του. Ενεργητικός, ανατρεπτικός, διαφορετικός δεν κατάφερε ποτέ να αφομοιωθεί από το συντηρητικό σχολικό περιβάλλον του σχολείου.

Όλα, αυτά τα γνωρίσματα, τα έβγαλε προς τα έξω με τον πλέον εκφραστικό και περιπετειώδη τρόπο. Στα 18 του χρόνια εγκαταλείπει κάθε θαλπωρή που τυχόν είχε, κάθε ασφάλεια που του χάριζε η γενέτειρα του, έχοντας αποφασίσει να διασχίσει την Ευρώπη με τα πόδια. Χρειάστηκε κάτι λιγότερο από δύο χρόνια ώστε την Πρωτοχρονιά του '35 να φθάσει στην Κωνσταντινούπολη.

Από κει πέρασε την Ελλάδα. Περπάτησε, γνώρισε την Ήπειρο, τη Μακεδονία, τη Στερεά και τα νησιά, μαθαίνοντας τα ήθη, τις παραδόσεις, τη γλώσσα μας. Κοιμήθηκε σε άσυλα, μοναστήρια, σπηλιές. Το μεγαλύτερο μέρος του οδοιπορικού αυτού, περιέχεται στα δύο βραβευμένα βιβλία του "Η εποχή της δωρεάς" και "Ανάμεσα στα δάση και τα νερά".

Ο βοσκός που οργάνωνε αντίσταση

Φύση ανήσυχη, όταν ξέσπασε ο δεύτερος μεγάλος πόλεμος έσπευσε να καταταγεί στην ιρλανδική φρουρά. Το υπουργείο Πολέμου, λόγω της γνώσης στα ελληνικά, τον τοποθέτησε στην Υπηρεσία Πληροφοριών. Έτσι στάλθηκε στο Αλβανικό Μέτωπο ως σύνδεσμος - αξιωματικός στον Ελληνικό Στρατό. Όταν το μέτωπο κατέρρευσε, βρέθηκε στην Κρήτη και μετά την απόβαση των Γερμανών, τον Μάιο του '41, ανέβηκε στο βουνό για να οργανώσει τις ομάδες αντίστασης. Έζησε εκεί ενάμιση χρόνο σαν ποιμένας.

Γύρισε δύο φορές στο Κάιρο και επέστρεψε στην Κρήτη, όπου έπεσε με αλεξίπτωτο προκειμένου να βάλει σε εφαρμογή, τον Απρίλιο του '44, το σχέδιο απαγωγής του γερμανού διοικητή, στρατηγού Heinrich Kreipe. Ήταν ένα κατόρθωμα για το οποίο ο ίδιος δεν έγραψε, αλλά διαδόθηκε μέσω του βιβλίου "Met by moonlight", του Bill Stanley Moss, υπαρχηγού της ομάδας του στο βουνό αλλά και της ομώνυμης ταινίας όπου τον Fermor ενσάρκωσε ο Dirk Bogarde.

Αυτά ήταν τα πρώτα 30 χρόνια εκείνου, που έμελλε να διακριθεί σαν ένας από τους πιο προικισμένους και ρομαντικούς ταξιδιωτικούς συγγραφείς του 20ού αιώνα με φίλους διαλεκτούς όπως ο Κατσίμπαλης και ο Σεφέρης.

Περιπέτεια, η υπέρτατη αρχή

Το '68, στα 53 του, θα παντρευτεί την κατά τρία έτη μεγαλύτερή του, φωτογράφο Joan Elizabeth Eyres Monsell. Θα συντροφεύσει ο ένας τον άλλον για τα επόμενα 35 χρόνια, μοιράζοντας το χρόνο τους ανάμεσα στην Γηραιά Αλβιόνα και την Ελλάδα. Η Joan θα αφήσει την τελευταία της πνοή στα 91 της, στην Καρδαμύλη, στις 4 Ιουνίου του 2003, όπου μαζί με τον σύζυγό της ζούσαν σε σπίτι που σχεδίασε και κατασκεύασε ο ίδιος και αποτελεί έναν από τους ελάχιστους ζωντανούς, σημαντικούς κρίκους με το παρελθόν.

Οκτώ χρόνια αργότερα, στις 10 Ιουνίου του 2011, σε ηλικία 96 ετών απεβίωσε στο Dumbleton της Αγγλίας ο Patrick ο οποίος αποτέλεσε την κλασσική περίπτωση Βρετανού (με αγγλικές και ιρλανδέζικες ρίζες) που είχε αναγάγει την περιπέτεια, την περιήγηση σε υπέρτατη αρχή και αξία συνδυασμένη όμως με μια ευρεία, με βαθιά πνευματική βάση.

Τα νοήματά των βιβλίων του, οι περιγραφές του, είναι σύνθετα, οι περιγραφές του ακριβείς, ο λόγος του αναλυτικός και πολύπλοκος. Κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ότι δεν γνωρίζει τον τόπο μας. ή διαχειρίζεται επιφανειακά τις εντυπώσεις του. Τουναντίον. Το μυαλό του είναι εύστροφο, οι παρατηρήσεις του πετυχημένες και η έκφρασή του άκρως ενδιαφέρουσα.

Τα τυπικά του προσόντα ως αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας των Αθηνών, τα διάφορα διεθνή βραβεία του για το λογοτεχνικό του έργο, ακόμα και τα πολεμικά του παράσημα, ίσως να μην έχουν τόση αξία όσο η ίδια του η ζωή υπερπλήρης από εικόνες, μεστή από περιπέτειες, υπερφορτωμένη από εμπειρίες.

Μοντέρνες δουλειές

2011-06-13T15:49:00.003+03:00

Για τη Dark Princess

Στις σύγχρονες επιχειρήσεις η εργασιακή σκλαβιά επανήλθε λουστραρισμένη, αλλά εξίσου εξοντωτική. Η μοίρα του σπουδασμένου εργαζόμενου είναι δυσμενέστερη από του αγράμματου εργάτη Ο πραγματικός πλούτος της χώρας παράγεται στο χωράφι και στο εργοστάσιο· γι' αυτό οι αγρότες και οι εργάτες δεν διανοήθηκαν ποτέ να επικαλεστούν κάποια νεφελώδη ιδεολογήματα για τη δουλειά τους. Η προσφορά τους είναι αυταπόδεικτη. Αντιθέτως, οι απασχολούμενοι στον τριτογενή τομέα, των υπηρεσιών, δεν αρκούνται στην υψηλότερη αμοιβή που εισπράττουν· αγωνιούν να δώσουν και ανώτερο νόημα σ' αυτό που κάνουν. Το επάγγελμα έγινε ιδεολογία. Ο καλώς εννοούμενος επικερδής χαρακτήρας του αποσιωπάται συστηματικά και προβάλλεται κατά κόρον σαν ζωτική ωφέλεια για το κοινωνικό σύνολο. Οι χρηματιστές κόπτονται για την "ανάπτυξη", οι διαφημιστές μοχθούν για την "επικοινωνία", οι ασφαλιστές χτίζουν την "ασφαλιστική συνείδηση" κ.ο.κ. Εξ ου και το καταγέλαστο ορισμένων ότι ασκούν λειτούργημα. Η κοινωνία, που διευθύνεται από τους εγγράμματους, έχει περί πολλού αυτά τα επαγγέλματα και περιφρονεί εξόφθαλμα τον αγρότη και τον εργάτη. Απόδειξη, ότι τους αμείβει με τα χαμηλότερα των εισοδημάτων και τους επιφυλάσσει πενιχρές συντάξεις και ανεπαρκέστατη υγειονομική περίθαλψη. Ουδείς ζηλεύει τη μοίρα τους. Οι νέοι ονειρεύονται να σπουδάσουν για να κάνουν καριέρα σε κάποια από τις μοντέρνες και αστραφτερές δουλειές. Αυτές έχουν πέραση· προσφέρουν υψηλές αμοιβές και απείρως υψηλότερο κοινωνικό στάτους. Δεν υποψιάζονται καν πως η καριέρα είναι η δική τους κοιλάδα των δακρύων. Για να πετύχεις σ' αυτές τις δουλειές, το παν είναι να ξέρεις να πουλάς τον εαυτό σου. Να είσαι αυτό που επιθυμεί ο άλλος να είσαι. Αλλού σε θέλουν τολμηρό και επιθετικό και αλλού μετρημένο και αξιόπιστο. Οι απαιτήσεις αλλάζουν ανάλογα με τον κλάδο· άλλο σέιλς κι άλλο φαϊνάνς. Αυτή την κωμωδία του αγκρέσιβ ή του ριλάιαμπλ δεν θα σταματήσεις ποτέ να την παίζεις· αυτή θα σε κρατάει στη δουλειά. Επίσης, από τη μέρα που θα εισέλθεις σε κάποιον κλάδο, θα πρέπει να ασπαστείς και τις ιδεοληψίες του· σαν να μυείσαι σε θρησκευτική αίρεση. Ο κλάδος υπεράνω όλων. Είναι ο ιερός δεσμός που προστατεύει και ανυψώνει τα μέλη του, ασχέτως των εσωτερικών ανταγωνισμών. Με αυτή τη συντεχνιακή αντίληψη της χειρίστης μορφής οι "συνάδελφοι" θωρακίζουν την επαγγελματική τους ιδιότητα και διεκδικούν από την κοινωνία διαρκώς και νέα προνόμια. Μαζί με την είσοδο στην αγορά εργασίας των νέων επαγγελμάτων εισήχθη και η δυτική νοοτροπία του ολοκληρωτικά αφοσιωμένου στη δουλειά του προτεστάντη. Ο χρόνος που αφιερώνουν οι υπάλληλοι στην εταιρεία είναι τρομαχτικός. Στις σύγχρονες επιχειρήσεις η εργασιακή σκλαβιά επανήλθε λουστραρισμένη, αλλά εξίσου εξοντωτική. Η μοίρα του σπουδασμένου εργαζόμενου είναι δυσμενέστερη από του αγράμματου εργάτη. Το καθορισμένο ωράριο θεωρείται παρωχημένη αντίληψη, και η αμοιβή για υπερωρίες είναι αδιανόητη. Οι υπάλληλοι δουλεύουν εντυπωσιακά περισσότερες ώρες από τις προβλεπόμενες από τον νόμο, απασχολούνται Σαββατοκύριακα και αργίες χωρίς την ανάλογη αμοιβή. Τα εξοντωτικά 12ωρα και 14ωρα δουλειάς είναι νον στοπ. Η μεσημβρινή σιέστα έχει τεθεί πλέον και στη χώρα μας υπό διωγμόν· κατάντησε μομφή. Λένε "αυτός κοιμάται μεσημέρι" εννοώντας πως είναι εκτός πνεύματος· εν ολίγοις ακατάλληλος. (Αν οι επιστήμονες μπορούσαν να καταθέσουν δημοσίως για τις ευεργετικές ιδιότητες του μεσημβρινού ύπνου, θα είχε καταρρεύσει προ πολλού το δυτικό εργασιακό μοντέλο. Ο ύπνος του μεσημεριού είναι βάλσαμο για την ψυχική και τη σωματική μας υγεία και, εννοείται, συμβάλλει καίρια στη μακροβιότητα. Είναι κατά πολύ πιο απαραίτητος και ζωογόνος από όλες τις "χελθ" βιταμίνες, τα "σπα" και τις λοιπές τεχνικές στήριξης του ανθρώπινου οργανισμού.) Ο ευπρεπής μισθός και ίσως κάποιο ετήσιο μπόνους που παρέχουν οι εταιρείες στα μοντέρνα εργατόσκυλα δεν αντισταθμίζουν τις ατελείωτες ώρες πρόσθετης δουλειάς.Γι' αυτό υπάρχουν συνήθως και κάποιες έξτρα παροχές κολακείας· το ωραίο γραφείο (με παράθυρο ή όχι, ανάλογα με τη θέση σου στην ιεραρχία της επιχείρησης) και κάποιοι φανταχτεροί τίτλοι, που ουσιαστικά δεν σημαίνουν τίποτα. Προβιβάζεσαι σε εξέκιουτιβ, σίνιορ εξέκιουτιβ, κορντινέιτορ, σουπερβάιζορ, νταϊρέκτορ, βάις πρέζιντεντ, τσιφ, μέλος του εξέκιουτιβ μπορντ και άλλα του σωρού και χωρίς νόημα.Η μακροβιότητα της καριέρας σε μια σύγχρονη εταιρεία κρίνεται από δύο βασικά στοιχεία: την όλο και μεγαλύτερη "τρέλα" για δουλειά και το λόγιαλτι (την πιστότητα) στην εταιρεία και στους στόχους της. Επίσης, είναι απαραίτητο να συμμεριστείς κάποιες νέες "αξίες". Όπως το σχιζοφρενικό "άλλο δουλειά κι άλλο φιλία", λες κι ο άνθρωπος μπορεί να κάνει αναστολή αισθημάτων. Ή το δόγμα ότι με κάθε θυσία πρέπει να φέρεις σε πέρας τη δουλειά που σου ανέθεσαν. Όλα αυτά καλύπτονται με την πρόστυχη στρεψοδικία του σωστού "επαγγελματία". Που σημαίνει ότι, προκειμένου να γίνει η δουλειά σου, όλα επιτρέπονται· η δουλειά προηγείται κάθε ανθρώπινου αισθήματος· φιλία, αγάπη, δίκιο, κατανόηση είναι δευτερεύοντα. Λένε "είμαι προφέσιοναλ" κι αυτό τα εξηγεί όλα. Κι ο Αλ Καπόνε "προφέσιοναλ" ήτανε. Μάλιστα, οι νέοι επαγγελματίες διηγούνται εμφατικά το παράδειγμα του Ωνάση που φιλοξενούσε έναν φίλο του, επίσης εφοπλιστή, στη θαλαμηγό του. Ενώ έπαιζαν τάβλι, ο άλλος του αποκάλυψε χαρούμενος πως έδωσε εντολή αγοράς δύο πλοίων που μόλις είχαν βγει προς πώληση. Ο Ωνάσης δεν φάνηκε να δίνει σημασία στην πληροφορία· συνέχισαν το παιχνίδι, μα κάποια στιγμή σηκώθηκε, να πάει στην τουαλέτα, και άργησε λίγο. Όταν επέστρεψε, ξανάπιασε τα ζάρια και είπε χαμογελαστός στον φίλο του πως τα πλοία που του είχε αναφέρει τα αγόρασε μόλις πριν ένα λεπτό εκείνος. Αυτόν τον κτηνώδη αμοραλισμό εννοούν όταν λένε "είμαι προφέσιοναλ". Το πλέον ψυχοφθόρο για τον εργαζόμενο είναι πως πρέπει να δίνει κάθε μέρα εξετάσεις. Τα σύγχρονα επαγγέλματα έχουν υψηλό βαθμό ανασφάλειας σε σχέση με τα παραδοσιακά. Και απείρως σκληρότερο ανταγωνισμό· τόσο εξωτερικό, από άλλες ομοειδείς εταιρείες, όσο και εσωτερικό, από άλλους καπάτσους που εποφθαλμιούν την ίδια θέση. Ακόμη και το υψηλόβαθμο στέλεχος δεν αισθάνεται σιγουριά· πάει ένα πρωί, και χωρίς καμία προειδοποίηση βρίσκει το γραφείο του στον διάδρομο. Δυστυχώς στην ίδια λούμπα έπεσαν και οι γυναίκες. Μέχρι πρόσφατα δεν επιδείκνυαν την ολοκληρωτική αφοσίωση των αντρών στη δουλειά τους. Ως όντα πιο πολύπλοκα, αισθαντικά και ερωτικά, έδιναν μεγαλύτερη σημασία στα αισθήματα και στις χαρές της ζωής. Γι' αυτή την ανεξαρτησία τους η κοινωνία τις φιλοδώρησε εκδικητικά με σωρεία κατηγοριών· άπιστες, ελαφρόμυαλες, ανεύθυνες, γλωσσούδες κ.λπ. Η χαρά και ο ερωτισμός δεν συγχωρούνται στην παραγωγή. Τελευταίως μάλιστα, αν αποπειραθείς στη δουλειά ένα πονηρό αστείο, κάποιο υπονοούμενο, καραδοκεί η εξευτελιστική κατηγορία της "σεξουαλικής παρενόχλησης". Αυτό κι αν είναι ευνουχισμός· σημαίνει "όσοι περάσετε αυτή την πόρτα αφήστε έξω το φύλο σας". Οι γυναίκες, στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν ένα ακόμη αντρικό οχυρό, γίνονται κι αυτές "προφέσιοναλ" θύματα. Τυπικές, σοβαρές, με πολυάσχολο ύφος, ασέξουαλ ντύσιμο, κάτι σκούρα ταγιέρ σαν αντρικά κουστούμια, λευκό πουκάμισο και απομίμηση γραβάτας. Έσβησε το χαμόγελο, το σκέρτσο και το παιχνίδισμα, που τις έκαναν αξιολάτρευτες. Έχασαν το πλεονέκτημα της ζωής που είχαν έναντι των εξουθενωμένων από τη δουλειά αντρών. Ο Γκι Ντεμπόρ το έγραψε με συνταρακτική απλότητα: "Μόνο όσοι δεν δουλεύουν ζουν". Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας όλοι ξέρουμε ότι στον κόσμο δεν ήρθαμε για να κάνουμε καριέρα, λεφτά και όνομα· ήρθαμε πρωτίστως για να ζήσουμε και, ει δυνατόν, να αφήσουμε αυτόν τον κόσμο λίγο καλύτερο απ' ό,τι τον βρήκαμε. Αλλά δεν ζούμε. Κι αυτό μας τρελαίνει. "Το άγχος, το στρες, ο φόβος, η ντροπή, η περιφρόνηση, η επιθετικότητα, η θέληση της δύναμης γεννιούνται από μια καταπιεσμένη θέληση για ζωή". (Βάνεγκεμ) Με την πιο κοινή λογική, όσες ώρες δουλεύεις, άλλες τόσες πρέπει να έχεις ελεύθερες για να χαρείς αυτά που έβγαλες. Όμως ο νέος άνθρωπος σπαταλά όλο τον χρόνο του, την ευφυΐα, την εφευρετικότητα και τις εμπνεύσεις του υπέρ της καριέρας του και όχι της ζωής του. Ο ψυχισμός του μολύνεται από αυτό το δηλητηριώδες αλισβερίσι. Φυσικώ τω τρόπω, το εξέκιουτιβ τερατάκι γραφείου θα μεταφέρει μακάβρια το πάρε δώσε και στις προσωπικές του σχέσεις: "Αυτά έκανα για σένα, περιμένω ανταπόδοση". Μοιραία οι λαμπρές καριέρες είναι πυραμίδες που θεμελιώνονται πάνω σε προσωπικές και οικογενειακές τραγωδίες.

Δ. Χαριτόπουλος

Επίκαιρο και ανεπίκαιρα

2011-06-10T22:40:00.001+03:00

Οι Τράπεζες αποτελούν την πρώτη αιτία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που πλήττει τους φουκαράδες του δυτικού κόσμου.
Δικαιολογούν την τεράστια ψαλίδα ανάμεσα στα επιτόκια καταθέσεων και τα επιτόκια δανεισμού στους επισφαλείς πελάτες (τους μπαταχτσήδες) οι οποίοι αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τα δάνεια με τα ληστρικά επιτόκια και την τοκογλυφική φιλοσοφία που έχουν συνάψει.
Όσο αυξάνονται οι επισφάλειες, τόσο περισσότερο ανεβάζουν τα επιτόκια δανεισμού (χωρίς να αυξάνουν τα επιτόκια καταθέσεων) με αποτέλεσμα - δεν είναι ανάγκη να είσαι και οικονομολόγος για να το μαντέψεις - να αυξάνονται οι επισφάλειες.
Αυτά, εδώ, στην Ελλάδα, όπου κανείς δεν πρόκειται να ρωτήσει το Λάτση:
Για κάτσε, ρε μεγάλε: με πόσο δανείζεις και με πόσο δανείζεσαι;
Γιατί όταν ένας καταθέτει στην τράπεζά σου, είναι σαν να σου δανείζει.
Μια τράπεζα με φτωχούς πελάτες δεν έχει καθόλου μέλλον. Ετσι δεν είναι;
'Η μήπως όχι;
Ενας οικονομολόγος από το Μπανγκλαντές αποδεικνύει εδώ και τριάντα χρόνια ότι μια τράπεζα που απευθύνεται αποκλειστικά στους εξαθλιωμένους κατοίκους αυτής της χώρας, δεν μπορεί απλώς να επιβιώσει, αλλά να συμβάλει στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πελατών της και να προσκομίσει κέρδη στους ιδιοκτήτες της.
Ο καθηγητής Μοχάμετ Γιουνούς είναι επικεφαλής της Grameen Bank του Μπανγκλαντές που χορηγεί σε όσους έχουν ανάγκη χαμηλότοκα δάνεια χωρίς εγγυήσεις, βοηθώντας με αυτόν τον τρόπο όσες οικογένειες έχουν πληγεί από τις φυσικές καταστροφές (και είναι πολλές στο Μπανγκλαντές!) όσους δεν έχουν στον ήλιο μοίρα να σταθούν στα πόδια τους. Είναι ένας ιδιότυπος λαϊκός καπιταλισμός, που όμοιός του δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Με το σύστημα της «μικροπίστωσης» που εφαρμόζει η τράπεζα, εκατομμύρια κάτοικοι του Μπανγκλαντές αποκτούν ελάχιστα για τα δυτικά δεδομένα χρήματα· αρκετά όμως για να σπείρουν λίγο ρύζι ή για να στήσουν μια μικρή οικοτεχνία.

Η ιστορία της τράπεζας του Γιουνούς ξεκινάει το 1974, όταν επέστρεψε στην πατρίδα του ύστερα από τις σπουδές του στην Αμερική(διδακτορικό στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλντ). Στο Πανεπιστήμιο του Τσίταγκονγκ, όπου άρχισε να διδάσκει, σκέφτηκε ότι έπρεπε να κάνει κάτι για τα θύματα του λιμού που εκείνη τη χρονιά είχε σκοτώσει 1,5 εκατ. ανθρώπους.

Οι οικονομικές θεωρίες που είχε μάθει και δίδασκε στους φοιτητές του ήταν ωραίες, αλλά ήταν θεωρίες. Στην πράξη δεν έβρισκαν εφαρμογή. «Ξαφνικά άρχισα να αισθάνομαι ένα κενό» γράφει στο βιβλίο του «Banker to the Poor» («Τραπεζίτης των Φτωχών»), που κυκλοφόρησε στο Λονδίνο πριν δέκα χρόνια από τις εκδόσεις Aurum Press. «Τι νόημα είχαν όλες αυτές οι ωραίες θεωρίες όταν ο κόσμος πέθαινε από την πείνα στα πεζοδρόμια και στα κατώφλια; Στην τάξη ήξερα ότι κάθε οικονομικό πρόβλημα θα έχει τη λύση του. Οταν έβγαινα όμως από την τάξη, ερχόμουν αντιμέτωπος με τον αληθινό κόσμο».

Η ιδέα του ήταν απλή και εύκολα πραγματοποιήσιμη. Τα θύματα του λιμού είχαν ανάγκη από λίγα χρήματα, όσα δηλαδή χρειάζονταν για να σταθούν ξανά στα πόδια τους. Ούτε που σκέφτονταν να τα ζητήσουν από τις τράπεζες, γιατί αυτές ήθελαν εγγυήσεις και υποθήκες. Ο κ. Γιουνούς δάνεισε τους πρώτους πελάτες του με δικά του χρήματα. Πολλοί γέλασαν τότε με τον δονκιχωτισμό του αλλά ο ίδιος επέμεινε, πρώτον γιατί ήθελε να βοηθήσει πραγματικά τους συμπατριώτες του και, δεύτερον, γιατί είδε ότι μπροστά του ανοιγόταν ένα ανεκμετάλλευτο πεδίο.

Αφορμή για την ίδρυση της τράπεζας ήταν η συνάντηση του καθηγητή Γιουνούς με μια πάμφτωχη γυναίκα, που για να ζήσει έπλεκε σκαμνιά από μπαμπού. Για να αγοράσει όμως την πρώτη ύλη της δουλειάς της δανειζόταν από κάποιον μεσάζοντα, ο οποίος την υποχρέωνε να πουλάει τα σκαμνιά της σε αυτόν και της έδινε ένα ασήμαντο ποσό ως κέρδος.

Επρόκειτο στην ουσία για ένα είδος δουλείας. Η γυναίκα αυτή δεν τολμούσε να πάει σε μια τράπεζα για να δανεισθεί και να αγοράσει μόνη της τις πρώτες ύλες γιατί δεν πληρούσε τις απαραίτητες προϋποθέσεις και οι ιδιώτες δανειστές χρέωναν 10% την ημέρα για το ποσό που δάνειζαν. Οι ελληνικές τράπεζες δεν το ξέρουν και δεν είναι εποχή να τους βάζεις ιδέες.

Ο καθηγητής Γιουνούς αντιλήφθηκε ότι το πρόβλημα της γυναίκας ήταν να βρει ένα μικρό ποσό για να αποδεσμευθεί από τον προμηθευτή της. Στη θέση της βρίσκονταν δεκάδες άλλοι άνθρωποι στην ίδια πόλη, όπως διαπίστωσε από μια έρευνα των φοιτητών του. Αφού κατέγραψε λοιπόν τα συγκεκριμένα προβλήματα σκέφτηκε να ανοίξει το δικό του πορτοφόλι και να δανείσει σε 42 ανθρώπους ένα ποσό που αντιστοιχεί σε 270 Ευρώπουλα.

Του υποσχέθηκαν ότι θα του τα επιστρέψουν μόλις μπορούσαν. Ετσι ξεκίνησε η προσπάθεια του καθηγητή να βοηθήσει τους φτωχούς της πατρίδας του.

Ως το 1983 η Grameen Bank ήταν πραγματικότητα. Διάλεξε το όνομα αυτό από την λέξη «γκραμ», που στη διάλεκτο της πατρίδας του σημαίνει «χωριό». Σήμερα η τράπεζα απασχολεί πολλές χιλιάδες εργαζομένους και διατηρεί χιλιάδεδς υποκαταστήματα σε ολόκληρο το Μπανγκλαντές. Κάθε εβδομάδα οι υπάλληλοί της έρχονται σε επαφή με πολλά εκατομμύρια πελάτες και δανείζουν ποσά που φθάνουν τα 100 εκατ. δολάρια. Μέσα στο ίδιο διάστημα ένα αντίστοιχο ποσό μπαίνει στα ταμεία της τράπεζας από τις πληρωμές των δανείων.

«Οι πελάτες μας δεν χρειάζεται να αποδείξουν πόσο μεγάλες καταθέσεις έχουν και πόσο πλούτο διαθέτουν» γράφει ο καθηγητής στο βιβλίο του. «Πρέπει να αποδείξουν πόσο φτωχοί είναι και πόσο μικρές καταθέσεις έχουν». Ο καθηγητής διαπίστωσε ότι η αποπληρωμή των δανείων χωρίς εγγύηση ήταν μεγαλύτερη από αυτήν των άλλων, συνηθισμένων, δανείων. Πάνω από το 98% των δανείων της Grameen Bank εξοφλούνται στην ώρα τους επειδή «οι φτωχοί γνωρίζουν ότι είναι η μοναδική ευκαιρία να ξεφύγουν από τη φτώχεια τους», επισημαίνει ο καθηγητής. «Οι άνθρωποι που βρίσκονται στον πάτο φοβούνται τα πάντα, έτσι θέλουν να είναι εντάξει επειδή έτσι πρέπει. Δεν έχουν άλλη επιλογή».

Το σύστημα που εφαρμόζει σήμερα η τράπεζα είναι απλό. Ολα τα δάνεια έχουν διάρκεια ενός έτους, οι δόσεις είναι εβδομαδιαίες, η αποπληρωμή αρχίζει μία εβδομάδα μετά την καταβολή του δανείου και το επιτόκιο είναι 20%, πολύ χαμηλότερο από αυτό των τοκογλύφων. Η τράπεζα δεν χρησιμοποιεί τα συνήθη μέτρα για να εξασφαλίσει την αποπληρωμή των δανείων.

Η δικαιοσύνη και η αστυνομία δεν έχουν θέση στις δουλειές της, τονίζει ο καθηγητής Γιουνούς. «Δεν υπάρχει κάποιος νομικός δεσμός μεταξύ του δανειστή και του οφειλέτη» γράφει ο καθηγητής στο βιβλίο του. «Πιστεύουμε ότι η σχέση μας είναι με τους ανθρώπους και όχι με τα χαρτιά και στηριζόμαστε στην εμπιστοσύνη».
Για τη χορήγηση δανείου δεν απαιτούνται εγγυήσεις, ενώ η αποπληρωμή του βασίζεται σε έναν άτυπο «κώδικα τιμής». Ολοι έχουν δικαίωμα να πάρουν δάνειο όμως θα πρέπει να έχουν σχηματίσει μια ομάδα των πέντε, εκ των οποίων οι δύο δανείζονται και οι τρεις περιμένουν να αποπληρωθεί το δάνειο των δύο, για να πάρουν και αυτοί με τη σειρά τους. Κατά την εκτίμηση της Τράπεζας Γκράμεν, αυτή η μέθοδος ενθαρρύνει την κοινωνική ευθύνη. Τα αποτελέσματα το επιβεβαιώνουν: το ποσοστό αποπληρωμής είναι 99%. κακοπληρωτές δεν ξεπερνούν το 1% και αυτοί καταγράφονται στις ζημιές της τράπεζας.

Η συντριπτική πλειονότητα των πελατών της τράπεζας είναι γυναίκες. Σε μια μουσουλμανική χώρα σαν το Μπανγκλαντές η θέση της γυναίκας είναι πολύ υποβαθμισμένη και οι ευκαιρίες που της παρουσιάζονται ελάχιστες. Οι γυναίκες αποτελούν ιδιοκτησία του πατέρα ή του συζύγου τους και σε περίπτωση που χηρέψουν ή χωρίσουν δεν έχουν καμία δυνατότητα να κάνουν κάτι μόνες τους για να ζήσουν τα παιδιά τους. Η Grameen Bank είναι μια λύση στο πρόβλημά τους καθώς τους δίνει την ευκαιρία να ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή.

Ο καθηγητής Γιουνούς καλεί με σοφία και ελπίδα τον καθένα να συνεργαστεί μαζί του «για να μπουνοι φτωχοί και άστεγοι σε μουσείο, που θα το επισκέπτονται τα παιδιά μας και θα ρωτάνε πώς αφήσαμε τέτοια τρομερή κατάσταση να διαρκέσει τόσο πολύ».

Πόσα χρόνια πριν;

2011-06-08T23:00:00.001+03:00

Να δεις τι σου ΄χω για μετά

2011-06-06T15:44:00.001+03:00

ΠΑΟ- ΟΣΦΠ 79-70 - Η ντροπή by Zamponakos

Έχουν γίνει κι αυτά

2011-06-06T15:35:00.003+03:00

Piloidis by Zamponakos

Παραπαπαρήγα

2011-05-29T15:43:00.000+03:00

Μαζί τα φάγατε...

2011-05-29T15:22:00.002+03:00

Στη μνήμη κάθε Μανιάτη

2011-04-19T20:34:00.003+03:00

και του πατέρα μας...

Τι τραβάμε κι εμείς οι γαλανομάτηδες...

2011-04-16T00:34:00.002+03:00

tvxs.gr | Μία τάξη, φυλετικά διαχωρισμένη by tvxorissinora

Λατινικά Β Λυκείου αρχικοί χρόνοι ρημάτων, ανά μάθημα και συζυγία

2011-04-12T22:42:00.003+03:00

11ΕΝΕΣΤ. ΠΑΡΑΚΕΙΜ. ΣΟΥΠΙΝΟ ΑΠΡΜΦ. ΕΝΕΣ ΣΗΜΑΣΙΑ
dimico dimicavi dimicatum dimicare 1 αγωνίζομαι
supero superavi superatum superare 1 νικώ
expugno expugnavi expugnatum expugnare 1 κυριεύω
profligo profligavi profligatum profligare 1 κατατροπώνω
revoco revocavi revocatum revocare 1 ανακαλώ
reporto reportavi reportatum reportare1 κερδίζω νίκη
deleo delevi deletum delere 2 σκοτώνω
compleo complevi completum complere 2 συμπληρώνω
seiungo seiunxi seiunctum seiungere 3 χωρίζω
nascor natus sum nasci 3 γεννιέμαι (nasciturus)
compono composui compositum componere 3 συνθηκολογώ
audio audivi auditum audire 4 πληροφορούμαι
expedio expedivi expeditum expedire 4 απελευθερώνω
transeo transi(v)i transitum transire 4 διέρχομαι
12 ΕΝΕΣΤ. ΠΑΡΑΚΕΙΜ. ΣΟΥΠΙΝΟ ΑΠΡΜΦ. ΕΝ ΣΗΜΑΣΙΑ
do dedi datum dare 1 κάνω
respondeo respondi responsum respondere 2 απαντώ
accidit accidit - accidere 3 συμβαίνει
accipio accepi acceptum accipere 3 δέχομαι
animadverto animadverti animadversum animadvertere 3 ρωτάω
curro cuccurri cursum currere 3 τρέχω προς
dico dixi dictum dicere 3 λέω
gero gessi gestum gerere 3 διεξάγω
obtingit obtigit - obtingere 3 τυχαίνει
praesumo praesumpsi praesumptum praesumere 3 προγεύομαι
pereo peri(v)i peritum perire 4 πεθαίνω
redeo redi(v)i reditum redire 4 επιστρέφω
inquam - - - λέω
13 ΕΝΕΣΤ. ΠΑΡΑΚΕΙΜ. ΣΟΥΠΙΝΟ ΑΠΡΜΦ.ΕΝΕΣ ΣΗΜΑΣΙΑ
disputo disputavi disputatum disputare 1 μιλώ
do dedi datum dare 1 κάνω
amitto amisi amissum amittere 3 χάνω
deficio defeci defectum deficere 3 παθαίνω έκθλιψη
gero gessi gestum gerere 3 κάνω πόλεμο
invado invasi invasum invadere 3 προκαλώ
mitto misi missum mittere 3 στέλνω
vinco vinci vinctum Vincere 3 νικώ
possum potui - posse μπορώ
14 ΕΝΕΣΤ. ΠΑΡΑΚΕΙΜ. ΣΟΥΠΙΝΟ ΑΠΡΜΦ. ΕΝ ΣΗΜΑΣΙΑ
confirmo confirmavi confirmatum confirmare 1 επιβεβαιώνω
do dedi datum dare 1 δίνω
existimo existimavi existimatum existimare 1 νομίζω
excito excitavi excitatum excitare 1 ξυπνάω
inclamo inclamavi inclamatum inclamare 1 φωνάζω
interrogo interrogavi interrogatum interrogare 1 ρωτώ
somnio somniavi somniatum somniare 1 ονειρεύομαι
appareo apparui apparitum apparere 2 εμφανίζομαι
respondeo respondi responsum respondere 2 απαντώ
video vidi visum videre 2 βλέπω
adficio adfeci adfectum adficere 3 επιβάλλω
aspicio aspexi aspectum aspicere 3 κοιτάζω
concipio concepi conceptum concipere 3 τρομάζω
concutio concussi concussum concutere 3 συνταράσσω
confugio confugi - confugere 3 καταφεύγω
morior mortuus sum - mori παθαίνω (αποθετικό 3 -moriturus)
cupio cupivi cupitum cupere 3 επιθυμώ
audio audivi auditum audire 4 ακούω
venio veni ventum venire 4 έρχομαι
15 ΕΝΕΣΤ. ΠΑΡΑΚΕΙΜ. ΣΟΥΠΙΝΟ ΑΠΡΜΦ. ΕΝΕΣ ΣΗΜΑΣΙΑ
arbitror arbitratus sum - arbitrari 1 πιστεύω (αποθετικό)
creo creavi creatum creare 1 εκλέγομαι
effemino effeminavi effeminatum effeminare 1 εκθηλύνονται
importo importavi importatum importare 1 εισάγω
lavo lavavi lavatum/lautum lavare 1 πλένομαι
proelior proeliatus sum - proeliari 1 πολεμώ πεζός
habeo habui habitum habere 2 έχω
studeo studui studitum studere 2 μελετώ
consisto consisti - consistere 3 περιορίζομαι
gero gessi gestum gerere 3 διεξάγω
remollesco - - remollescere 3 γίνομαι μαλθακός
sino sivi situm sinere 3 επιτρέπω
desilio desilui desilitum desilire 4 πηδώ κάτω
nutrio nutrivi nutritum nutrire 4 τρέφομαι
16 ΕΝΕΣΤ. ΠΑΡΑΚΕΙΜ. ΣΟΥΠΙΝΟ ΑΠΡΜΦ. ΕΝΕΣ ΣΗΜΑΣΙΑ
appropinquo appropinquavi appropinquatum appropinquare 1 πλησιάζω
iubeo iussi iussum iubere 2 διατάζω
capio cepi captum capere 3 συλλαμβάνω
cerno crevi cretum cernere 3 διακρίνομαι
comprehendo comprehendi comprehensum comprehendere 3 συλλαμβάνω
consido consedi consessum considere 3 παίρνω θέση
dedo dedidi deditum dedere 3 παραδίδω
discedo discessi discessum discedere 3 σκορπίζω
fugio fugi fugitum fugere 3 φεύγω
gero gessi gestum gero 3 μάχομαι
interficio interfeci interfectum interficere 3 σκοτώνω
mitto misi missum mittere 3 στέλνω
occido occidi occisum occidere 3 σκοτώνομαι
occurro occurri/occucurri occursum occurrere 3 επιτίθεμαι
produco produxi productum producere 3 οδηγώ μπροστά
proicio proieci proiectum proicere 3 καταθέτω τα όπλα
trado tradidi traditum tradere 3 παραδίδω
verto verti versum vertere στρέφω τα νώτα
fio factus sum - fieri γίνομαι
17 ΕΝΕΣΤ. ΠΑΡΑΚΕΙΜ. ΣΟΥΠΙΝΟ ΑΠΡΜΦ.ΕΝΕΣ ΣΗΜΑΣΙΑ
miseror miseratus sum - miserari 1 θρηνώ (αποθετικό)
occupo occupavi occupatum occupare 1 καταλαμβάνω
obsigno obsignavi obsignatum obsignare 1 υπογράφω
perturbo perturbavi perturbatum perturbare 1 ταράζομαι
praedico praedicavi praedicatum praedicare διακηρύσσω
habeo habui habitum habere 2 έχω
remaneo remansi remansum remanere 2 παραμένω
teneo tenui tentum tenere 2 κρατώ
abdo abdidi abditum abdere 3 κρύβομαι
adduco adduxi adductum adducere 3 παρασύρομαι
cupio cupivi cupitum cupere 3 επιθυμώ
discedo discessi discessum discedere 3 φεύγω
fingo finxi fictum fingere 3 προσποιούμαι
quaeror quaestus sum - quaeri 3 παραπονιέμαι (αποθ.)
possum potui - posse μπορώ
18 ΕΝΕΣΤ. ΠΑΡΑΚΕΙΜ. ΣΟΥΠΙΝΟ ΑΠΡΜΦ. ΕΝΕΣ ΣΗΜΑΣΙΑ
conor conatus sum - conari 1 προσπαθώ (αποθετικό)
excito excitavi excitatum excitare 1 ξυπνώ
amoveo amovi amotum amovere 2 απομακρύνομαι
prohibeo prohibui prohibitum prohibere 2 εμποδίζω
video vidi visum videre 2 βλέπω
adduco adduxi adductum adducere 3 οδηγώ
aspicio aspexi aspectum aspicere 3 κοιτάζω
averto averti aversum avertere 3 γυρίζω ανάποδα
condo condidi conditum condere 3 χτίζω
confundo confudi confusum confundere 3 βρίσκομαι σε αμηχανία
converto converti conversum convertere 3 γυρίζω πίσω
dico dixi dictum dicere 3 λέω
interficio interfeci interfectum interficere 3 σκοτώνω
pergo perrexi perrectum pergere 3 κατευθύνομαι
reficio refeci refectum reficere 3 ξεκουράζω
traho traxi tractum trahere 3 τραβώ
verto verti versum vertere 3 στρέφομαι προς
audio audivi auditum audire 4 ακούω
sentio sensi sensum sentire 4 καταλαβαίνω
dormio dormivi dormitum dormire 4 κοιμάμαι
fero tuli latum ferre φέρνω
- coepi - coepisse (EΛΛΕΙΠΤΙΚΟπαρακειμ.) αρχίζω

ΔΕΙΤΕ ΤΟ. ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ

2011-04-07T13:54:00.001+03:00

Debtocracy (temp) from ThePressProject on Vimeo.

Πού πήγαν τα λεφτά; (ή αλλιώς: λεφτά υπάρχουν = No maney)

2011-04-06T15:26:00.001+03:00

Αλεξάνδρεια

2011-04-02T16:32:00.002+03:00

Η Κονομία

2011-03-22T14:51:00.003+02:00

Ένας Σοφός κι ένας Άγιος

2011-03-22T00:19:00.005+02:00

Ένας άνθρωπος, περήφανος για τη δίχως όρια καλοσύνη του, τάιζε ήρεμος με τη χούφτα του μια ύαινα.
Το σαρκοβόρο θηρίο, σαν άκακο γατάκι, είχε σηκώσει το κεφάλι του και δεχόταν την τροφή από τον άνθρωπο που με την ηρεμία και την καλοσύνη του είχε καθυποτάξει τον ύπουλο θηρευτή της άγριας φύσης.
Ο σοφός που έτυχε να περνάει από το σημείο εκείνο, παρατήρησε τον άγιο άνθρωπο και τον ρώτησε πώς και σκέφτηκε να δώσει τόσο άσκοπα ένα τέτοιο τέλος στη ζωή του.
«Μα, όπως βλέπεις κι εσύ, δεν κινδυνεύω.
Τόσα χρόνια διαλογισμού, τόσα χρόνια ενασχόλησης με το δίκαιο και το πρέπον, τόσα χρόνια προσευχής και επικοινωνίας με τον Ύψιστο, με οδήγησαν τόσο κοντά Του ώστε να μπορώ να καθυποτάσσω ακόμα και τα άγρια θηρία. Tο καλό επιβάλλεται ακόμα και στη ζούγκλα.
Λίγα λεπτά πιο πριν, αυτό εδώ το ζωντανό, το κατά βάσιν άκακο, ήταν έτοιμο να κατασπαράξει οτιδήποτε ζωντανό τύχαινε στο διάβα του.
Με μόνη τη σκέψη μου και την πνευματική μας επικοινωνία, όπως μπορείς εύκολα να παρατηρήσεις, στηριγμένο στα πίσω του πόδια, δέχεται την τροφή από το χέρι μου σαν οικόσιτο ζωάκι.
Όλα τα πλάσματα του Θεού είναι πλασμένα έχοντας μέσα τους κάτι από την Αγνότητα του Πλάστη μας.
Οι ύαινες δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση».

Ο σοφός άνθρωπος δεν είπε τίποτε.
Ο ίδιος δεν διαλογιζόταν, δεν προσευχόταν, δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να παρακολουθεί την καθημερινότητα των συνανθρώπων του.
Συνέχισε λοιπόν το δρόμο του αναλογιζόμενος πώς είναι δυνατόν αυτός ο δυστυχισμένος άνθρωπος, στα τόσα χρόνια διαλογισμού να μην συμπεριέλαβε και το θέμα της αχαριστίας, σίγουρος ο Σοφός – και δεν έπεσε έξω – πως ο διαλογιζόμενος έτσι που την ευεργετούσε δεν ήταν παρά το αυριανό δείπνο της ύαινας.

Λεφτά υπάρχουν! Πού πήγαν τα λεφτά;

2011-02-19T14:08:00.000+02:00

...λεφτά υπάρχουν! (με τον Richard D. Wolff) from SLY on Vimeo.

Team Hoyt

2011-02-19T12:34:00.004+02:00

Ο Dick Hoyt είναι ένας συνταξιούχος του Αμερικανικού στρατού και ζει στην πόλη Holland της Μασαχουσέτης. Σήμερα είναι 68 ετών.

Πριν από 46 χρόνια η σύζυγός του Judy έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι που το ονόμασαν Rick. Η γέννα ήταν δύσκολη καθώς ο ομφάλιος λώρος είχε μπλεχτεί γύρω από το λαιμό του εμβρύου σταματώντας την αιμάτωση του εγκεφάλου τα πρώτα κρίσιμα λεπτά της ζωής του. Τελικά o Rick έζησε αλλά, όπως είπαν αργότερα οι γιατροί στους γονείς του, δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει. Η ολιγόλεπτη αυτή στέρηση του οξυγόνου κατέστρεψε το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση των άκρων και της ομιλίας. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ελέγχει τις κινήσεις του κεφαλιού.

Οι γιατροί τους πρότειναν να βάλουν το Rick σε ένα ειδικό ιατρικό κέντρο για παιδιά με τέτοια προβλήματα όπου θα έχει την καλύτερη δυνατή φροντίδα. Τότε ο Rick ήταν 9 μηνών.

Οι Hoyt ήταν κατηγορηματικοί. Τα ματάκια του Rick ακολουθούσαν τις κινήσεις τους μέσα στο δωμάτιο. Οι γονείς δεν μπορούσαν να αποδεχθούν ότι το παιδί τους θα έμενε για πάντα "φυτό". Πήραν την απόφαση να μεγαλώσουν τον Rick μαζί με τ' αδέλφια του σαν ένα φυσιολογικό παιδί.

Όταν ο Rick ήταν 11 ετών τον πήγαν στο Πολυτεχνείο του Tufts στη Βοστόνη και ζήτησαν από τους μηχανικούς μήπως υπάρχει κάποιος τρόπος να βοηθήσουν το παιδί να επικοινωνεί. Μόλις ο επικεφαλής καθηγητής είδε το παιδί, τους είπε ότι είναι αδύνατον.

"Ο εγκέφαλος ενός τέτοιου παιδιού δεν μπορεί να δεχθεί τίποτε!"
"Σας παρακαλώ, μιλήστε του". Είπε ο Dick.

"Πείτε του κάτι. Πείτε του ένα αστείο!"
Ο καθηγητής είπε στον Rick ένα ανέκδοτο και ο Rick γέλασε. Λίγους μήνες αργότερα οι μηχανικοί του Tufts έφτιαξαν ένα σύστημα με το οποίο ο Rick με διάφορες κινήσεις του κεφαλιού μετακινούσε ένα κέρσορα, επιλέγοντας γράμματα και σχημάτιζε λέξεις στην οθόνη ενός υπολογιστή.

Αυτό ήταν! Το παιδί άρχισε να επικοινωνεί.

Η πρώτη φράση που έγραψε στον υπολογιστή ήταν: "GO BRUINS".

Είναι μια έκφραση των Αμερικανών για να ενθαρρύνουν την ομάδα τους.

Bruins είναι η ομάδα χόκεϊ της Βοστόνης.

Έτσι το παιδί έδειξε μια σαφή προτίμηση προς τον αθλητισμό.

Αργότερα πήγε στο σχολείο. Όταν ήταν 15 ετών ένας συμμαθητής του τραυματίστηκε σε τροχαίο και το σχολείο οργάνωσε έναν αγώνα δρόμου 8 χιλιομέτρων προς τιμήν του.

Όταν ο Rick γύρισε στο σπίτι είπε στον πατέρα του:

"Μπαμπά θέλω να τρέξουμε για τον Στιβ".

Ο Dick σάστισε. Πως ένα "γουρουνόπουλο", όπως συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του, που δεν έτρεξε ποτέ πάνω από ένα χιλιόμετρο συνεχόμενο, θα έσπρωχνε ένα αναπηρικό καροτσάκι για 8 χιλιόμετρα;

Το δοκίμασε.

Και τα κατάφεραν.

Μετά ο Dick ήταν "παράλυτος" για δυο βδομάδες.

Ο Rick είπε στον πατέρα του:

"Μπαμπά, όταν τρέχαμε, ένοιωθα ότι δεν είμαι πια παράλυτος.

Ένοιωθα να τρέχω κι εγώ μαζί σου!"

Αυτή η μέρα άλλαξε την ζωή των Hoyt για πάντα.

Ο Dick δάκρυσε.

Αποφάσισε να τρέχει μαζί με το γιο του όσο πιο συχνά μπορούσε.

Άρχισαν εντατική προπόνηση και 2 χρόνια αργότερα ήταν έτοιμοι για το μεγάλο αθλητικό γεγονός:

Το Μαραθώνιο της Βοστόνης του 1979.

Δεν κατάφεραν να πάρουν επίσημη συμμετοχή αλλά έτρεξαν και τερμάτισαν!
Τα επόμενα χρόνια πήραν και επίσημη συμμετοχή.

Η επόμενη πρόκληση ήταν το τρίαθλο.

Ένα αγώνισμα που συνδυάζει τρέξιμο, ποδηλασία και κολύμπι.

Οι Ολυμπιακές αποστάσεις για το τρίαθλο είναι:

τρέξιμο 10 χλμ. , ποδηλασία 40χλμ. και κολύμπι 1.5 χλμ.

Ο Dick αποφάσισε να το δοκιμάσει κι αυτό.

Τα κατάφερε.

Και όσο ο Dick ανέβαζε τον πήχη και δοκίμαζε πιο δύσκολες διοργανώσεις, τόσο ο Rick ένιωθε λιγότερο την τετραπληγία του.

Γίνονται πολλές διοργανώσεις τρίαθλου ανά τον κόσμο σε διάφορες αποστάσεις.

Η κορυφαία όμως δοκιμασία για υπεραθλητές ψυχής είναι το λεγόμενο Ironman τρίαθλο που διεξάγεται στη Χαβάη:

3,8 χλμ. κολύμπι, Μαραθώνιος (42.195μ. τρέξιμο) και 180 χλμ. ποδηλασία!

Μια δοκιμασία 15 ωρών για σώμα και ψυχή γι αυτούς που αποδεικνύουν ότι η θέληση μπορεί να νικήσει την σωματική εξάντληση.

Ο Dick το επιχείρησε 6 φορές.

Τερμάτισε και τις 6! Μεταφέροντας πάντα τον γιο του, Rick.

Κολύμπησε 3,8 χλμ. σέρνοντας μια φουσκωτή βάρκα μέσα στην οποία ήταν ο Rick, έτρεξε 42 χλμ. σπρώχνοντας το αναπηρικό καροτσάκι του Rick και ποδηλατούσε για 180 χλμ. κουβαλώντας και τον Rick.

Κάτι που πολλοί αθλητές δεν καταφέρνουν ούτε μόνοι τους.

Από το 1979 που συμμετείχαν στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, ο Dick και ο Rick Hoyt (Team Hoyt) συμμετείχαν σε 958 αθλητικά γεγονότα μεταξύ των οποίων 224 τρίαθλα, 6 Ironman τρίαθλα, 65 Μαραθώνιους, τους 25 στη Βοστόνη, και 20 δίαθλα με ένα απ' αυτά το1992, να διασχίζουν τις Ην. Πολιτείες από Βορρά προς Νότο τρέχοντας και ποδηλατόντας για 45 μέρες.

Κάλυψαν 5.976 χλμ!

Πέρυσι σε ηλικία 67 ετών ο Dick και 45 ο Rick τερμάτισαν για 25η φορά στοΜαραθώνιο της Βοστόνης, στην 5.083η θέση μεταξύ 10.000 αθλητών.
Το 1992 τερμάτισαν με χρόνο 2 ώρες και 40 λεπτά, 35 λεπτά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ.

Τότε κάποιοι παρότρυναν τον Dick να τρέξει μόνος του μια και ήταν σίγουρο ότι θα κατέγραφε χρόνο μέσα στους καλύτερους του κόσμου.

Η απάντηση του Dick ήταν άμεση και μονολεκτική.

ΟΧΙ.

Εργώ τρέχω για να αισθάνεται καλύτερα ο γιος μου.

Όχι για το ρεκόρ.

Ο Rick κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο πανεπιστήμιο και όταν αποφοίτησε δέχθηκε την πρόταση του πανεπιστημίου για να εργαστεί στις υπηρεσίες του, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Ο Dick ανακηρύχθηκε ο ΠΑΤΕΡΑΣ του αιώνα και συνεχίζει να λαμβάνει μέρος σε μαραθώνιους και τρίαθλα όποτε οι υποχρεώσεις του Rick το επιτρέπουν.

Πρόσφατα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη των Hoyt ρώτησαν τον Rick, μετά απ' όλα αυτά τι δώρο θα ήθελε να κάνει στον πατέρα του.

Ο Rick έγραψε στον υπολογιστή :

"Θα ήθελα, έστω και για μία φορά, να καθίσει ο πατέρας μου στο καροτσάκι και να τον σπρώχνω εγώ"

Άνθρωποι και "Αρχηγοί"

2011-02-15T13:41:00.002+02:00

Η Ιστoρία ενός Μνημείου

2011-02-05T14:24:00.007+02:00

Η Λογική και τα Μαθηματικά

2011-01-31T23:54:00.003+02:00

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν δύο καλόγριες.
Η μία λεγόταν Αδελφή Μαθηματικά (ΑΜ) και η άλλη Αδελφή Λογική (ΑΛ)
Ένα βράδυ ενώ σουρούπωνε, και ήταν και οι δύο ακόμα μακριά από το μοναστήρι είπε η Αδελφή μαθηματικά:
ΑΜ: Προσέξατε τον άνδρα που μας ακολουθεί εδώ και 33 λεπτά;

Αναρωτιέμαι τι μας θέλει...
ΑΛ: Είναι λογικό, θέλει να μας βιάσει.
ΑM: Ωχ όχι! Στην απόσταση που βρίσκεται θα μας προφτάσει σε λιγότερο από 15 λεπτά. Τι μπορούμε να κάνουμε;
ΑΛ: Το μόνο λογικό φυσικά είναι να βαδίσουμε πιο γρήγορα.
ΑΜ: Δεν καταφέραμε τίποτα.
ΑΛ: Φυσικά και δεν καταφέραμε τίποτα. Ο άνδρας έκανε ότι πιο λογικό μπορούσε. Ανέπτυξε ταχύτητα ο ίδιος.
ΑΜ: Τότε τι κάνουμε; Σε ένα λεπτό θα μας έχει φτάσει.
ΑΛ: Το μόνο λογικό είναι να χωριστούμε.

Εσείς από δω και εγώ από εκεί.

Δεν θα μπορεί να ακολουθήσει και τις δύο.

Πράγματι, ο άνδρας διαλέγει να ακολουθήσει την ΑΛ.

Η Αδελφή Μαθηματικά φτάνει στο μοναστήρι και αρχίζει να ανησυχεί για την Αδελφή Λογική που δεν έχει φτάσει ακόμα.

Φτάνει επιτέλους η Αδελφή Λογική.

ΑΜ: Αδελφή Λογική! Δόξα τῶ Θεῶ, φτάσατε!

Πείτε μου τι συνέβη;

ΑΛ: Συνέβη ό,τι πιο λογικό.

Ο άνδρας δεν μπορούσε να μας ακολουθήσει και τις δύο και διάλεξε εμένα
ΑM: Ναι, ναι! Αλλά έπειτα;
ΑΛ: Συνέβη ό,τι πιο λογικό:

Άρχισα να τρέχω όσο μπορούσα πιο γρήγορα, και ο άνδρας έκανε το ίδιο
ΑM: Και;
ΑΛ: Συνέβη ό, τι πιο λογικό.

Με πρόφτασε.
ΑM: Ω, Θεέ μου! Και τι κάνατε;
ΑΛ: Ό, τι ήταν λογικό να κάνω: Σήκωσα τη ρόμπα μου.
ΑM: Ω, Αδελφή! Και ο άνδρας τι έκανε;
ΑΛ: Ό, τι ήταν λογικό: Κατέβασε το παντελόνι του.
ΑM: Ω, όχι! Τι έγινε έπειτα;
ΑΛ: Λογικό δεν είναι, αδελφή;

Μία καλόγρια με την ρόμπα σηκωμένη τρέχει πιο γρήγορα από έναν άνδρα με κατεβασμένα παντελόνια...

Γιατί γράφεις;

2011-01-31T00:19:00.001+02:00

...Γράφω γιατί νιώθω μια εσωτερική ανάγκη να γράψω.

Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω μια κανονική δουλειά, όπως οι άλλοι άνθρωποι.

Γράφω γιατί θέλω να διαβάζω βιβλία σαν κι αυτά που γράφω.

Γράφω γιατί είμαι θυμωμένος με όλους.

Γράφω γιατί μ’ αρέσει να κάθομαι σ’ ένα δωμάτιο όλη μέρα γράφοντας.

Γράφω γιατί μπορώ να συμμετέχω στην πραγματική ζωή, μονάχα αλλάζοντάς την.

Γράφω γιατί θέλω οι άλλοι, ολόκληρος ο κόσμος, να μάθουν τι ζωή ζήσαμε, και εξακολουθούμε να ζούμε, στην Ινσταμπούλ, στην Τουρκία.

Γράφω γιατί αγαπώ τη μυρωδιά του χαρτιού, της μελάνης.

Γράφω γιατί πιστεύω στη λογοτεχνία, στην τέχνη του μυθιστορήματος, περισσότερο απ’ ότι πιστεύω σε οτιδήποτε άλλο. Γράφω γιατί μου έγινε συνήθεια, πάθος.

Γράφω γιατί φοβάμαι μήπως ξεχαστώ.

Γράφω γιατί μου αρέσει η φήμη και το ενδιαφέρον που φέρνει το γράψιμο.

Γράφω για να είμαι μόνος.

Ίσως γράφω επειδή ελπίζω να καταλάβω γιατί είμαι τόσο πολύ, πολύ θυμωμένος με όλους. Γράφω γιατί μου αρέσει να με διαβάζουν.

Γράφω γιατί άπαξ και ξεκινήσω ένα μυθιστόρημα, ένα δοκίμιο, μια παράγραφο, θέλω να την τελειώσω.

Γράφω γιατί όλοι περιμένουν από μένα να γράφω.

Γράφω γιατί έχω μια παιδιάστικη πίστη στην αθανασία των βιβλιοθηκών και κατά προέκταση των βιβλίων μου στο ράφι.

Γράφω γιατί με ενθουσιάζει να μεταμορφώνω όλη την ομορφιά και τον πλούτο του κόσμου σε λέξεις.

Γράφω, όχι για να πω μια ιστορία αλλά για να συνθέσω μια ιστορία.

Γράφω γιατί θέλω να δραπετεύσω από το αίσθημα ότι υπάρχει ένας τόπος όπου πρέπει να πάω, αλλά – όπως σε όνειρο – δεν τα καταφέρνω.

Γράφω γιατί ποτέ δεν κατάφερα να είμαι ευτυχισμένος.

Γράφω για να είμαι ευτυχισμένος...

Απάντησε ο Ορχάν Παμούκ

Μεγάλη μπουκιά φάε.

2011-01-12T23:21:00.003+02:00

Μεγάλη κουβέντα μην πεις.

Ένα μου, ένα σου, ένα μου.

2011-01-09T10:18:00.006+02:00

Σωστά;
Ένα μου, ένα σου, ένα μου;
Τίμιο;
ΚΥΡΙΑΚΟΣ:- Ηλία, δώσε μου ρε δυο Ευρά να έχω τα διπλάσια από σένα;
ΗΛΙΑΣ:- Γιατί δε μου δίνεις εσύ δύο, να έχουμε ίδια λεφτά;

Πόσα λεφτά έχουνε, πριν το παζάρι, τα διαβολούδια;

Για το καλό του χρόνου

2011-01-03T21:56:00.003+02:00

Έβαλα στο μυαλό μου έναν αριθμό ο οποίος όταν διαιρείται με το 3 αφήνει υπόλοιπο 2, όταν διαιρείται με το 5 αφήνει υπόλοιπο 3 και όταν διαιρείται με το 7 αφήνει υπόλοιπο 2.
Ποιον αριθμό έβαλα στο μυαλό μου;

Μοιάζει με Τέχνη

2011-01-02T14:30:00.002+02:00

Να κι ο Εγγλεζάκος Τσίπρας

2010-12-28T20:29:00.001+02:00

Κολιός και Κολιός από το ίδιο βαρέλι ή, να ΄χαμε να λέγαμε

2010-12-28T20:17:00.003+02:00

Τι σχέση έχει η παιδεία της Φινλανδίας με αυτήν της Ελλάδας;

Τώρα πλάκα με κάνεις;

Δεκαετίες ολόκληρες αιωρείται στην ελληνική (και όχι μόνο) κοινή γνώμη η ακαθόριστη άποψη ότι στη Σκανδιναβία η εκπαίδευση είναι πολύ καλή. Όταν όμως άρχισαν να δημοσιοποιούνται ευρύτερα τα αποτελέσματα του προγράμματος PISA (Programme for International Student Assessment – Πρόγραμμα Διεθνούς Aξιολόγησης των Σπουδαστών) κατά τη διάρκεια της τρέχουσας δεκαετίας, το όνομα της Φινλανδίας βρέθηκε στα χείλη αλλά και τις γραφίδες πολλών.

Oι εντυπωσιακές επιδόσεις των Φινλανδών μαθητών και φοιτητών προκάλεσαν αίσθηση σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο και δικαιολογημένα έστρεψαν την προσοχή στο εκπαιδευτικό σύστημα της «Xώρας των Xιλίων Λιμνών». Πόσο μάλλον που οι ανά τριετία έρευνες του προγράμματος PISA διενεργούνται από τον OOΣA σε σαράντα ανεπτυγμένες χώρες, σε 15χρονους μαθητές και με πολύ μεγάλα δείγματα (π.χ. στη Φινλανδία εξετάστηκαν 6.235 μαθητές από 197 σχολεία), οπότε είναι κανείς βέβαιος ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τα αποτελέσματα κάποιας τρέχουσας δημοσκόπησης, αλλά με σοβαρή επιστημονική έρευνα.

Tάξεις – Kοινωνικές κυψέλες

H Φινλανδία έχει εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, όπως και η Eλλάδα. Oι αρχές όμως που διαπερνούν τη φινλανδική εκπαιδευτική αντίληψη διαφέρουν ριζικά. Bασίζονται στις παιδαγωγικές αρχές του Γάλλου Σελεστίν Φρενέ – να μαθαίνουν τα παιδιά κάνοντας πράγματα μέσα σε πλαίσιο κοινότητας. Στην πράξη αυτό μεταφράζεται στο ότι από την πρώτη κιόλας τάξη του Δημοτικού οι μικροί μαθητές συμμετέχουν σε πληθώρα δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής.

Xρησιμοποιούν ελάχιστα βιβλία, δεν ενθαρρύνεται καθόλου η παθητική απομνημόνευση, δεν απαιτείται από τα παιδιά να είναι καρφωμένα στο θρανίο. Mπορούν να περιφέρονται στην τάξη, να ζητούν πληροφορίες από τον δάσκαλο, να συνεργάζονται με τους συμμαθητές τους. Yπό την καθοδήγηση του δασκάλου τα παιδιά αποφασίζουν τι θα κάνουν κάθε εβδομάδα και υλοποιούν μόνα τους, με τους δικούς τους ρυθμούς, τα καθήκοντα που αυτά αποφάσισαν.

Δεν κάνουν απλώς πάμπολλες εκδρομές εκτός σχολείου σε χώρους διαφόρων δραστηριοτήτων αλλά και εναλλάσσονται σε ομάδες που συμμετέχουν σε όλες ανεξαιρέτως τις δουλειές που σχετίζονται με το σχολείο: βοηθούν στην κουζίνα, τακτοποιούν βιβλία στη βιβλιοθήκη, φροντίζουν τα λουλούδια και τα φυτά που υπάρχουν στη σχολική αυλή, συμμετέχουν στον διαχωρισμό για ανακύκλωση των απορριμμάτων του σχολείου…

Mάλιστα στις δραστηριότητες αυτές τα παιδιά δεν καθοδηγούνται από τους δασκάλους τους, αλλά από το μη εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου: μαγείρους, κηπουρούς, καθαρίστριες, γραμματέα… Eτσι τα παιδιά αναπτύσσουν αισθήματα σεβασμού προς τη δουλειά όχι μόνο των δασκάλων τους, αλλά και όλων των εργαζομένων.

«H ευθύνη για την εκπαίδευση των παιδιών μοιράζεται εξίσου σε όλους και αποφεύγονται μη αναγκαίες ιεραρχικές δομές μεταξύ του προσωπικού», σημειώνει χαρακτηριστικά φυλλάδιο του φινλανδικού υπουργείου Eξωτερικών που αναφέρεται στο θέμα, παρουσιάζοντας τη νοοτροπία που διαπερνά αυτή την πολιτική.

Στην υπηρεσία όλων

Tα φινλανδικά σχολεία βρίσκονται εξαρχής στην υπηρεσία των πολιτών. Mορφώνουν τα παιδιά, αλλά διευκολύνουν και τους γονείς. Eίναι φυσικά δημόσια σχεδόν στην ολότητά τους. Xρηματοδοτούνται από τους δήμους ή το κράτος. Eίναι ολοήμερα, εφοδιασμένα με παιδότοπους, παιδικές χαρές και φυσικά το αναγκαίο προσωπικό για την επίβλεψη των παιδιών μέχρι να γυρίσουν οι γονείς από την εργασία τους και να τα πάρουν σπίτι. Όλα ανεξαιρέτως τα σχολεία (συμπεριλαμβανομένου του αντίστοιχου Λυκείου) της Φινλανδίας παρέχουν δωρεάν ζεστό φαγητό το μεσημέρι στους μαθητές. Δωρεάν είναι και όλα τα βασικά υλικά για την εκπαίδευση (βιβλία, τετράδια, μολύβια κ.λπ.), ενώ δωρεάν γίνεται και η μεταφορά στο σχολείο όλων των παιδιών που ζουν μακριά ή παρουσιάζουν κινητικά προβλήματα.

Tα φινλανδικά σχολεία είναι επίσης ανοιχτά στην τοπική κοινωνία. Oι γονείς είναι ευπρόσδεκτοι στις σχολικές δραστηριότητες που μπορούν να βοηθήσουν με τις γνώσεις ή την τέχνη τους – ένας πατέρας δημοσιογράφος π.χ. μπορεί να πάει στο εργαστήριο που τα παιδιά φτιάχνουν ανά ομάδα το δικό τους περιοδικό και να τους πει πώς να το κάνουν καλύτερο ή μία μητέρα που γνωρίζει ραπτική, πλέξιμο ή κέντημα είναι καλοδεχούμενη στην αντίστοιχη ομάδα για να δείξει στα παιδιά πώς να ράβουν, να πλέκουν ή να κεντούν.

Oι τοπικές αρχές είναι επίσης υποχρεωμένες να παράσχουν τη βασική εκπαίδευση ακόμη και στα παιδιά που λόγω βαριάς ασθένειας ή αναπηρίας δεν μπορούν να πάνε στα κανονικά γενικά σχολεία, ακόμη και αν χρειάζεται να τους στείλουν δάσκαλο στο σπίτι.

Δρόμοι διαρκώς ανοιχτοί

Mετά την εννιάχρονη υποχρεωτική βασική εκπαίδευση, περίπου οι μισοί μαθητές κατευθύνονται στο Λύκειο και άλλοι τόσοι στα επαγγελματικά σχολεία. Mόλις το 6% των Φινλανδών μαθητών σταματάει την εκπαίδευσή του με την ολοκλήρωση της φοίτησης στο εννιάχρονο σχολείο γενικής παιδείας. Oύτε και τρέχουν όμως όλοι στο Γενικό Λύκειο, όπως εδώ. Mόνο οι μισοί.

Στη βασική και μέση εκπαίδευση οι Φινλανδοί δίνουν εξαιρετική έμφαση στις γλώσσες, με την πρώτη ξένη γλώσσα να διδάσκεται υποχρεωτικά από την τρίτη Δημοτικού και τη δεύτερη από την πρώτη Γυμνασίου το αργότερο. Mέχρι να τελειώσουν το Λύκειο, όσοι μαθητές θέλουν μπορούν να έχουν μάθει έως και έξι(!) γλώσσες.

Oσο για τα παιδιά μεταναστών, αρκεί να μπορούν να σχηματίσουν μια μικρή, ολιγομελή ομάδα και ο δήμος, με δικά του φυσικά έξοδα, είναι υποχρεωμένος να παρέχει εκπαίδευση και στη γλώσσα τους δύο φορές την εβδομάδα. Στο Eλσίνκι π.χ. όπου υπάρχουν 2.600 παιδιά μεταναστών, τέτοια μαθήματα γίνονται σε περίπου 40 γλώσσες.

Aκόμη μεγαλύτερη προσοχή δίνουν οι Φινλανδοί σε θέματα θρησκείας. Aρκεί να υπάρξουν τρία και μόνο παιδιά σε μία τάξη από κάποια θρησκεία για να διδάσκονται το μάθημα των Θρησκευτικών στη θρησκεία τους και αποκλειστικά σε αυτήν. Θρησκευτικά δεν διδάσκονται επίσης καθόλου στα παιδιά που οι γονείς τους δεν το επιθυμούν. Tα παιδιά αυτά διδάσκονται Hθική και Διαπροσωπικές Σχέσεις όλα τα χρόνια της βασικής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

«Εκτόπισαν» την ιδιωτική εκπαίδευση

H τριτοβάθμια εκπαίδευση χωρίζεται σε Πανεπιστήμια και Πολυτεχνεία. Kαθώς ο αριθμός των υποψηφίων υπερβαίνει τις θέσεις σε αυτά, το κάθε AEI επιλέγει τους φοιτητές που θα δεχθεί είτε μόνο με τους βαθμούς του Λυκείου είτε με συνδυασμό βαθμών Λυκείου και επιμέρους εισαγωγικών εξετάσεων για το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο ή Πολυτεχνείο. H εθνική στρατηγική της Φινλανδίας πάντως συνίσταται στο να προσφέρει τη δυνατότητα ανώτατης εκπαίδευσης στα δύο τρίτα της κάθε ηλικιακής ομάδας. Tα AEI παραμένουν ανοιχτά και για παιδιά που έχουν στραφεί στα επαγγελματικά Λύκεια, μέσα από κάποιες διαδικασίες. Tο τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών είναι, όπως με εμφανή υπερηφάνεια τονίζει το φινλανδικό υπουργείο Eξωτερικών, ότι «χάρη στην υψηλή ποιότητα του σχολικού συστήματος γενικής παιδείας του δημόσιου τομέα, η Φινλανδία δεν έχει εμπορική αγορά στη βασική εκπαίδευση, ενώ και στα άλλα επίπεδα και στους άλλους τομείς η εμπορική παροχή εκπαίδευσης είναι σχετικά μικρή συγκρινόμενη με πολλές άλλες δυτικές χώρες». Προφανώς καθόλου δεν αρέσουν στον OOΣA, προπύργιο του νεοφιλελεύθερου δογματισμού, ούτε τα συμπεράσματα των Φινλανδών ούτε τα επιτεύγματα της δημόσιας εκπαίδευσης της Φινλανδίας, την υπεροχή των οποίων αναγκάζεται να πιστοποιεί ο ίδιος ο ΟΟΣΑ!

Γ. Δελαστίκ

Μη χάνεσαι

2010-12-22T21:42:00.005+02:00

Τι ψάχνεις; Έχουμε!

Τα πάντα, εκτός από πονοκέφαλο.

Θες Μαθηματικά; Έχουμε!

Θες Παραμύθια; Κι απ΄ αυτό έχουμε!

Τι; Μουσικές; Ορίστε!

Είσαι μαθητής;

Αισθάνεσαι πιτσιρικάς, σου αρέσει να μαθαίνεις; Πάτα και θα δεις!

Θες χωρατά; Είσαι στην πηγή του χιούμορ! Μπες και πιες.

Επικαιρότητα; Εδώ!

Με Κατάνυξη και Σεβασμό. Μέρες που είναι...

2010-12-22T21:37:00.000+02:00

Για να έχει νόημα το πρωτάθλημα

2010-12-22T20:40:00.004+02:00

Από την εφημερίδα ΝΤΕΡΜΠΥ

Ύστερα από αίτημα του Προεδρεύοντος στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Τζ, Βεκρή, ο κ. Β. Μαρινάκης εισηγήθηκε στον προπονητή του Ολυμπιακού την παραχώρηση - υπό μορφή δανεισμού - των ποδοσφαιριστών της ομάδας Νικλιτσιώτη και Βαλεριάνου, προκειμένου να πάρουν παιχνίδια στα πόδια τους και να επιστρέψουν σε ένα - δύο χρόνια έτοιμοι στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού.

Η κίνηση αυτή θεωρήθηκε ακόμα μια απόδειξη του πνεύματος "εὖ ἀγωνίζεσθαι" που διακατέχει τον κ. Μαρινάκη καθώς αναμένεται να γίνει περισσότερο ανταγωνιστική η ομάδα που εκπροσώπησε τη χώρα μας στο Τσάμπιονς Λιγκ και προσέφερε τόσα ευχάριστα βράδια στους πανέλληνες όπου γης. Μετά την ενίσχυση της χειμαζόμενης Π.Α.Ε. με τους δύο φερέλπιδες ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, οι φίλοι της αισιοδοξούν για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης η οποία θα τους φέρει στα πλέιοφ του πρωταθλήματος, ενώ αντιθέτως δυσκολεύει το έργο της Καβάλας η οποία βλέπει τον άμεσο ανταγωνιστή της να κάνει το βήμα παραπάνω στην αγωνιώδη και συναρπαστική κούρσα για την κατάκτηση της 2ης θέσης στο πρωτάθλημα της Σούπερλιγκ.

Εδώ; Πράμα!

2010-12-21T15:34:00.000+02:00

Οι υποτίθεται ξυλοκόποι του βορά, οι “βάρβαροι” Ισλανδοί ορίστε τι έκαναν για παραπλήσια κατάσταση της οικονομίας τους, που βρέθηκαν:

Οι Ισλανδοί δεν αρκέστηκαν στα δάκρυα και την οργή. Απαίτησαν και πήραν απαντήσεις. Για το τι έφταιξε, ποιοι ευθύνονται και τι πρέπει να γίνει για να μην ξανασυμβεί παρόμοια κρίση. Μόλις 15 μήνες μετά το ξέσπασμα της κρίσης, η εξεταστική επιτροπή που συνέστησε το Κοινοβούλιο από ανεξάρτητους ειδικούς έβγαλε πόρισμα 2.400 σελίδων, με το οποίο όχι μόνο καταλόγισε ευθύνες, αλλά και τις προσωποποίησε. Κατονομάζονται ο πρώην πρωθυπουργός Γκέιρ Χάαρντε, τρεις πρώην διοικητές της κεντρικής τράπεζας, υπουργοί, ενώ ποινικές ευθύνες καταλογίζονται σε στελέχη των τριών ιδιωτικών τραπεζών. Ηδη ο εισαγγελέας έβγαλε διεθνή εντάλματα σύλληψης, καθώς πολλά golden boys διέφυγαν στο εξωτερικό, κάνοντας μία μέρα πριν από την εκδήλωση της κρίσης τεράστιες αναλήψεις από τους λογαριασμούς τους. Τρεις συνελήφθησαν και κρατούνται. Η κυβέρνηση έκανε μηνύσεις και ζητάει πίσω τα κλεμμένα.

Η εξεταστική επιτροπή είχε στη διάθεσή της 80 υπαλλήλους, δικό της προϋπολογισμό και δικαίωμα να ζητήσει -ακόμη και να κατασχέσει- στοιχεία από κρατικές υπηρεσίες και ιδιώτες. Επίσης, ανεξάρτητη επιτροπή ετοιμάζει συστάσεις για να γίνουν μεταρρυθμίσεις ώστε να αποφευχθεί παρόμοια κρίση στο μέλλον.

Στο πλαίσιο της διαφάνειας, αναρτήθηκε τον Απρίλιο στον ιστότοπο της Βουλής (www.sic.athingi.is) το πλήρες κείμενο που η κυβέρνηση ονομάζει «Εκθεση της αλήθειας» και οι Ισλανδοί αποκαλούν «Μαύρο πόρισμα» καθώς και εκτεταμένη περίληψη στα αγγλικά. Κανείς, ούτε καν οι κατηγορούμενοι, δεν αμφισβήτησαν την αμεροληψία των συντακτών του πορίσματος. Το βράδυ της ανακοίνωσης 45 ηθοποιοί συγκεντρώθηκαν στο Δημοτικό Θέατρο του Ρέικιαβικ και διάβασαν επί πέντε συνεχόμενα 24ωρα, σε μια κατάμεστη αίθουσα, ολόκληρη την έκθεση. Για τους περήφανους, πλην εξαπατημένους απογόνους των Βίκινγκς, ήταν μια ομαδική ψυχανάλυση, μια διαδικασία κάθαρσης.

Για τα Μαθηματικά και όσους τα αγάπησαν αργά

2010-12-21T15:29:00.000+02:00

Για το Γ4

2010-12-20T18:47:00.004+02:00

Ο αρχαίος Κεραμεικός βρίσκεται σήμερα ανάμεσα στην Ερμού και την οδό Πειραιώς.

Ο Θουκυδίδης τον αναφέρει ως το ωραιότερο προάστιο της Αθήνας. Ήταν συγκεντρωμένα εκεί τα εργαστήρια των κεραμέων και των μεταλλουργών της πόλης. Το αργιλώδες έδαφος ήταν ό,τι έπρεπε για πρώτη ύλη, απαραίτητο για τους αγγειοπλάστες, ενώ το νερό του ποταμού Ηριδανού το χρειάζονταν οι άλλοι «βάναυσοι», οι εργάτες του μετάλλου.

Ο ποταμός Ηριδανός πηγάζει απ' το Λυκαβηττό. Περνάει από το Κολωνάκι, από το Σύνταγμα, τον Εθνικό Κήπο, την οδό Μητροπόλεως, τον βλέπουμε στο μετρό του Μοναστηρακίου, κατεβαίνει στον Κεραμεικό και πάλι υπόγεια περνάει κάτω απ' την Πειραιώς γι' ν' ανταμώσει τον Ιλισό και μαζί να ενωθούν με τον Κηφισό και να καταλήξουν στη θάλασσα του Φαλήρου.

Το τείχος που έχτισε ο Θεμιστοκλής εσπευσμένα το 478 π.Χ., ένα χρόνο μετά τη μάχη των Πλαταιών, έκοψε τον Κεραμεικό στα δύο: το μικρότερο τμήμα του, προς το Θησείο, έμεινε εντός των τειχών και κατοικήθηκε, ενώ το εξωτερικό αναπτύχθηκε ως νεκροταφείο.

Στον Κεραμεικό ήταν και οι δυο σημαντικότερες πύλες της Αθήνας: Η Ιερά Πύλη, απ' όπου ξεκινούσε η Ιερά Οδός που ακολουθούσαν οι μύστες για να πάνε στο ιερό της Δήμητρας στην Ελευσίνα, και το Δίπυλο, που ήταν η αφετηρία της πομπής για τα Παναθήναια.

Έξω από το Δίπυλο, δίπλα στο σημερινό ναό της Αγίας Τριάδας, ήταν το "Δημόσιο Σήμα". Εκεί υπήρχαν οι οικογενειακοί τάφοι των πλουσιότερων και διαπρεπέστερων αθηναϊκών οικογενειών. Σα να λέμε σήμερα το Α' Νεκροταφείο...

Κι εκεί θάβονταν οι νεκροί των πολέμων.

Σ' αυτό ακριβώς το σημείο εκφώνησε ο Περικλής τον Επιτάφιό του, προς τιμήν των νεκρών του πρώτου έτους του Πελοποννησιακού Πολέμου. Ο Θουκυδίδης όμως τον παραθέτει στο δεύτερο βιβλίο του σαν το μοιρολόι του άξιου εραστή στο προσκεφάλι της αδικοχαμένης γυναίκας του. Της γυναίκας που λάτρεψε και πίστεψε σ΄αυτήν και που το ΄χε για κρίμα μεγάλο κι άδικο να μη μείνει κάτι για ανάμνηση στους αιώνες από το θαύμα που αντίκρισαν τα μάτια του, από την εικόνα και το άρωμα της αγαπημένης του Δημοκρατίας. Τα λόγια του Θουκυδίδη, που τα συντάσσει τριάντα χρόνια μετά την εκφώνησή τους, ένας μόνο θα μπορούσε να εκτιμήσει, να καταλάβει και να κουνήσει συντετριμμένος το κεφάλι με κατανόηση: Ο Ρήτορας που έφυγε αφού κήδεψε το γιο του, λίγες μέρες μετά τον επικήδειο για τους πρώτους νεκρούς του πολέμου που σχεδίασε και ετοίμασε, τις μέρες του "νοσήματος" το 429 π.Χ.

Πανευκολούρα

2010-12-19T18:23:00.001+02:00

Έστω τρίγωνο ΑΒΓ με ΑΒ=ΑΓ και γωνία Α=20 μοίρες.
Στην πλευρά ΑΓ έστω σημείο Δ τέτοιο ώστε ΑΔ=ΒΓ.
Ποιο το άνοιγμα της γωνίας ΑΒΔ;

Ήρθε ο άλλος απ΄ το Βόλο και σας πήρε...

2010-12-19T16:14:00.004+02:00

δε βρίσκω την ομοιοκαταληξία...

...

...όσο-όσο!!!

...

...δίχως δόλο;

...

...κούπες σ΄ όλο; (όπως λέμε: σ' όλο κάσα, σ΄ όλο καπίκια)

...

Και μικυμάους γίναμε...

2010-12-15T09:07:00.000+02:00

Σλαβόι Ζίζεκ

2010-12-15T08:48:00.003+02:00

Η Αριστερά οφείλει να επεξεργαστεί κριτικά την εμπειρία του σταλινισμού και να δώσει εξηγήσεις – κάτι που δεν κάνει, όσο κι αν διαρρηγνύει τα ιμάτιά της, η φιλελεύθερη σκέψη.

Από εκεί και πέρα, ορισμένοι θεωρούν ότι ο όρος κομμουνισμός κηλιδώθηκε τόσο από τον κομμουνισμό, ώστε η Αριστερά πρέπει να αναζητήσει υποκατάστατα, π. χ. στην «καθολική χειραφέτηση», «ριζοσπαστική δημοκρατία» ή κάτι ανάλογο.

Όχι, δεν συμφωνώ.

Πιστεύω ότι πρέπει να παλέψουμε γι’ αυτή τη λέξη.

Γιατί το πρόβλημά μας σήμερα δεν είναι η δημοκρατία, είναι η έννοια του «commons», του κοινού, δημόσιου αγαθού, εναντίον της εμπορευματοποίησης και της ιδιωτικοποίησής του – είτε στη μορφή της φύσης είτε στη μορφή της πνευματικής παραγωγής.

ΓΙΑΤΙ, κύριε, να μαθαίνουμε αρχαία στο σχολείο;

2010-12-10T16:09:00.000+02:00

«Είναι τραγωδία, με την ελληνική έννοια του όρου, να στερούμε από τα παιδιά αυτή την ευκαιρία», δήλωσε η Μπέτανι Χιουγκς, επικεφαλής της εκστρατείας για την επιστροφή των αρχαίων ελληνικών και των λατινικών στα βρετανικά σχολεία.

Την ένθερμη υποστήριξή τους στο εγχείρημα έχουν εκφράσει, μεταξύ άλλων, ο δήμαρχος του Λονδίνου Μπόρις Τζόνσον, ο θεατρικός συγγραφέας Τομ Στόπαρντ, ο συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, Κόλιν Ντέξτερ και η ηθοποιός Τζοάνα Λάμλεϊ σύμφωνα με δημοσίευμα των Sunday Times.

Η Μπέτανι Χιουγκς, ιστορικός, συγγραφέας και παρουσιάστρια ιστορικών εκπομπών, έχει ασχοληθεί με ντοκιμαντέρ για την αρχαία Σπάρτη, τον βασιλιά Μίνωα και την Ωραία Ελένη, επισημαίνει ότι υπάρχει αυξημένο ενδιαφέρον για τις γλώσσες αυτές που μέχρι πρόσφατα πολλοί θεωρούσαν "νεκρές". "Η ταινία 300 για τη μάχη των Θερμοπυλών έκανε εισπράξεις 72 εκατ. δολαρίων το πρώτο Σαββατοκύριακο της προβολής της. Η σειρά λατινικών βιβλίων "Minimus" με ήρωα έναν ποντικό, έχει πουλήσει 115.000 αντίτυπα. Κάθε βδομάδα λαμβάνω περισσότερα από 150 μηνύματα από ανθρώπους που μου γράφουν: "Αγαπούσα πάντοτε τις κλασικές γλώσσες. Που μπορώ να απευθυνθώ για να κάνω μαθήματα;". Ξέρουμε ότι υπάρχει πολλή όρεξη", εξηγεί. Δημιούργησε μια ειδική ιστοσελίδα στη διεύθυνση www.classicsforall.com. Τα σχολεία που θέλουν να συνεργαστούν με καθηγητές αρχαίων ελληνικών ή λατινικών μπορούν να αναζητήσουν εκεί το προσωπικό αλλά και κατάλληλα βιβλία. Χορηγοί - λάτρεις των κλασικών σπουδών, έχουν ήδη ενισχύσει την εκστρατεία με 250.000 στερλίνες, ενώ στόχος είναι να συγκεντρώνεται το ποσό αυτό κάθε χρόνο.

Οι υπεύθυνοι της εκστρατείας φιλοδοξούν να εισάγουν τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά στην διδακτέα ύλη 100 δημόσιων σχολείων έως το 2020. Αυτήν την εβδομάδα, σκοπεύουν να συναντηθούν με τον υπουργό Παιδείας Νικ Γκιμπ προκειμένου να τον πείσουν να συμπεριλάβει τη διδασκαλία των δυο γλωσσών στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της χώρας.

Σήμερα στη Βρετανία, μόνο στο 16% των δημόσιων σχολείων διδάσκεται μια από τις δυο γλώσσες. Στα λεγόμενα "ανεξάρτητα" σχολεία, το ποσοστό αυτό ανεβαίνει στο 70%. Καθώς κάθε χρόνο συνταξιοδοτούνται 60 καθηγητές κλασικών γλωσσών και το υπουργείο Παιδείας προσλαμβάνει μόλις 27, δημιουργείται ένα κενό που είναι δύσκολο να καλυφθεί. Παράλληλα, οι γονείς που ζητούν να διδαχθούν τα παιδιά τους αρχαία ελληνικά ή λατινικά αυξάνονται διαρκώς.

Σύμφωνα με έρευνα που επικαλείται η Μπέτανι Χιουγκς, οι μαθητές που έχουν διδαχθεί κλασικές γλώσσες απορροφώνται πιο εύκολα στην ενήλικη ζωή τους, από την αγορά εργασίας. Αμερικανική μελέτη έχει δείξει ότι οι μαθητές που διδάσκονται λατινικά παρουσιάζουν καλύτερες επιδόσεις στα αγγλικά, τα μαθηματικά, ενώ μαθαίνουν πιο εύκολα άλλες ξένες γλώσσες.

Ποιος; Ο Μπάοκ; Ρούφα πέντε και το κουκούτσι, μύγδαλο.

2010-11-22T19:38:00.001+02:00

Και τα τρία, λίγα.

Βολευτές

2010-11-22T14:24:00.002+02:00

Αποσπάσματα από την έρευνα του Ν. Βαφειάδη για την Καθημερινή.

Βουλευτικές απολαβές και προνόμια

• Το 2010 οι 300 της Βουλής θα μοιραστούν το ποσό των 42,5 εκατ. ευρώ.

• Ο μέσος όρος των μηνιαίων βουλευτικών αποδοχών ανέρχεται σε 10.000 ευρώ.

• Το 50% φορολογείται αυτοτελώς και το υπόλοιπο προστίθεται στα τυχόν άλλα εισοδήματα.

• 35 εκατ. ευρώ θα μοιραστούν μέσα στο 2010 οι συνταξιούχοι βουλευτές ή οι σύζυγοι και οι άγαμες θυγατέρες θανόντων βουλευτών.

• 4,3 εκατ. ευρώ προορίζεται για τις συντάξεις των πρώην πρωθυπουργών.

• Για την κατοχύρωση βουλευτικής σύνταξης απαιτούνται 4 χρόνια.

• Όσοι έχουν πρωτοεκλεγεί πριν από το 1993 συνταξιοδοτούνται από τα 55 τους χρόνια.

• Όσοι βουλευτές είναι άνω των 65 χρόνων λαμβάνουν ταυτόχρονα και βουλευτική αποζημίωση και βουλευτική σύνταξη. (Αναπάντητο παρέμεινε και το ερώτημα για το πόσοι βουλευτές λαμβάνουν βουλευτική σύνταξη και πόσοι από αυτούς παραμένουν βουλευτές, εισπράττοντας ταυτόχρονα και τη βουλευτική αποζημίωση. «Ούτε ξέρω ούτε θέλω να ξέρω», μου είπε σχετικά ο γενικός γραμματέας).

Παροχές

• Κινητό τηλέφωνο (μέχρι 200 ευρώ μηνιαίως).

• 8 σταθερές γραμμές τηλεφωνίας (μέχρι 12.000 ευρώ).

• Αυτοκίνητο (το μισθώνει η Βουλή με λίζινγκ).

• Δωρεάν διαμονή σε κεντρικό ξενοδοχείο για τους βουλευτές της επαρχίας (70 ευρώ ημερησίως).

• Γραφείο εκτός Βουλής και γραφική ύλη, ταχυδρομική ατέλεια, ατέλεια στις μετακινήσεις με λεωφορεία, σιδηρόδρομο και ακτοπλοΐα, καθώς και 52 αεροπορικά εισιτήρια μετ' επιστροφής για το νομό τους, εφόσον αυτός απέχει περισσότερα από 200 χιλιόμετρα από την Αθήνα.

• Δυνατότητα λήψης άτοκων δανείων από τη Βουλή και χαμηλότοκων από τις τράπεζες.

• Κάθε βουλευτής έχει στην υπηρεσία του τέσσερις δημοσίους υπαλλήλους αποσπασμένους και μετακλητούς καθώς και έναν επιστημονικό συνεργάτη, ο οποίος πληρώνεται από τη Βουλή.

Στους πρώην πρωθυπουργούς αλλά και στους πρώην προέδρους της Βουλής παραχωρούνται γραφεία μέσα στο Κοινοβούλιο, ακόμη και στην περίπτωση που δεν έχουν επανεκλεγεί βουλευτές, όπως είναι η περίπτωση του Kώστα Σημίτη. Τον πιο ευρύχωρο και ηλιόλουστo χώρο στoν δεύτερο όροφο, με εξαιρετική θέα στον Εθνικό Κήπο, εξασφάλισε πρόσφατα ο Κώστας Καραμανλής.

Συνταξιούχοι βουλευτές

Είναι οι μοναδικοί Ελληνες που έχουν τη δυνατότητα να λαμβάνουν παράλληλα και δεύτερη σύνταξη από το επάγγελμα που ασκούν ή ασκούσαν, εφόσον δεν εργάζονται στo Δημόσιο, ή και τρίτη στην περίπτωση που ήταν συνδικαλιστές, πρώην δήμαρχοι ή πρώην νομάρχες (χορηγίες).

Μέσα στην τριετία 2010-2012 υπολογίζεται από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ότι μπορεί να δοθούν στoυς συνταξιούχους βουλευτές άλλα περίπου 80 εκατ. ευρώ που διεκδικούν αναδρομικά (!!!), λόγω των αναδρομικών αυξήσεων που πήραν πρόσφατα οι δικαστές (έχουν πάρει ήδη το 25%, ενώ το υπόλοιπο 75% θα καταβληθεί το Μάιο του 2011), όταν οι τελευταίοι αύξησαν τους μισθούς τους κατά περίπου 80%. Αποτελεί πάγια μέθοδο η διεκδίκηση εκ μέρους των συνταξιούχων βουλευτών των αυξήσεων που λαμβάνουν οι ανώτεροι δικαστικοί, οι οποίες μετά την τελική δικαίωσή τους επεκτείνονται και στους εν ενεργεία βουλευτές.

Υπάλληλοι της Βουλής

• 1.340 άτομα μόνιμο προσωπικό της Βουλής.

• 1.200 αποσπασμένοι δημόσιοι υπάλληλοι και επιστημονικοί συνεργάτες των βουλευτών.

• Συνολική μισθοδοσία: 106 εκατ. Ευρώ. Παίρνουν 2 επιπλέον μισθούς, που τελευταία ενσωματώθηκαν με τη μορφή επιδόματος στη βασική αποζημίωση.

• Ο νεοπροσλαμβανόμενος στη Βουλή που έχει τελειώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση (π.χ. προσωπικό καθαριότητας) λαμβάνει 1.900 ευρώ καθαρά μηνιαίως.

• Εξαιρέθηκαν από την υποχρεωτική υπαγωγή τους στον κλάδο κύριας σύνταξης του ΙΚΑ-ΕΤ ΑΜ ακόμα και όσοι θα προσληφθούν από το 2011 και μετά.

• Συνταξιοδοτούνται έπειτα από 28,5 χρόνια υπηρεσίας και λαμβάνουν από το ταμείο αρωγής υπαλλήλων της Βουλής (ΤΑΥΒ) ένα εφάπαξ ίσο με δύο μηνιαίους μισθούς για κάθε έτος ασφάλισης (100.000 -150.000 ευρώ ο καθένας).

Το ΤΑΥΒ καρπώνεται την εκμίσθωση των κυλικείων, του εστιατορίου και των φιλοξενούμενων υπηρεσιών (Εθνική Τράπεζα κ.λπ.), ενώ έχει και τα δικαιώματα της ανακύκλωσης του χαρτιού.

Επίσης, από τη Βουλή μισθοδοτούνται και 74 ειδικοί φρουροί (άγνωστο πού υπηρετούν), ενώ καταβάλλεται και μηναίο επίδομα σε όλους τους αστυνομικούς που φρουρούν το Κοινοβούλιο.

Την τελευταία πενταετία, ο αριθμός των μόνιμων υπαλλήλων διπλασιάστηκε με διακομματική συναίνεση. Οι περισσότεροι είναι συγγενείς πολιτικών, βουλευτών, υψηλόβαθμων δικαστικών και αστυνομικών, ενώ ως υπάλληλοι έχουν προσληφθεί ακόμη και πρώην πολιτικοί, όπως ο πρώην ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Μανώλης Μαυρομάτης.

Αποτελεί κοινό μυστικό πως δεν προσέρχονται όλοι οι υπάλληλοι στην εργασία τους, διότι, αν έρχονταν όλοι, θα δημιουργείτο το αδιαχώρητο. Περιμένοντας στον προθάλαμο του γ.γ., είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω προσωπικά πως δεν φτάνουν οι καρέκλες. Μόλις έβγαινε κάποιος για τσιγάρο, αμέσως τη θέση του, πάντα πίσω από μια οθόνη κομπιούτερ ακινητοποιημένη στο Facebook, καταλάμβανε ένας άλλος.

Διαπιστευμένοι συντάκτες που καλύπτουν το ρεπορτάζ της Βουλής

• Στέλνουν τα παιδιά τους στον εξαιρετικό παιδικό σταθμό που λειτουργεί στο υπόγειο προς τη μεριά του Εθνικού Κήπου (επειδή έχουν αυξηθεί οι ανάγκες, δημιουργείται κι άλλος σε κτίριο που παραχώρησε στη Βουλή το υπουργείο Πολιτισμού στην Πλάκα).

• Γυμνάζονται στο άρτια εξοπλισμένο γυμναστήριο (διαθέτει μέχρι και χαμάμ) με εννέα γυμναστές (Μητροπόλεως 1 και Φιλελλήνων), μαζί με τους βουλευτές, τους επιστημονικούς τους συνεργάτες και τους υπαλλήλους της Βουλής.

• Προσωπικός χώρος στάθμευσης στο υπόγειο γκαράζ της Βουλής.

• Δωρεάν καινούργιος προσωπικός φορητός υπολογιστής σε κάθε εκλογική αναμέτρηση.

Όταν δημιουργήθηκε σάλος με τη δημοσιοποίηση των προνομίων των υπαλλήλων της Βουλής, οι τελευταίοι τα έβαλαν με τους πάνω από 70 δημοσιογράφους που καλύπτουν το κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ:

«Αξιότιμε Πρόεδρε, αυτά τα λιοντάρια δεν ικανοποιήθηκαν όταν τους δωρίσατε δημόσια περιουσία, χαρίζοντάς τους προσωπικό φρουρούμενο χώρο στάθμευσης, δεν ικανοποιήθηκαν όταν τους χαρίσατε προσωπικά λάπτοπ, με χρήματα του σκληρά δοκιμαζόμενου από τα οικονομικά μέτρα Έλληνα φορολογούμενου», γράφει σε ανοικτή επιστολή προς τον Φίλιππο Πετσάλνικο ο συνδυασμός «Εργαζόμενοι εν δράσει».

Τηλεοπτικός σταθμός

• Συνολικό προσωπικό περίπου 100 άτομα.

• Κόστος για το 2010 6 εκατ. Ευρώ

• Τηλεθέασή 0,3 %.

Αναπάντητο έμεινε και το ερώτημα πόσοι από τους δημοσιογράφους που απασχολεί ο τηλεοπτικός σταθμός της Βουλής καλύπτουν ταυτόχρονα τον κοινοβουλευτικό έλεγχο για λογαριασμό άλλων ΜΜΕ.

Ατιμωρησία

• Αν ένας βουλευτής απουσιάσει αδικαιολόγητα σε περισσότερες από πέντε συνεδριάσεις το μήνα, παρακρατείται υποχρεωτικά για κάθε απουσία το 1/30 της μηνιαίας αποζημίωσής του. Στην πράξη όμως, ενώ τα νομοσχέδια συζητούνται και ψηφίζονται σε άδεια έδρανα, ούτε ένα ευρώ δεν έχει παρακρατηθεί από κανένα βουλευτή. «Δεν έχουν γίνει υπερβάσεις στις απουσίες», με διαβεβαίωσε κατηγορηματικά ο γενικός γραμματέας.

• Δεν γίνεται κανένας απολύτως έλεγχος στο «πόθεν έσχες» και στους τραπεζικούς λογαριασμούς των βουλευτών, ενώ οι μετοχές, έτσι κι αλλιώς, δεν μπορούν να ελεχθούν διότι είναι ανώνυμες.

• Τα αδικήματα των υπουργών παραγράφονται με διαδικασίες εξπρές. Οι βουλευτές παραμένουν ατιμώρητοι για όλα τα αστικά και ποινικά αδικήματα που διαπράττουν, επικαλούμενοι την ασυλία τους. Ενδεικτικό είναι ότι πολίτης που μήνυσε βουλευτή για εκβιασμό οδηγήθηκε τελικά ο ίδιος στη φυλακή έπειτα από αντιμήνυση που του έκανε ο βουλευτής, ο οποίος, λόγω της ασυλίας, ουδέποτε δικάστηκε.

Η παραβίαση του συντάγματος και του κανονισμού της Βουλής αποτελεί καθημερινό φαινόμενο. Είναι χαρακτηριστικό ότι το μνημόνιο στήριξης ψηφίστηκε ως νομοσχέδιο, που απαιτεί 151 βουλευτές, και όχι ως διεθνής σύμβαση, που απαιτεί 180. Και ακόμη πιo χαρακτηριστικό πως την επομένη της ψήφισής του ψηφίστηκε τροπολογία-προσθήκη, βάσει της οποίας οι συμβάσεις δανεισμού ισχύουν από τη στιγμή της υπογραφής τους, χωρίς την προϋπόθεση της κύρωσής τους από το Κοινοβούλιο, ενώ το σύνταγμα προβλέπει πως καμία προσθήκη ή τροπολογία δεν εισάγεται για συζήτηση αν δεν σχετίζεται με το κύριο αντικείμενο του νομοσχεδίου που ψηφίζεται.

Το κτίριο

Κατασκευάστηκε το 1840 ως ανάκτορο του Βαυαρού πρίγκιπα Όθωνα.

Λευκό μάρμαρο παντού, ακόμη και στο προαύλιο, όπου σταθμεύουν οι κυβερνητικές λιμουζίνες, ξύλο και δέρμα, χειροποίητα χαλιά και πολλοί πίνακες ζωγραφικής, που αγοράστηκαν σε πλειστηριασμούς τα τελευταία χρόνια, ενόσω βούλιαζε η πραγματική οικονομία της χώρας.

Πίνοντας καφέ...

Η μεγαλύτερη κίνηση μέσα στο κτίριο παρατηρείται στο καφενείο, ιδιαίτερα στην αίθουσα καπνιζόντων, και μπροστά από το ΑΤΜ στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας, όπου σχηματίζονται μόνιμα ουρές.

Παρ' όλες δε τις φαινομενικά αγεφύρωτες απόψεις μεταξύ των διαφορετικών συνιστωσών του πολιτικού φάσματος, θα δει κανείς στους διαδρόμους πως όλοι σχεδόν χαριεντίζονται μεταξύ τους. Κάποια κινητικότητα υπάρχει στην αρχή και στην Ολομέλεια, για τα μάτια του κόσμου, όπως και στις συνεδριάσεις των αμειβόμενων επιτροπών (246 ευρώ ανά συνεδρίαση). οι ελάχιστοι που παρίστανται για κάποιο διάστημα κατά κανόνα δεν παρακολουθούν τον ομιλητή και περιορίζονται σε δημόσιες σχέσεις κάνοντας αστειάκια ή συνομιλούν μέσω κινητού τηλεφώνου για άλλες υποθέσεις, πίνοντας τον καφέ τους. Αλλωστε, τα πολιτικά κόμματα δεν πλήττονται οικονομικά από την κρίση, όπως αποδείχτηκε και μετά την πρόσφατη κυβερνητική απόφαση για αύξηση κατά 30% της ετήσιας κρατικής επιχορήγησής τους, η οποία, από τα 37 εκατ. ευρώ που είχε περιοριστεί θα φτάσει τελικά το 2010 στα 49 εκατ. ευρώ. Συνολικά τα πολιτικά κόμματα χρωστούν 36 εκατ. ευρώ στο ελληνικό Δημόσιο και 245 εκατ. ευρώ στις τράπεζες.

Πριν εξήντα δύο χρόνια...

2010-11-20T14:07:00.002+02:00

Ποια θα μπορούσε να είναι η τελευταία επιθυμία ενός μελλοθάνατου αγωνιστή στις φυλακές της Κέρκυρας, μεσούντος του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα;

Ο καταδικασμένος σε θάνατο Νίκος Γόδας είχε ήδη αποφασίσει τι θα κάνει, όταν θα ερχόταν αυτή η στιγμή: Τα χαράματα της 19ης Νοεμβρίου του 1948 όταν τον ειδοποίησαν οι φύλακες ότι τον ζητούν στη διεύθυνση, ο Νίκος Γόδας ζήτησε την ερυθρόλευκη φανέλα και το άσπρο σορτσάκι και πορεύθηκε για την εκτέλεση, στο νησάκι Λαζαρέτο, μπροστά στο λιμάνι της Κέρκυρας...

Οι άλλοι κρατούμενοι, μελλοθάνατοι, ισοβίτες ή με μεγάλες ποινές, στριμώχτηκαν στα σίδερα του κελιού τους κι άρχισαν να φωνάζουν όπως έκαναν σε κάθε εκτέλεση: «Λαέ της Κέρκυρας, πάλι απόψε παίρνουν αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης για εκτέλεση».

Η φυλακή μπορεί ν' αντηχούσε απ' τις φωνές, οι φωνές μπορεί να ακούγονταν μέχρι τα σπίτια απέναντι, αλλά σε λίγη ώρα ο Μικρασιάτης Νίκος Γόδας, τριάντα χρονώ, βασικός ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού στα χρόνια της Κατοχής, στεκόταν μπροστά στο απόσπασμα φορώντας τη φανέλα του «Θρύλου».

«Νενικήκαμεν -ζήτω οι Ολυμπιονίκες του σοσιαλισμού. Γεια σας, συναθλητές μου», ήταν τα τελευταία του λόγια φεύγοντας απ' τη φυλακή, όπως τα διασώζει ο συγκρατούμενός του εκείνα τα χρόνια Σταμάτης Σκούρτης (γενικός γραμματέας του Συλλόγου Εκτοπισθέντων-Φυλακισθέντων Κέρκυρας).

Στο βιβλίο του «Ωσπου να ξημερώσει» (σελ. 318, εκδ. Κιβωτός) περιγράφει ως εξής την εκτέλεση: «...ο ήλιος σκάει πίσω απ' τα βουνά και δεν ξέρεις τι είναι πιο κόκκινο, η φανέλλα που φοράει κατάσαρκα ο Νίκος, που οι λευκές λωρίδες της κοκκίνησαν απ' το αίμα, ή ο ήλιος; Η οικογένεια του Νίκου Γόδα μού μετέφερε τα λόγια του σε κάποιο απ' τα γράμματά του σε ανύποπτο χρόνο, αφού η εκτέλεση ανακοινωνόταν πάντα στον μελλοθάνατο το τελευταίο βράδυ: "Θέλω να ζήσετε καλά. Πεθαίνω για την πατρίδα και τα ιδανικά μου. Αν κάνετε γιο, να του δώσετε τ' όνομά μου". Κι ο αδελφός του Δημήτρης ονόμασε την κόρη του Νίκη».

Απ' το Αϊβαλί στην Κοκκινιά

* Η ιστορία του Νίκου Γόδα αποτυπώνει λίγο-πολύ την ιστορία της Ελλάδας: η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν απ' το Αϊβαλί κι εγκατέλειψε σπίτια και περιουσίες στα Πριγκηποννήσια του Αϊβαλιού το '22. Οι σταθμοί της προσφυγιάς: Μυτιλήνη, Κρήτη, Κοκκινιά, όπου η οικογένεια εγκαταστάθηκε.

* Ο Νίκος έδειξε γρήγορα το ταλέντο του, παίζοντας στην ομώνυμη ομάδα της Κοκκινιάς, απ' όπου μετεγγράφηκε στον Ολυμπιακό.

**Αρχισε ο πόλεμος, η αντίσταση, πρωταθλήματα-τουρνουά γίνονταν απ' τα τέλη του '42, μετά το χειμώνα της μεγάλης πείνας, κι εκεί βρίσκουμε τον Γόδα να παίζει βασικός στον Ολυμπιακό ως «μέσα δεξιά» και να σκοράρει στους αγώνες Ολυμπιακός-Απόλλων 4-0 και Ολυμπιακός-Εθνικός 4-0.

Σε μια απ' τις λίγες φωτογραφίες που διασώθηκαν είναι στον αγώνα Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός 5-2, τα Χριστούγεννα του 1943, μαζί με τους Γραμματικόπουλο, Συμεωνίδη, Γιάννη και Στέλιο Βάζο, Αναματερό κ.ά.

* Ταυτόχρονα με το ποδόσφαιρο, ο Νίκος Γόδας είχε περάσει στην Αντίσταση. Ηταν λοχαγός στον «επίλεκτο 5ο λόχο» του ΕΛΑΣ της Κοκκινιάς, έλαβε μέρος σε σημαντικές μάχες, στη μάχη στην Ηλεκτρική (στη σημερινή ΔΕΗ Κερατσινίου), στη μάχη της 7ης Μαρτίου, στη σημερινή οδό Κονδύλη - οι συγγενείς του μου είπαν ότι απ' τα πυροβολεία στο όρος Αιγάλεω έριξε ένα γερμανικό αεροπλάνο.

Ο Σταμάτης Σκούρτης μού διηγήθηκε ότι πολεμούσαν τους Εγγλέζους στο νεκροταφείο της Ανάστασης, στον Πειραιά (ο Σκούρτης ως ανθυπολοχαγός υπό τις διαταγές του Γόδα) κι ο Γόδας του είπε «ωραία θα 'ναι να σκοτωθούμε εδώ, δεν θα χρειασθούμε τάφο».

**Μετά τα Δεκεμβριανά περιπλανήθηκε με το λόχο του στα Βίλια, στη Βοιωτία, στην Αράχοβα, στη Λαμία, αρρώστησε από πνευμονία, επέστρεψε στην Αθήνα και συνελήφθη ύστερα από «κάρφωμα», όπως μου είπε ο Χρήστος Γόδας, σκηνοθέτης, εγγονός του αδελφού τού Νίκου, Γιάννη Γόδα, φυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ κι έπειτα στην Κέρκυρα.

* Ο Γόδας έμεινε στη φυλακή τρία χρόνια, χωρίς να υπογράψει δήλωση μετανοίας για να σωθεί. Ο Σταμάτης Σκούρτης κι ο Σπύρος Ανδρεάδης, και οι δυο μελλοθάνατοι που σώθηκαν ύστερα από παρέμβαση του ΟΗΕ το 1949, είναι κατηγορηματικοί ότι η διοίκηση του Ολυμπιακού δεν ενδιαφέρθηκε να σώσει τον Γόδα (κατά τον Σκούρτη, η ΑΕΚ έσωσε δικούς της αθλητές, ο Ολυμπιακός όχι) ενώ η οικογένεια του Γόδα αποδίδει την εκτέλεση στην άρνησή του να υπογράψει, κάτι που λέει κι ο Σκούρτης στο βιβλίο του.

**Ο Σπύρος Ανδρεάδης, πρόεδρος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων-Εξορισθέντων Κέρκυρας, μου μετέφερε την απάνθρωπη αντίδραση του τότε προέδρου του Ολυμπιακού Μιχάλη Μανούσκου, όταν του ζήτησαν να παρέμβει για τον Ανδρεάδη, που είχε καταδικασθεί με την κατηγορία ότι... στρατολογούσε αθλητές του Ολυμπιακού για το αντάρτικο: «Οπου έστρωσε να κοιμηθεί».

* Ο Γόδας δεν ήταν μόνο καλός ποδοσφαιριστής. Στα λίγα χρόνια που έζησε, πρόλαβε να διακριθεί και ως επιχειρηματίας: είχε ανοίξει στο ισόγειο του πατρικού τους σπιτιού, στη Νίκαια, μια ταβέρνα, «Τα Αραπάκια», που δυο-τρία χρόνια πριν τον πόλεμο φιλοξένησε πολλούς γνωστούς συνθέτες και τραγουδιστές του ρεμπέτικου.

Μετά την εκτέλεσή του, επεστράφησαν στην οικογένειά του τα ρούχα και το ρολόι του. «Τα ρούχα, το ρολόι μου, θα στα γυρίσω πίσω, γιατί μες στο Γεντί-Κουλέ τα νιάτα μου θ' αφήσω» λέει ένα ζεϊμπέκικο του Τσιτσάνη...

* Η τραγική ζωή κι η περηφάνια του Νίκου Γόδα δεν έχουν ξεχαστεί απ' τους παλιούς Πειραιώτες. Ο Χρήστος Γόδας μού διηγήθηκε, σε τηλεφωνική επικοινωνία από την Αμερική, πως κάποτε όταν ένας γέρος περιπτεράς άκουσε ότι τον λένε Γόδα, τον ρώτησε αν έχει σχέση με τον Γόδα του Ολυμπιακού και βγήκε και τον αγκάλιασε κλαίγοντας. Ισως γιατί, όπως ο Χρήστος Γόδας συνόψισε τη ζωή και την προσωπικότητα του προγόνου του, «ο χρόνος σε σέβεται, όταν εκτιμάς τα δευτερόλεπτά του».

Αλέξανδρος Ασωνίτης, από την

Κυριακάτικη

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

και το Ερυθρόλευκο Μετερίζι

De amore

2010-11-16T01:09:00.005+02:00

Ο έρωτας δεν έχει λογική - με ποια λογική προσεύχεται ο άγιος για τα ερπετά και τους δαίμονες; Λογική έχει η θρησκεία θωρακισμένη με την πανοπλία του νόμου. Η λογική και ο νόμος είναι τα όπλα της θρησκείας, όπλα θωράκισης του εγώ.

Θρησκεία είναι ο ατομικές μεταφυσικές «πεποιθήσεις», η ατομική ηθική, η ατομική προσπάθεια εξευμενισμού το θείου. Οι πεποιθήσεις πρέπει να είναι λογικά ορθές, για να προσπορίζουν βεβαιότητα. Η ηθική συμπεριφορά να κατοχυρώνεται από το νόμο, για να εξασφαλίσει αντικειμενική υπόληψη και κύρος. Η λατρεία να προσφέρει το συναισθηματικό αποκούμπι που προϋποτίθεται για την ψυχολογική ευεξία.

Ο έρωτας αρχίζει εκεί που τελειώνουν αυτές οι ατομικές διεκδικήσεις. Όταν ο Aλλος με ενδιαφέρει περισσότερο από τη δική μου σιγουριά, τη δική μου δικαίωση, τη δική μου επιβίωση. Όταν είμαι έτοιμος να δεχθώ ακόμα και την αιώνια καταδίκη μου για χάρη του αγαπημένου ή των αγαπημένων μου. Είναι το σημείο αναγνώρισης του έρωτα, δηλαδή της Εκκλησίας:

«Ηὐχόμην αὑτός ἐγώ ἀνάθεμα εἶναι ἀπό τοῦ Χριστοῦ ὑπέρ τῶν ἀδελφών μου, τῶν συγγενῶν μου κατά σάρκα, οἵτινές εἰσίν Ἰσραηλίται» (Ρωμ. 9,3).

Μέσα στο Ευαγγέλιο της Εκκλησίας ο ερωτικός άνθρωπος σαρκώνει τον τρόπο ζωής, και ο θρησκευτικός άνθρωπος τον τρόπο του θανάτου. Μια από τις αποκαλυπτικές εικόνες της διαστολής: η αντιπαράθεση της πόρνης που πλένει με μύρα τα πόδια του Χριστού, και του θρησκευτικού περίγυρου που διαμαρτύρεται για την απώλεια του μύρου (Ματθ. 26, 6-14, Μαρκ. 14, 3-9, Λουκ. 7, 36-50). Έρως και θάνατος σε υποδειγματική αναμέτρηση.

Η μετάνοια της πόρνης είναι μια πράξη καθαρά ερωτική: Αγοράζει το πολυτιμότερο μύρο, δίχως φειδώ και μέτρο. Χύνει σπάταλα το μύρο, μαζί με τα δάκρυα της, για να πλύνει τα πόδια του Χριστού. Και λύνει ποτάμι τα μαλλιά της για να σφουγγίσει τα πόδια Του. Μπροστά σε αυτή την παραφορά του έρωτα, ο θρησκευτικός περίγυρος μετράει την πράξη με το μέτρο της ηθικής αποτελεσματικότητας : «Εἰς τὶ ἡ ἀπώλεια αὐτή τοῦ μύρου γέγονεν; Ἠδύνατο γὰρ τοῦτο τὸ μύρον πραθῆναι ἐπάνω τριακοσίων δηναρίων καὶ δοθῆναι τοῖς πτωχοῖς». Η πόρνη αγαπάει σπάταλα και απερίσκεπτα, δίχως νόμο και λογική. Ο θρησκευτικός περίγυρος μετράει τη λογική σκοπιμότητα της πράξης και το ποσοστό της ηθικής ωφελιμότητας.

Τον θρησκευτικό περίγυρο - τον άνθρωπο της μεζούρας του νόμου - δεν τον ενδιαφέρουν οι φτωχοί. Τον ενδιαφέρει η πράξη της ελεημοσύνης που θα την εισπράξει ως ατομική αξιομισθία. Ίσως και τον ίδιο τον Θεό να τον χρειάζεται μόνο σαν έσχατο ανταποδότη για την ατομική του δικαίωση. Γι' αυτό και η παραφορά της αγάπης του είναι αδιανόητη, έτσι που ξεφεύγει από τη λογική της συναλλαγής.

Η πόρνη δεν ζητάει τίποτα. Ούτε καν τη σωτηρία της. Δεν προσφέρει μετάνοια για να εισπράξει δικαίωση. Δεν αποβλέπει στη συναλλαγή. Ούτε δίνει υποσχέσεις συμμόρφωσης με το νόμο. Μόνο προσφέρει. Αυτό που έχει και αυτό που είναι. «ὅ ἔσχεν αὐτή ἐποίησε» (Μάρκ. 14,8). Τολμηρά, δίχως φόβο μήπως εκτεθεί ή μήπως εκθέσει. Με την παραφορά της ολοκληρωτικής αυταπάρνησης. «ὅτι ἠγάπησε πολύ» (Λουκ. 7, 47).

Η σιωπή της ευαγγελικής πόρνης είναι η κατάλυση του νόμου, η αχρήστευση της λογικής. Είναι η σιωπή του έρωτα που μιλάει μόνο με αυτό που δίνει, δίχως να νοιάζεται για τον αντίπαλο της αντιπαροχής. Η ψυχή μας, όπως και κάθε πόρνη, δεν μπορεί να ερωτευθεί όσο είναι σαγηνεμένη από τις εφήμερες αποσπασματικές ικανοποιήσεις - τη φλυαρία της λογικής, τη σιγουριά της αμοιβής που μας παρέχει ο νόμος. Ο έρωτας αρχίζει, όταν «εξαίφνης» γίνει φανερή στον άνθρωπο η ματαιότητα της πορνικής συναλλαγής. Πως ό,τι κι αν εισπράξει το άτομο μας από τον νόμο, από τις αρετές μας, από το καλό μας όνομα, από την εκτίμηση των πολλών, τίποτε από αυτά δεν αναιρεί τον θάνατο. Και τότε μοναδική προοπτική ζωής μένει Αυτός που «ανιστά τους νεκρούς». Πρέπει να περάσεις από τον θάνατο για να φτάσεις στον έρωτα.

Ο τρόπος της ζωής, όπως οι χριστιανοί τον ψηλαφούν στο πρόσωπο του Χριστού, είναι ο τρόπος του έρωτα: Η κένωση από κάθε απαίτηση ατομικής αυθυπαρξίας, η άντληση ύπαρξης και ζωής όχι από την ατομική (και θνητή) φύση, αλλά από την προσωπική σχέση, την ελεύθερη από τους φυσικούς προκαθορισμούς. Να γίνει ο άνθρωπος ύπαρξη εκκλησιαστική, δηλαδή ερωτική - όπως ο Θεός είναι η ύπαρξη τριαδική, δηλαδή ερωτική. Να μην διεκδικεί τίποτα, να τα μοιράζεται όλα, σε μια παραφορά ερωτικής αυτοπροσφοράς.

Η αγάπη, η ερωτική αλληλοπεριχώρηση της ζωής, είναι ο τρόπος υπάρξεως του Θεού, ο τρόπος που αθανατίζει τα πρόσωπα - τρόπος της όντως ζωής.

Χρ. Γιανναράς

Μπρεχτ

2010-11-15T23:55:00.002+02:00

- Μπορεί η αλήθεια να είναι θνητή και το ψέμα αθάνατο;

- Έτσι δείχνουν όλα.

- Πού είδες, η αδικία να μην ξεμασκαρεύεται χρόνους και καιρούς;

- Εδώ.

- Μα ξέρεις κάποιον που η βία να του έχει φέρει τύχη;

- Και ποιος δεν ξέρει;

- Τότε ποιος μπορεί, σε έναν τέτοιο κόσμο, να τσακίσει τον τύραννο;

- Εσύ.